Anoniem (niet gecontroleerd)
Anoniem (niet gecontroleerd)

De prijs die je betaald

Deze week een zogenaamd *nabestaanden* gesprek gehad met de oncoloog van het ziekenhuis waar mijn lief gestorven is. Op eenbepaald moment hoor ik mezelf zeggen * Rouw, dat is de prijs die je betaald voor liefde* waarop de arts vroeg, en, was 't het waard, en mijn volmondig JA heeft mij de hele week niet los gelaten.

Misschien begrijpen jullie dat wel.

Ja, de prijs is hoog, maar had ik alle mooie, dierbare, gekke en ook moeilijke momenten, dagen, weken en jaren willen missen, NEE zeker niet.  En op een bepaalde manier heeft het mij deze week getroost, maar gelijkertijd schreeuwde ik van binnen, maar dat is juist wat ik zo mis, en het doet zoveel pijn.

Kennelijk blijft rouwen zo in golven gaan, maar dat vind ik best wel lastig, de ene dag denk je, ach het gaat best vandaag, en de volgende dag stort alles opnieuw weer in.

 

Dit gedicht schreef ik ooit voor mijn Jan en dat is zeker ook een herinnering die ik nooit zal loslaten.

 

Denkend aan jou

 

Wanneer ik aan je denk
zie ik stralend zon
jouw ogen schijnen
voel ik tederzacht
jouw lijnenspel
ieder beeld
herinnering 
herhalen
maar één blik
blijft en
gaat aan tijd 
voorbij
mooi, intiem 
en teder
gewoon

een knipoog

© Andrea van Son-Maij

Hartjes 0

Er zijn 5 reacties op dit bericht

AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
afbeelding van AnkNiek
AnkNiek Op onze 48e trouwdag 11 september 2017 totaal onverwacht verder zonder de liefste van mijn leven.
#1

Lieve Andrea,

Wat een mooi gedicht!

Ja ik ervaar nog steeds heel veel als dubbel en ook de golfbewegingen herken ik.  

Het missen en de herinneringen, rauw en troostend.

Liefs en sterkte,

Ank

 

Loves 0
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
afbeelding van Hilde
Bewolkt
Hilde Weduwe sinds 31 juli 2017
#2

Andrea,

Wat een prachtig gedicht. Inderdaad blijft het verdriet in golven komen, ook na bijna anderhalf jaar nog, maar de grootte en hoe vaak ze komen verandert wel.

Zelf heb ik ook nog een gesprek gehad met de arts die mijn man behandelde, ik ben er nog steeds 'blij' mee omdat ik toen alles heb kunnen vragen en zeggen.

Sterkte,

Hilde

Loves 0
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#3
AnkNiek schreef op Zaterdag 26 januari 2019 19:49
Lieve Andrea,

Wat een mooi gedicht!

Ja ik ervaar nog steeds heel veel als dubbel en ook de golfbewegingen herken ik.  

Het missen en de herinneringen, rauw en troostend.

Liefs en sterkte,

Ank

Dank je wel Ank en jij ook sterkte.

 

 

Loves 0
AndreaJ (niet gecontroleerd)
AndreaJ (niet gecontroleerd)
#4
Hilde schreef op Zaterdag 26 januari 2019 21:17
Andrea,

Wat een prachtig gedicht. Inderdaad blijft het verdriet in golven komen, ook na bijna anderhalf jaar nog, maar de grootte en hoe vaak ze komen verandert wel.

Zelf heb ik ook nog een gesprek gehad met de arts die mijn man behandelde, ik ben er nog steeds 'blij' mee omdat ik toen alles heb kunnen vragen en zeggen.

Sterkte,

Hilde

Dank je wel Hilda, en jij ook sterkte.

Loves 0
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#5

Andrea,

wat een mooi gedicht 

het is en blijft moeilijk ,

Gr Corrie.

Loves 0