afbeelding van luciabm
Zonnig

boos zijn of huilen

Hoi allemaal, Ben nieuw hier en zit normaal gesproken niet op forums mijn verhaal te doen. Nu dus wel... Mijn man (74) is 2 maanden geleden totaal onverwacht overleden aan een aneurysma. Ik ben gepensioneerd en wij hebben geen kinderen. Dat laatste maakt het - ondanks de steun van met name mijn zussen - extra zwaar. Inmiddels ben ik een x-aantal slaap- en kalmeringspillen verder. Daar ben ik 3 dagen geleden (na afbouw) volledig mee gestopt. Voorheen kon ik de dagen bij tijd en wijle goed aan en werkte ook de broodnodige administratie af. Heb nu wel even het digitale tijdperk vervloekt met al zijn accounts en wachtwoorden..... De dag vandaag is een regelrechte rampdag. Ik loop alleen maar afwisselend te huilen of boos te zijn.. Verdriet na weer een nacht slecht slapen. Wordt er zo labiel van. En boos omdat de mensen die het dichts bij mij staan niet altijd goed aanvoelen wat ik nodig heb. Ze komen dan met goedbedoelde adviezen. Maar liever zou ik zien dat ze sommige werkzaamheden gewoon over zouden nemen. Dus in plaats van maar te zeggen dat ik het werk moet doseren. Administratie afwisselen met leuke dingen.. Met name dat laatste maakt mij kwaad. En reageer dan met enig sarcasme reageer in de zin van:. "hoop dat het mag, maar ik ben nog rouwende". Om vervolgens daarvoor dan maar weer sorry te zeggen. Ik mis hem verschrikkelijk! Als ik dit teruglees is het een bericht met vooral boosheid. Is dit herkenbaar?
Hartjes 0

Er zijn 6 reacties op dit bericht

gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#1
Hallo ik voel de wanhoop bij iedereen op deze site.ik voel hem ook bij mijzelf 2 jaar geleden overleed mijn lieve man wij waren 32 jaar samen.ik had ook nog steeds contakt met mijn exman.hoewel het huwelijk niet goed ging zij we wel altyd vienden gebleven.mijn 2e man sloot zich daar bijaan ook hij had vriendschap met mijn man.ik heb daar zoveel nare reakties over gehad.wij geloven in God en ook in het helpen van de zwakkere mijn ex man had niemand en toen hij ziek werd hebben mijn man en ik vor hem gezorgd 14 jaar lang.het ging redelijk goed maar 6 eeken geledennkreeghijhetbericht uitgezaaide longkanker.hij had geen pijn masr de thuiszorg stopte hem vol met morfine binnen 2 dagen was jij overleden.nu ben ik ook mijn exman kwijt en ik bennkapot van verdriet.ik weet dat ik het mischien niet mag zeggen masr ik heb zo.n naar gevoel erbij.of hij vroegtydig is overleden door die hoge dosis morfine.ik verwijt mijzelf dat ik beter had op moeten letten wat ze geven.ik heb 2 verliezen geleden in 2 jasr en kan het verdriet niet aan Buiten alle dingen die ik moet regelen zoals istanties en huis leeghalen.snap ook mensen niet .kennissen sturen foto.s hoe ze gezellig allemaal zitten te eten samen met pasen.en hun uitstapjesniemand houd rekening met mijn verdriet.ik ben bang in mijn huis wil vluchten maar ik kan geen auto rijden en lopen valt mij zo zwaar hebmaar 1 zus maar die is in een tehuis ver weg ennis geestelijk niet goed.als ik haar bel versta ik niets ze brabbeld en als ze boos word gaat ze gillen dan moet ik weer zoveelhuilen .het is een helwaar ik doorheen ga voel mij zo alleen heb alleen en hond van 13 jaar maar die sukkeld ook en slaapt veel.
Loves 3
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#2
Sorry voor de typfouten ik huil als ik dit schrijf dus zie ik de toetsen niet zo goed
Loves 1
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#3
Lieve ik begrijp en voel jou verdriet zo goed het is niet oder woorden te brengen.het gemis en verdriet het snijd als een mes door je hart en ziel.er is een groot leeg gat binnenin.mensen voelen dit niet uit beleefdheid zeggen ze iets maar niemand voelt dit als je het niet zelf hebt meegemaakt.ook kan ik zelf niet tegen de dingen dieze zeggen zoals het leven gaat door.ik word daar zo verdrietig en boos van.daar hebj e niets aan op zo.n moment.ik wens je heel veel sterkte lieverd
Loves 0
afbeelding van luciabm
Zonnig
#4
ik heb het bericht geschreven op mijn meest zwarte dag. Daarna ging het gelukkig een stuk beter. Ik vind het zeer attent dat je (naam?) er op gereageerd hebt, maar schrok hier ook heel erg van. Het lijkt, lieve onbekende, dat je echt in een zwart gat zit te turen en niet weet hoe er uit te komen. Wat mij helpt zijn eigenlijk 2 dingen. Ik probeer de discipline op te brengen om elke ochtend even een stuk te fietsen of te wandelen. Dat voelt heerlijk en geeft energie. De drempel om het te doen is datgeen waar ik moeite mee heb. Maar ik dwing mijzelf en heb daar eenmaal buiten ook geen spijt van. Het tweede, voor mij meest moeilijke, is hulp vragen. Ik haat het. Voelt als totale afhankelijkheid. Maar ik moet wel, wil ik verder komen. Dus stukje bij beetje probeer ik dat. Er zijn gelukkig ook professionele organisaties die -gratis- ondersteuning bieden. Google maar eens op rouwbegeleiding of ondersteuning. Of kijk bij Humanitas etc. Mij helpt het! En eerlijk gezegd: een alternatief is er (voor mi)j niet. Medelijden met mezelf gaat mij niet verder helpen. Integendeel. Zou het jou ook gunnen.
Loves 1
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
afbeelding van gerardina
Storm
gerardina ik heb momenteel en burnout door het overlijden van mijn man ik ben zo gaan vluchten voor het verdriet en gemis heb veel huilbuien en angst
#5
Sorrydat ik mijn naam vergeten ben het is gerardina en bedankt voor de reaktie
Loves 0
thelo Alleen...... sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan.....dus moet er doorheen.....
afbeelding van thelo
Bewolkt
thelo Alleen...... sinds 21/6/19. Mis m’n maatje verschrikkelijk, maar heb hem beloofd door te gaan.....dus moet er doorheen.....
#6
Hallo....... Zo herkenbaar dit......het blijft knokken. Maar nu na bijna 2 jaar, merk ik dat alles in rustiger vaarwater komt en dat er zelfs lichtpuntjes zijn/komen. Je moet het zelf doen en er heel hard voor werken.....heb geen kinderen en alleen een zus en broer. De schoonfamilie, op schoonvader na, hebben al bijna 2 jaar en daarvoor eigenlijk ook, nooit meer iets laten horen. Zo triest allemaal, maar ik ben een vechter en ga door! Heb ik m’n maatje beloofd, ik wil dat hij trots op me is. Heel veel sterkte en kracht voor jullie, Liefs Loes.
Loves 0