afbeelding van Bosma
Storm

Bang voor de toekomst.

Vanmorgen werd ik wakker , en zoals dat de laatste weken gaat met de schrik om het hart, dat mijn man er niet meer is.  Bijna 8 weken gelden is mijn man plotseling overleden door een hartstilstand.  Hij was nog maar 54. Het gemis is zo groot. Zo stil in huis. Vooral nu het weer weekend is, bijna ondraaglijk te accepteren dat hij nooit weer hier bij mij is. Hij was mijn grote liefde.  De gedachte  dat mijn toekomst met hem helemaal weg is doet zo ontzettende pijn.  En de angst dat deze pijn nog jaren kan duren maakt me bang voor de toekomst. 

Hartjes 5

Er zijn 19 reacties op dit bericht

Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Storm
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#1

het is altijd erg om iemand te verliezen en zeker onverwachts je blijf met zoveel vragen zitten .ik hoop ook iedere dag of het een beetje beter gaat ,maar tot nu toe heb ik meer slechte dan goede dagen .fijn voor u dat u toch weer iemand gevonden heeft alleen is maar alleen .

Loves 0
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
afbeelding van Mariejose Westerveld
Bewolkt
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
#2
Martien schreef op Vrijdag 15 mei 2020 10:56
Sweet_Memories schreef op Zaterdag 9 mei 2020 13:45
Ik heb dat nog steeds na 4 jaar. Mijn man (46) ook plotseling van de ene op de andere dag overleden aan een hartstilstand zonder afscheid te kunnen nemen. Nog steeds schrik ik wakker op in de nacht, heb ik vaak toehartkloppingen/ paniekaanvallen en voel ik nog steeds het enorme gemis, leegte en noem maar op. Mix van emoties... het houdt nog steeds niet op na 4 jaar.

Dag beste Sweet_Memories,

Het is helemaal waar wat je schrijft.

De Zielepijn en Zieleverdriet is zo intens diep pijnlijk en verscheurend

Dit goed te verwoorden is bijna onmogelijk,omdat t puur voelen en dus een totale eigenpersoonsgebonden beleving is.

De meest liefdevolste geliefde voor altijd te moeten missen,dit aan den lijve te ervaren en contstant te voelen,niet af en toe,maar onafgebroken

en iemand die dat niet heeft meegemaakt,herkent zich in die wereld van verdriet en missen niet.

En zelfs met zijn beste bedoelingen ten spijt.

Beste Sweet_Memories

Je Ziel is het die huilt

Je Ziel is het die verscheurd is en pijn lijdt

Je Ziel is het Centrum van jouw hele zijn

Jij bent jouw Ziel,en hierin herken jij haar en dus ook jouw lijden,jouw Verdriet,en Angst,jouw Eenzaamheid en Verlatenheid

een mens wilt liefde delen met de ander     en nu plots is dat niet meer.

Ik bedoel met je partner,alles voor elkaar te zijn,oprecht en ten alle tijde

Toen Marina stierf,haar allerlaatste adem losliet,en zij heenging naar t altijd mysterieuze,eeuwig afgescheiden, van wat voor ons tastbaar en belevend was, stierf ik ook.

En niemand die mij hierin kon en kan helpen.

Want troost brengt haar niet terug.               

Een onbeantwoord verlangen welke ik een levenlang meeneem

      "Ik had je nooit willen missen                           maar altijd bij je willen zijn"

Rouw reist met je mee

Zoals de liefde voor je partner  verweven zit in je,zo zit ook t gemis,t verlies,de rouw,verweven in je

Rouw verandert en is steeds in beweging

Als een aaneengesloten donker wolkendek met onheilspellend karakter

of

Losse drijvende witte wolken,schaapjeswolken met ruimte doorlatend voor een klein sprankje van een zonnestraal,een moment van herstel in rouw

of

Een blauwe hemellucht en vrijstaande zon,op adem komen,herinneringen,een lach op je gezicht , maar ook tranen om wat er was,en nu niet meer is,was je maar hier,nam ik je mee aan mijn hand,om nooit meer los te laten

Beste Sweet_Memories

het overvalt mij nog steeds,intens verdriet met huilbuien,wat doet t pijn,en verscheurt t mij,niet te vergelijken met lichamelijke pijn,en in al mijn onmacht.

Marina is 4 jaar geleden overleden,maar de beleving blijft dichtbij

en dat is ook goed,juist omdat dit zoals ook mijn liefde voor haar in mij verweven blijft

Ja,ik herken mij in jouw schrijven Sweet _Memories

Natuurlijk leven onze geliefden voort in onze herinnering aan hen

In het terughalen van hun bestaan in ons en hun verwevenheid met ons

En zolang wij dat doen en blijven doen,natuurlijk door de eeuwigheid heen,   zijn ze niet in ons gestorven,maar leven zij voort en zijn ze "" bijna tastbaar""

ja,ik ben gebroken door haar dood,verscheurd,en zie met vertraande ogen een hooploze horizon

mijn god,wat was zij lief en mis ik haar                     zij was mijn alle geluk

Jij hebt ook geen afscheid kunnen nemen

Je blijft dan ook  achter met honderdduizend vragen,en  steeds opnieuw .

Marina is ook plots gestorven,in coma geraakt,hersendood,links en rechts  herseninfarcten

Je allerliefste liefde van je leven te moeten verliezen,en in alle onmacht achterblijven, niets meer om te delen,en t gevoel bijna te stikken in een doodstille oneindige leegte

T is allemaal herkenbaar in en op de weg van rouw,welke in intensiteit steeds weer veranderd,verminderd en plots ook heftiger kan worden.

Herstel en verlies wisselen elkaar af in rouw,om het uiteindelijk draaglijker te maken in de rest van je leven.

Ze reizen met ons mee,onze geliefden

Alle liefde en kracht toegewenst in verbondenheid met jouw liefdevolle echtgenoot

Martien Mols

Beste Martien, wat heb je dit mooi verwoord. Mijn gevoelens, precies zo. Ik ben mijn man 9 januari,  eigenlijk ook onverwacht, verloren. Ik moet nog zoveel huilen, en niet eens altijd denkend aan Ad. Ik vind het moeilijk om troost te vragen. Ik heb wel hulp, maar het blijft zo moeilijk. We waren 32 jaar samen en super gelukkig. We hebben 1 dochter en ze is 28 februari bevallen van een mooie gezonde dochter. Gelukkig een lichtpuntje., maar dat Ad haar niet meer heeft ontmoet doet zo'n pijn. 
Ik vind het ook heel moeilijk om 5 kwartier te moeten reizen naar familie of vrienden. Ik moet ook terug, en ben snel moe. Ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Ik lees dat jij ook nog huilbuien hebt, dus misschien niet zo raar dat ik  na 4 mnd ook nog vaak tranen heb. 
ik ben net lid van "wie troost mij".  Het kost nu al veel emoties, maar misschien haal ik hier toch troost uit. Het delen van ervaringen, en merken dat niet alles raar is wat ik ervaar, is misschien goed.

veel sterkte voor alle lotgenoten 

Marie-José 

Loves 0
Marco-stella mijn allerliefste is 7 nov jl plotseling overleden... Mis hem zo erg..
afbeelding van Marco-stella
Bewolkt
Marco-stella mijn allerliefste is 7 nov jl plotseling overleden... Mis hem zo erg..
#3
Whnwkn5l7 schreef op Zaterdag 9 mei 2020 19:19
Och wat ontzettend hard! Mijn man is ook 54 geworden, hij overleed afgelopen november. Ik herken je gevoelens ook van januari, mijn verjaardag, onze trouwdag, verjaardag van onze dochter. Ik ben nu bijna een half jaar verder en ik merk wel dat het beter gaat. Ben sinds 2 weken weer 20 uur aan het werk en dat doet mij goed. Ik wens jou toe dat je het ook zo zal ervaren...Heel veel sterkte en veel lieve mensen om je heen!

Ook mijn man is afgelopen november plotseling overleden...kreeg nog een appje  om 16.45  uur tot zo lieffie  en 20 min later was hij er niet meer. Niet te bevatten en nog steeds dringt het niet door. Veel ups en downs maar je moet verder heel veel sterkte voor iedereen..

Loves 1
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
afbeelding van Klara
Klara Na 52 jaar huwelijk heb ik mijn man verloren maart 2016. Nu bijna 4 jaar later komen nog steeds elke dag de tranen. Ik mis hem.
#4

Iets meer dan vier jaar geleden heb ik mijn man verloren. Telkens als ik gesprekken hierover met iemand had, leek het goed te gaan. Maar na een paar weken kwamen de tranen weer. Ik ben best wel actief , maar als ik alleen ben, mis ik heel erg mijn man. Dan weet ik niet wat ik doen moet.

Heel veel kracht en moed gewenst aan iedereen op dit forum en daarbuiten.

Klara

Loves 1
corrieromeyn Weduwe
afbeelding van corrieromeyn
Bewolkt
corrieromeyn Weduwe
#5
Klara schreef op Vrijdag 19 juni 2020 15:56
Iets meer dan vier jaar geleden heb ik mijn man verloren. Telkens als ik gesprekken hierover met iemand had, leek het goed te gaan. Maar na een paar weken kwamen de tranen weer. Ik ben best wel actief , maar als ik alleen ben, mis ik heel erg mijn man. Dan weet ik niet wat ik doen moet.

Heel veel kracht en moed gewenst aan iedereen op dit forum en daarbuiten.

Klara

4jaar geleden mijn man overleden aan acuteleukemie 

binnen 3weken  maar ik mis hem nog elke dag .

Loves 0
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Storm
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#6
Mariejose Westerveld schreef op Woensdag 27 mei 2020 19:54
Martien schreef op Vrijdag 15 mei 2020 10:56
Sweet_Memories schreef op Zaterdag 9 mei 2020 13:45
Ik heb dat nog steeds na 4 jaar. Mijn man (46) ook plotseling van de ene op de andere dag overleden aan een hartstilstand zonder afscheid te kunnen nemen. Nog steeds schrik ik wakker op in de nacht, heb ik vaak toehartkloppingen/ paniekaanvallen en voel ik nog steeds het enorme gemis, leegte en noem maar op. Mix van emoties... het houdt nog steeds niet op na 4 jaar.

Dag beste Sweet_Memories,

Het is helemaal waar wat je schrijft.

De Zielepijn en Zieleverdriet is zo intens diep pijnlijk en verscheurend

Dit goed te verwoorden is bijna onmogelijk,omdat t puur voelen en dus een totale eigenpersoonsgebonden beleving is.

De meest liefdevolste geliefde voor altijd te moeten missen,dit aan den lijve te ervaren en contstant te voelen,niet af en toe,maar onafgebroken

en iemand die dat niet heeft meegemaakt,herkent zich in die wereld van verdriet en missen niet.

En zelfs met zijn beste bedoelingen ten spijt.

Beste Sweet_Memories

Je Ziel is het die huilt

Je Ziel is het die verscheurd is en pijn lijdt

Je Ziel is het Centrum van jouw hele zijn

Jij bent jouw Ziel,en hierin herken jij haar en dus ook jouw lijden,jouw Verdriet,en Angst,jouw Eenzaamheid en Verlatenheid

een mens wilt liefde delen met de ander     en nu plots is dat niet meer.

Ik bedoel met je partner,alles voor elkaar te zijn,oprecht en ten alle tijde

Toen Marina stierf,haar allerlaatste adem losliet,en zij heenging naar t altijd mysterieuze,eeuwig afgescheiden, van wat voor ons tastbaar en belevend was, stierf ik ook.

En niemand die mij hierin kon en kan helpen.

Want troost brengt haar niet terug.               

Een onbeantwoord verlangen welke ik een levenlang meeneem

      "Ik had je nooit willen missen                           maar altijd bij je willen zijn"

Rouw reist met je mee

Zoals de liefde voor je partner  verweven zit in je,zo zit ook t gemis,t verlies,de rouw,verweven in je

Rouw verandert en is steeds in beweging

Als een aaneengesloten donker wolkendek met onheilspellend karakter

of

Losse drijvende witte wolken,schaapjeswolken met ruimte doorlatend voor een klein sprankje van een zonnestraal,een moment van herstel in rouw

of

Een blauwe hemellucht en vrijstaande zon,op adem komen,herinneringen,een lach op je gezicht , maar ook tranen om wat er was,en nu niet meer is,was je maar hier,nam ik je mee aan mijn hand,om nooit meer los te laten

Beste Sweet_Memories

het overvalt mij nog steeds,intens verdriet met huilbuien,wat doet t pijn,en verscheurt t mij,niet te vergelijken met lichamelijke pijn,en in al mijn onmacht.

Marina is 4 jaar geleden overleden,maar de beleving blijft dichtbij

en dat is ook goed,juist omdat dit zoals ook mijn liefde voor haar in mij verweven blijft

Ja,ik herken mij in jouw schrijven Sweet _Memories

Natuurlijk leven onze geliefden voort in onze herinnering aan hen

In het terughalen van hun bestaan in ons en hun verwevenheid met ons

En zolang wij dat doen en blijven doen,natuurlijk door de eeuwigheid heen,   zijn ze niet in ons gestorven,maar leven zij voort en zijn ze "" bijna tastbaar""

ja,ik ben gebroken door haar dood,verscheurd,en zie met vertraande ogen een hooploze horizon

mijn god,wat was zij lief en mis ik haar                     zij was mijn alle geluk

Jij hebt ook geen afscheid kunnen nemen

Je blijft dan ook  achter met honderdduizend vragen,en  steeds opnieuw .

Marina is ook plots gestorven,in coma geraakt,hersendood,links en rechts  herseninfarcten

Je allerliefste liefde van je leven te moeten verliezen,en in alle onmacht achterblijven, niets meer om te delen,en t gevoel bijna te stikken in een doodstille oneindige leegte

T is allemaal herkenbaar in en op de weg van rouw,welke in intensiteit steeds weer veranderd,verminderd en plots ook heftiger kan worden.

Herstel en verlies wisselen elkaar af in rouw,om het uiteindelijk draaglijker te maken in de rest van je leven.

Ze reizen met ons mee,onze geliefden

Alle liefde en kracht toegewenst in verbondenheid met jouw liefdevolle echtgenoot

Martien Mols

Beste Martien, wat heb je dit mooi verwoord. Mijn gevoelens, precies zo. Ik ben mijn man 9 januari,  eigenlijk ook onverwacht, verloren. Ik moet nog zoveel huilen, en niet eens altijd denkend aan Ad. Ik vind het moeilijk om troost te vragen. Ik heb wel hulp, maar het blijft zo moeilijk. We waren 32 jaar samen en super gelukkig. We hebben 1 dochter en ze is 28 februari bevallen van een mooie gezonde dochter. Gelukkig een lichtpuntje., maar dat Ad haar niet meer heeft ontmoet doet zo'n pijn. 
Ik vind het ook heel moeilijk om 5 kwartier te moeten reizen naar familie of vrienden. Ik moet ook terug, en ben snel moe. Ik ben benieuwd hoe anderen hiermee omgaan. Ik lees dat jij ook nog huilbuien hebt, dus misschien niet zo raar dat ik  na 4 mnd ook nog vaak tranen heb. 
ik ben net lid van "wie troost mij".  Het kost nu al veel emoties, maar misschien haal ik hier toch troost uit. Het delen van ervaringen, en merken dat niet alles raar is wat ik ervaar, is misschien goed.

veel sterkte voor alle lotgenoten 

Marie-José


het is heel normaal hoor het is nog zo kort mijn man is nu 10maanden overleden maar ik huil nog iedere dag .de meeste mensen hier zijn jaren samen geweest met hun partner lijk mij helemaal verschrikkelijk .dit was mijn tweede huwelijk en waren nog maar 8jaar samen maar het gemis is zo pijnlijk dat ik soms gewoon een hele dag in mijn bed wil liggen .ik heb alleen een zoon waar ik mijn hart kan uiten maar die wil ik ook niet graag lastig vallen ze hebben ook hun gezinnetje ,verder heb ik niemand ik zou graag hulp willen krijgen maar zou net weten waar ik dat moet zoeken .

heel veel sterkte je staat niet alleen hier .

Loves 0
Jaquelina Ik ben een sportieve vrouw die haar man verloren heeft aan slokdarmkanker. Binnen 9 maanden was mijn stoere sterke nooit zieke man er niet meer.
afbeelding van Jaquelina
Bewolkt
Jaquelina Ik ben een sportieve vrouw die haar man verloren heeft aan slokdarmkanker. Binnen 9 maanden was mijn stoere sterke nooit zieke man er niet meer.
#7

Wat herkenbaar dit.. Helaas heb ik dat gevoel ook.

Mijn man is 22 maart op 53 jarige leeftijd overleden aan slokdarmkanker na een ziekbed van 9 maanden.  

Hij was mijn grote liefde.  We waren 30 jaar getrouwd en de beste maatjes. 

Een dag voor hij naar de huisarts  ging liep hij nog 30 km hard. Hij was er  sportman.  Liep hard en deed aan triathlons.

We fietsten veel samen gingen regelmatig weekendje weg . En gingen  dan hard lopen fietsen of wandelen.

Iedere dag bekruipt me de angst voor de toekomst. 

Hoe moet het leven ooit weer zin krijgen zonder mijn maatje?

Loves 0
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
afbeelding van Mariejose Westerveld
Bewolkt
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
#8
Hallo Luna 10. Ik heb een site doorgekregen van Minjon van Zoest. Toevallig heeft ze een gast blog geschreven hier. Misschien kan zij jou verder helpen. Overtrouw.nl Heel veel sterkte
Loves 0
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
afbeelding van Mariejose Westerveld
Bewolkt
Mariejose Westerveld Op 9 januari ben ik mij grote liefde Ad, na 32 jaar vrij onverwacht. Verloren.
#9
Sorry. Luna 10. Overrouw.nl
Loves 0

Pagina's