afbeelding van Bosma
Storm

Bang voor de toekomst.

Vanmorgen werd ik wakker , en zoals dat de laatste weken gaat met de schrik om het hart, dat mijn man er niet meer is.  Bijna 8 weken gelden is mijn man plotseling overleden door een hartstilstand.  Hij was nog maar 54. Het gemis is zo groot. Zo stil in huis. Vooral nu het weer weekend is, bijna ondraaglijk te accepteren dat hij nooit weer hier bij mij is. Hij was mijn grote liefde.  De gedachte  dat mijn toekomst met hem helemaal weg is doet zo ontzettende pijn.  En de angst dat deze pijn nog jaren kan duren maakt me bang voor de toekomst. 

Hartjes 5

Er zijn 19 reacties op dit bericht

#1

Ik heb dat nog steeds na 4 jaar. Mijn man (46) ook plotseling van de ene op de andere dag overleden aan een hartstilstand zonder afscheid te kunnen nemen. Nog steeds schrik ik wakker op in de nacht, heb ik vaak toehartkloppingen/ paniekaanvallen en voel ik nog steeds het enorme gemis, leegte en noem maar op. Mix van emoties... het houdt nog steeds niet op na 4 jaar.

Loves 1
afbeelding van Bosma
Storm
#2

Wat erg om te horen, daar ben ik zo bang voor. Zou zo graag het ondragelijke pijn gevoel kwijt willen. Heeft u na die vier jaar nog wel lichtpuntjes in uw leven ontdekt?

Loves 0
Whnwkn5l7 Mijn naam is Yvonne Lammers 52 jaar en ik heb 18 november 2019 mijn man verloren na een kort ziekbed. Hij is 54 geworden. Ik heb een dochter.
afbeelding van Whnwkn5l7
Licht bewolkt
Whnwkn5l7 Mijn naam is Yvonne Lammers 52 jaar en ik heb 18 november 2019 mijn man verloren na een kort ziekbed. Hij is 54 geworden. Ik heb een dochter.
#3

Och wat ontzettend hard! Mijn man is ook 54 geworden, hij overleed afgelopen november. Ik herken je gevoelens ook van januari, mijn verjaardag, onze trouwdag, verjaardag van onze dochter. Ik ben nu bijna een half jaar verder en ik merk wel dat het beter gaat. Ben sinds 2 weken weer 20 uur aan het werk en dat doet mij goed. Ik wens jou toe dat je het ook zo zal ervaren...Heel veel sterkte en veel lieve mensen om je heen!

Loves 2
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Storm
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#4

gecondoleerd met het verlies van je grote liefde ,als het zo plotseling gebeurd blijf je met zoveel vragen zitten 

en je geen afscheid kon nemen .het zal nog lang pijn doen het is nog zo kort geleden .

ik vraag mij soms ook af wanneer zal de pijn minderen?maar het lijk of het steeds meer word .

mijn man is in september overleden aan sepsis nadat hij eerst 12dagen in coma was gehouden ,toen hij daar uit kwam zeiden ze mij dat hij nooit zelf meer kon ademen zijn longen waren kapot .en dan moet je beslissen om de stekker er uit te halen dit was heel heftig ik kan het nog geen plek geven .

ik hoop dat u genoeg steun heb in de omgeving het is belangrijk voor je zelf dat je ,je verhaal ,verdriet kwaadheid kwijt kan .sterkte

Loves 1
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#5

Beste Bosma,

Heb jouw verhaal gelezen en heel herkenbaar.

Bang voor de toekomst.

Ja,en geen hoop,geen uitzicht,geen vreugde,alleen leegte en t onbeantwoorde blijvende verlangen naar voorheen.

Mijn Marina stierf plotseling 4 jaar geleden herseninfarcten links en rechts.

Elke dag  zonder haar verder te moeten met zware schreden,zeer groot gemis en stil verdriet.

Een toekomst nooit meer te hebben met iemand die t meest waardevolste in je leven is,was,en altijd zal blijven,

Dat is niet te troosten

en in die onmacht verblijven,want t is de realiteit,dat is heel veel pijn en verdriet en angst voor de toekomst.

Ja.ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt om zoveel mogelijk erover te praten.

Niet iedereen heeft die mogelijkheid.

alle kracht toegewenst

martien

Loves 1
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
afbeelding van Luna10
Storm
Luna10 hallo ik ben 60jaar altijd vrolijk geweest en gelukkig .,nu diep ongelukkig
#6
Martien schreef op Zondag 10 mei 2020 12:06
Beste Bosma,

Heb jouw verhaal gelezen en heel herkenbaar.

Bang voor de toekomst.

Ja,en geen hoop,geen uitzicht,geen vreugde,alleen leegte en t onbeantwoorde blijvende verlangen naar voorheen.

Mijn Marina stierf plotseling 4 jaar geleden herseninfarcten links en rechts.

Elke dag  zonder haar verder te moeten met zware schreden,zeer groot gemis en stil verdriet.

Een toekomst nooit meer te hebben met iemand die t meest waardevolste in je leven is,was,en altijd zal blijven,

Dat is niet te troosten

en in die onmacht verblijven,want t is de realiteit,dat is heel veel pijn en verdriet en angst voor de toekomst.

Ja.ik hoop dat je lieve mensen om je heen hebt om zoveel mogelijk erover te praten.

Niet iedereen heeft die mogelijkheid.

alle kracht toegewenst

martien

ik heb jammer genoeg weinig mensen om mij heen daarom vind ik het zo belangrijk als iemand steun heb .

het zal nog een zware strijd zijn voor u en vele mensen hier .heel veel sterkte

 

Loves 1
afbeelding van Bosma
Storm
#7
Whnwkn5l7 schreef op Zaterdag 9 mei 2020 19:19
Och wat ontzettend hard! Mijn man is ook 54 geworden, hij overleed afgelopen november. Ik herken je gevoelens ook van januari, mijn verjaardag, onze trouwdag, verjaardag van onze dochter. Ik ben nu bijna een half jaar verder en ik merk wel dat het beter gaat. Ben sinds 2 weken weer 20 uur aan het werk en dat doet mij goed. Ik wens jou toe dat je het ook zo zal ervaren...Heel veel sterkte en veel lieve mensen om je heen!


Bedankt voor uw reactie. Gelukkig heb ik veel lieve mensen om me heen die mij van alle kanten steunen, maar toch moet je zelf door deze rouwperiode zien heen te komen. Ik weet nu wat rouw betekent, en dat is hard werken aan jezelf. Mooi voor u dat u na een half jaar toch weer wat verlichting ervaart. Dat is voor mij goed om te horen.

Loves 0
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
afbeelding van Marjan vd Veen
Storm
Marjan vd Veen Eenzaam en alleen zonder mijn grote liefde Henk
#8

Wat vreselijk! Ik begrijp je gevoel voor de toekomst zonder je grote liefde zo goed. Mijn man is 14 september 2019 overleden, aan kanker, slechts 52 jaar jong. Vandaag 8 maanden geleden maar nog steeds zo onwerkelijk dat ik hem nooit meer zal zien of aanraken. Hij was mijn grote liefde vanaf het moment dat ik hem leerde kennen, 19 jaar geleden en we hadden nog zoveel plannen. 

Ik wens je heel veel sterkte en kracht toe. Je mag me altijd een berichtje sturen mocht je daar behoefte aan hebben.

Liefs Marjan xxx

Loves 1
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#9
Sweet_Memories schreef op Zaterdag 9 mei 2020 13:45
Ik heb dat nog steeds na 4 jaar. Mijn man (46) ook plotseling van de ene op de andere dag overleden aan een hartstilstand zonder afscheid te kunnen nemen. Nog steeds schrik ik wakker op in de nacht, heb ik vaak toehartkloppingen/ paniekaanvallen en voel ik nog steeds het enorme gemis, leegte en noem maar op. Mix van emoties... het houdt nog steeds niet op na 4 jaar.

Dag beste Sweet_Memories,

Het is helemaal waar wat je schrijft.

De Zielepijn en Zieleverdriet is zo intens diep pijnlijk en verscheurend

Dit goed te verwoorden is bijna onmogelijk,omdat t puur voelen en dus een totale eigenpersoonsgebonden beleving is.

De meest liefdevolste geliefde voor altijd te moeten missen,dit aan den lijve te ervaren en contstant te voelen,niet af en toe,maar onafgebroken

en iemand die dat niet heeft meegemaakt,herkent zich in die wereld van verdriet en missen niet.

En zelfs met zijn beste bedoelingen ten spijt.

Beste Sweet_Memories

Je Ziel is het die huilt

Je Ziel is het die verscheurd is en pijn lijdt

Je Ziel is het Centrum van jouw hele zijn

Jij bent jouw Ziel,en hierin herken jij haar en dus ook jouw lijden,jouw Verdriet,en Angst,jouw Eenzaamheid en Verlatenheid

een mens wilt liefde delen met de ander     en nu plots is dat niet meer.

Ik bedoel met je partner,alles voor elkaar te zijn,oprecht en ten alle tijde

Toen Marina stierf,haar allerlaatste adem losliet,en zij heenging naar t altijd mysterieuze,eeuwig afgescheiden, van wat voor ons tastbaar en belevend was, stierf ik ook.

En niemand die mij hierin kon en kan helpen.

Want troost brengt haar niet terug.               

Een onbeantwoord verlangen welke ik een levenlang meeneem

      "Ik had je nooit willen missen                           maar altijd bij je willen zijn"

Rouw reist met je mee

Zoals de liefde voor je partner  verweven zit in je,zo zit ook t gemis,t verlies,de rouw,verweven in je

Rouw verandert en is steeds in beweging

Als een aaneengesloten donker wolkendek met onheilspellend karakter

of

Losse drijvende witte wolken,schaapjeswolken met ruimte doorlatend voor een klein sprankje van een zonnestraal,een moment van herstel in rouw

of

Een blauwe hemellucht en vrijstaande zon,op adem komen,herinneringen,een lach op je gezicht , maar ook tranen om wat er was,en nu niet meer is,was je maar hier,nam ik je mee aan mijn hand,om nooit meer los te laten

Beste Sweet_Memories

het overvalt mij nog steeds,intens verdriet met huilbuien,wat doet t pijn,en verscheurt t mij,niet te vergelijken met lichamelijke pijn,en in al mijn onmacht.

Marina is 4 jaar geleden overleden,maar de beleving blijft dichtbij

en dat is ook goed,juist omdat dit zoals ook mijn liefde voor haar in mij verweven blijft

Ja,ik herken mij in jouw schrijven Sweet _Memories

Natuurlijk leven onze geliefden voort in onze herinnering aan hen

In het terughalen van hun bestaan in ons en hun verwevenheid met ons

En zolang wij dat doen en blijven doen,natuurlijk door de eeuwigheid heen,   zijn ze niet in ons gestorven,maar leven zij voort en zijn ze "" bijna tastbaar""

ja,ik ben gebroken door haar dood,verscheurd,en zie met vertraande ogen een hooploze horizon

mijn god,wat was zij lief en mis ik haar                     zij was mijn alle geluk

Jij hebt ook geen afscheid kunnen nemen

Je blijft dan ook  achter met honderdduizend vragen,en  steeds opnieuw .

Marina is ook plots gestorven,in coma geraakt,hersendood,links en rechts  herseninfarcten

Je allerliefste liefde van je leven te moeten verliezen,en in alle onmacht achterblijven, niets meer om te delen,en t gevoel bijna te stikken in een doodstille oneindige leegte

T is allemaal herkenbaar in en op de weg van rouw,welke in intensiteit steeds weer veranderd,verminderd en plots ook heftiger kan worden.

Herstel en verlies wisselen elkaar af in rouw,om het uiteindelijk draaglijker te maken in de rest van je leven.

Ze reizen met ons mee,onze geliefden

Alle liefde en kracht toegewenst in verbondenheid met jouw liefdevolle echtgenoot

Martien Mols

 

Loves 0
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
afbeelding van Jester
Zonnig
Jester Op 1 november kwam ze ziek uit haar werk, 3 dagen later was ze er niet meer.
#10

Mijn vrouw is zo'n 1,5 jaar geleden op 51-jarige leeftijd na drie dagen ziekte overleden, ook zonder echt afscheid genomen te hebben.

Of je bang moet zijn voor de toekomst ligt in de eerste plaats aan jezelf, denk ik. Er is geen recept voor rouw, en ook niet voor hoe je het leven weer op moet pakken na zo'n ingrijpende gebeurtenis. Ik kan alleen voor mezelf spreken: ergens in het eerste jaar na haar dood had ik het gevoel dat de zon weer een beetje door de wolken begon te schijnen, en inmiddels heb ik weer een fijne partner gevonden. In die relatie is ook ruimte voor mijn overleden vrouw, en dat hoort ook zo, denk ik.

 

 

Loves 0

Pagina's