Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.

Advies nodig

Goedemorgen,

Dit is mijn eerste bericht. Ik wilde mij op deze forum inschrijven in de hoop om een soort hulp te vinden mbt het verwerken van mijn verhaal. 

Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet. De eerste jaar samen leekt het een droom relatie te zijn. Nog nooit was een man zo aandachtig voor mij geweest. De chemie was echt aanwezig tussen ons. Wij zijn intens gelukkig met elkaar geweest.

Ongeveer 6 maanden voor onze ontmoeting, was Peter geopereert aan een melanome, zij hadden huid kanker geconstateerd. Maar na de operatie, hadden ze blijkbaar alles weggehaald, en had hij zelf geen verdere behandeling nodig, hadden ze gezegd.

Na een jaar relatie, begon de houding van Peter heel geleidelijk te veranderen. Hij kon wat vellig reageren zonder duidelijk redenen. Het werd eigenlijk steeds duidelijk dat iets serieus aan de hand was met hem. Deze period was voor mij heel zwaar en voor hem ook omdat wij konden niet plaatsen wat er was met hem. Tot dat na de nodige medische onderzoeken is gebleken dat Peter uitzaaingen in de hersen had en op meerdere plekken. Dit was werkelijk de grootste nachtmerrie ever in mijn leven. De man die mij het meeste gebracht heeft op deze aarde was erg ziek en door allerlei faktoren niet geholpen kon worden. Wij hadden elkaar ontmoet op 7 april 2017 en hij is overleden op 30 april 2019. Een jaar ontzettend gelukkig geweest met elkaar en een jaar een afschuwelijk nachtmerrie beleefd, tot nu het verlies. Hoe deze situatie verwerken??? Ik weet het niet.

Iedere dag dat je op gaat, vraag je jezelf af waarom? waarvoor? de motivatie is weg. Ik voel me zo alleen. Maar andere kant heb ik ook geen behoefte om onder de mensen te zijn, op bezoek gaan of bezoek ontvangen.... Daarom dacht ik dat een uitwisseling zoeken via deze site zou mij misschien een klein beetje kunnen helpen. Door de week ben ik op het werk, dus de afleiding helpt veel in deze situatie. Maar zodra ik in de auto zit of thuis ben, dan begin ik weer over allerlei dingen te denken.... 

De grote vraag is : heb ik nog een toekomst...? Ik ben 57 jaar en het gaat in totaal natuurlijk over twee jaartjes van mijn leven, maar net wel gevoelsmatig de alle belangrijkste... Alles lijkt still te zijn sinds Peter weg is... Wat mis ik hem ontzettend...

Hartjes 3

Er zijn 17 reacties op dit bericht

#1

Dag Marie-Françoise,

als eerste gecondoleerd met jou verlies. Ik weet helaas precies wat je nu doorgaat. Mijn moeder is 13 mei j.l. overleden, ook na een jaar van medische ellende. In dit soort situatie smaakt het niet uit hoe lang je iemand kent, als je van die persoon gehouden hebt is de pijn hetzelfde.

In het hoofd is het deze periode een soort flipperkast, je gedachten gaan alle kanten op. Ontzettend vermoeiend. In de auto is het net zoals jij al aangeeft bij mij het ergste. Dan zijn bij mij de emoties ook het ergst. Maar weet je, dat is niet erg. Laat ze maar komen. Je kan ze niet uitzetten en dan is het maar het beste ze te laten gaan. Ik denk maar zo dat betekend dat je van iemand gehouden hebt, en dat is toch mooi. De pijn wordt er niet minder om, dat niet. Maar huilen, tenminste bij mij, lucht wel enorm op hoor. En ik schrijf het ook van mij af. Iedere dag een brief naar in mijn geval mijn moeder met daarin wat ik maar kwijt wil. Ik ben totaal niet gelovig, maar ik brand iedere avond een kaarje. Het is voor mij een soort ritueel waardoor ik toch even iets doe voor haar.

Op dit moment heb je het gevoel van heb ik nog een toekomst... heb ik ook nog wel eens. Maar je weet het antwoord zelf wel, en dat is jazeker! Weet dat iedere traan die je laat voor hem is. En dat is toch mooi? Rouwen hoort bij het pakket leven. De pijn is enorm, het gemis ook, dat ervaar ik ook nog iedere dag. Maar ik weet, het krijgt een plekje. En dat zal even duren, maar iedere traan die je laat is een manier het een plekje te geven. Terwijl ik dit type moet ik wel een beetje lachen. Ik zit zelf midden in het proces en ik geef een soort van raad.... ook weer apart :) Terwijl ik over een uurtje waarschijnlijk ook weer zit te snikken.

Maar laat het gaan Marie-Françoise. Laat het komen. Het is allemaal nog zo vers en zoals anderen al tegen mij zeiden... dit gaat nog wel even duren maar het plekje komt er aan. En blijf ook er over praten. Ga je niet in je huis verstoppen. Al shet te druk inmijn hoofd is ga ik lopen. Dat helpt mij ook. En tijdens het lopen praat ik met mijn moeder. Mensen zullen denken dat ik wappie ben (soms heb ik dan niet door dat ik mensen tegenkom), maar dat boeit mij niet. Ik heb er baat bij.

Leg de nadruk op het jaar dat jullie gelukkig waren. De tranen zullen er nog niet minder van worden maar wat maakt dat uit? 

Ik wens jou heel veen sterkte de komende periode.

groetjes,

Ronald (Stuifie1965)

 

Loves 0
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
afbeelding van Jose Scholma
Storm
Jose Scholma Ik ben 60 jaar. Mijn man is 4februari 2019 overleden. Ik voel mij erg alleen.
#2

Gecondoleerd nog.

Het maakt idd niet uit hoelang je samen bent, je gaat in een korte tijd zoveel emoties om, dat het heel moeilijk zal zijn om dat te plaatsen. 

Heel veel sterkte en kracht 

Jose

Loves 1
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
#3
stuifie1965 schreef op Zondag 23 juni 2019 10:51
Dag Marie-Françoise,

als eerste gecondoleerd met jou verlies. Ik weet helaas precies wat je nu doorgaat. Mijn moeder is 13 mei j.l. overleden, ook na een jaar van medische ellende. In dit soort situatie smaakt het niet uit hoe lang je iemand kent, als je van die persoon gehouden hebt is de pijn hetzelfde.

In het hoofd is het deze periode een soort flipperkast, je gedachten gaan alle kanten op. Ontzettend vermoeiend. In de auto is het net zoals jij al aangeeft bij mij het ergste. Dan zijn bij mij de emoties ook het ergst. Maar weet je, dat is niet erg. Laat ze maar komen. Je kan ze niet uitzetten en dan is het maar het beste ze te laten gaan. Ik denk maar zo dat betekend dat je van iemand gehouden hebt, en dat is toch mooi. De pijn wordt er niet minder om, dat niet. Maar huilen, tenminste bij mij, lucht wel enorm op hoor. En ik schrijf het ook van mij af. Iedere dag een brief naar in mijn geval mijn moeder met daarin wat ik maar kwijt wil. Ik ben totaal niet gelovig, maar ik brand iedere avond een kaarje. Het is voor mij een soort ritueel waardoor ik toch even iets doe voor haar.

Op dit moment heb je het gevoel van heb ik nog een toekomst... heb ik ook nog wel eens. Maar je weet het antwoord zelf wel, en dat is jazeker! Weet dat iedere traan die je laat voor hem is. En dat is toch mooi? Rouwen hoort bij het pakket leven. De pijn is enorm, het gemis ook, dat ervaar ik ook nog iedere dag. Maar ik weet, het krijgt een plekje. En dat zal even duren, maar iedere traan die je laat is een manier het een plekje te geven. Terwijl ik dit type moet ik wel een beetje lachen. Ik zit zelf midden in het proces en ik geef een soort van raad.... ook weer apart :) Terwijl ik over een uurtje waarschijnlijk ook weer zit te snikken.

Maar laat het gaan Marie-Françoise. Laat het komen. Het is allemaal nog zo vers en zoals anderen al tegen mij zeiden... dit gaat nog wel even duren maar het plekje komt er aan. En blijf ook er over praten. Ga je niet in je huis verstoppen. Al shet te druk inmijn hoofd is ga ik lopen. Dat helpt mij ook. En tijdens het lopen praat ik met mijn moeder. Mensen zullen denken dat ik wappie ben (soms heb ik dan niet door dat ik mensen tegenkom), maar dat boeit mij niet. Ik heb er baat bij.

Leg de nadruk op het jaar dat jullie gelukkig waren. De tranen zullen er nog niet minder van worden maar wat maakt dat uit? 

Ik wens jou heel veen sterkte de komende periode.

groetjes,

Ronald (Stuifie1965)

Beste Ronald,

Als eerste ook gecondoleerd met het verlies van jouw moeder.

Ontzettend bedankt voor je mooie reactie. Het is wel fijn om reacties te lezen van andere mensen en ook leerzaam, denk ik, maar vooral belangrijk voor mij is dat ik begrepen wordt. Mijn omgeving heeft allemaal beleefde reacties maar ik merk dat zij eigenlijk helemaal niet snappen wat ik ervaar... Dat kan ook bijna niet, het ging om ons, Peter en ik... Dus... Het is voor mij de eerste keer in mijn leven dat ik zoiets extreem zwaar mee maak. Dus het komt echt hard aan. Maar het is inderdaad deel van het leven... En ja alles moet inderdaad een plekje krijgen, maar het moeilijkste in deze is dat de gebeurtenissen met Peter waren erg tegenstrijdig, zowel in de positieve zin als de moeilijke momenten door de ziekte. Tegenlijkertijd ben ik ook zo kwaad dat de goeie mensen van deze planeet eerder moeten gaan dan alle "slechte"... 

Maar ja, in iedere geval ontzettend bedankt voor je reactie en jouw openheid.... Toch fijn te merken dat ook mannen zich over hun gevoelens kunnen uiten... Heel veel sterkte ook voor jou om alles een plekje te kunnen geven...

Niet aarzelen om weer te schrijven als je aan iets denkt wat erg helpzaam zou kunnen zijn... Alvast bedankt hiervoor.

Groetjes,

Marie Françoise

Loves 0
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
#4
Jose Scholma schreef op Zondag 23 juni 2019 11:54
Gecondoleerd nog.

Het maakt idd niet uit hoelang je samen bent, je gaat in een korte tijd zoveel emoties om, dat het heel moeilijk zal zijn om dat te plaatsen. 

Heel veel sterkte en kracht 

Jose

Beste Jose,

Gecondoleerd met het verlies van jouw man. En ja je hebt het helemaal begrepen, de duur van de relatie was erg kort, te, maar het was inderdaad zo intens, en dat maakt het zo zwaar en moeilijk te bevatten en verwerken.....

Dank voor je reactie en heel veel sterkte voor jou ook.

Marie Françoise

Loves 0
afbeelding van Bart45
Bewolkt
#5

Heel moeilijk om in je verliefdheid fase afschijt te moeten nemen,ook ik leerde mijn partner in 2017 kennen,onwijs verliefd alle twee,tot dat ze vorig jaar augustus ziek werd,Januari dit jaar is ze overleden,mis haar verschrikkelijk,

Loves 0
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
#6

Goedemorgen Bart,

vanochtend las Ik pas je bericht! Gecondoleerd met je vriendin. Ook super verdrietig voor je! Onze verhalen kijken echt op elkaar.... wat een drama allemaal... zo onwerkelijk .... moet nog iedere dag nog van huilen... zeker in de auto op weg naar mijn werk, of thuis... als je dat wens, kunnen we blijven praten!! Veel sterkte!

MF

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#7

Hij is mijn grote Liefde en we leerden elkaar kennen nadat we beiden al een leven achter de rug hadden. Maar wat we alletwee wisten is dat we bij elkaar hoorden. Na een paar jaar moest ik hem al weer loslaten en het verdriet is zo intens dat ik het amper verdraag. Ook ik kon niet tegen de voortdurende aanloop en ik trok al dat (goed bedoelde) gezelschap niet. Heb het eerlijk gezegd tegen iedereen, ik kan het niet, wil er niet over praten, dit is iets wat ik alleen moet verwerken. Dit is vooral iets wat ik alleen WIL verwerken.

Of dat goed is weet ik niet maar ik denk dat iedereen zijn eigen manier van rouw heeft. Ik heb geen enkele inspiratie om verder te gaan voor mezelf. Maar, dit hielp wel, ik vind dat hij het verdient om een vrouw te hebben die het wel redt. Met heel veel vallen maar altijd weer opstaan kom ik de dagen wel door. Het is alleen voor hem dat het lukt, als er ergens gerechtigheid is dan hoop ik dat hij van daarboven kan zien dat ik m'n best doe. Misschien komt er ooit een dag dat ik het ook voor mezelf kan, daar ben ik na 7 maanden diepe rouw nog niet achter. 

Ik ben een paar jaar jonger dan jij maar natuurlijk is er een toekomst voor ons! We hebben hem wel gevonden, die grote liefde die iedereen wenst maar die niet iedereen vindt. Dat is misschien wel het belangrijkste we hebben hem gevonden. We weten hoe het voelt iemand te vinden die bij je hoort. 

Ik weet hoeveel pijn het doet, ik weet hoeveel verdriet je hebt, ik weet hoe zwaar rouw is en ik weet hoe moeilijk het is en geen idee wanneer het verdriet draaglijker wordt. Maar wat ik wel weet en heel zeker, ik ben het nog levende bewijs van onze liefde en ik verdom (sorry) op te geven. 

Lieverd, ademhalen naar je werk gaan en doorgaan. Rouw op je eigen manier, verontschuldig je nooit voor rouw en verdriet en zeker niet dat je dit op je eigen manier wilt en moet doen. 

Een hele dikke knuffel

Caro

Loves 1
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
#8

Lieve Caro,

Wat een ontzettende lieve brief en zo begrijpelijk. Ik had echt tranen toen ik het las. Ik vind deze site zo fijn. Zo kom je er achter dat toch veel mensen in vergelijkbare verdriet zitten. De manier waarop je alles formuleert, spreek me helemaal aan. Het lijkt echt dat ik door het zelfde heen gaat. Ondanks het feit dat ik, zoals je mooi zegt, mijn best probeer te doen, is het nog emotioneel een oorlog in mijn hoofd. Peter is overleden aan kanker in zijn hersen, dus je zult begrijpen dat wij natuurlijk in de eerste jaar heel erg mooie en dierbaar momenten hebben mee gemaakt. Zoals je zegt het diep gevoel dat je echt voor elkaar bestemd bent...  Maar door de ziekte, zijn er moeilijke momenten geweest, om voor sommige het niet heel erg zwaar te willen noemen. En dat maakt het natuurlijk nog zoveel moeilijker om te verwerken. Kortom een hoop verdriet voor mijn schatje die op zijn momenten realiseerde wat aan de hand was, en voor mij die het meemaakte als een enorme nachtmerrie. De nachtmerrie is over, maar je valt in ééns in een grote gat en helemaal alleen... Ik heb gelukkig een goeie vriendin in NL maar mijn familie is hier niet. Niet dat ik ze mis, zoals je zegt, het beste voor mij is alleen dit te verwerken.... Maar wat is het toch heel fijn om zo met elkaar te schrijven. Dit helpt mij echt. De manier waarop je schrijft is een teken dat je echt met jouw hart spreekt, en het is zeer bijzonder geworden, volgens mij, in deze gekke tijd... 

Nogmaals ontzettend bedankt voor je reactie en wees ook lief voor jezelf... Hopelijk is er een toekomst voor ons?. Maar zo als met hen had kunnen zijn, heb ik diep mijn twijfels in....

Heel veel dikke knuffels terug....

MF 

 

Loves 0
afbeelding van caro1965
Bewolkt
#9

Die toekomst gaat anders worden. Ik zie het nog niet maar het zal anders zijn. Het zal nooit meer compleet zijn. Hij maakte mij compleet. Hij was wat ik nodig had en ik wat hij nodig had. Ik vond dat zo speciaal, dat we vanaf het eerste moment wisten dat we bij elkaar hoorden en dat er geen enkele twijfel was.

Vrij snel na de diagnose kanker verdween hij in een delier. Hield hij in die tijd nog van mij? Ik weet het niet. Hij wist zelfs niet altijd wie ik was. Hij kwam een paar weken terug maar verdween tenslotte weer in een delier. Hij bleef in de goede weken steeds herhalen ‘we hebben elkaar wel gevonden en hoe bijzonder is dat’.

Daar houd ik me een beetje aan vast. Het was bijzonder, speciaal en onvergetelijk, het moet de inspiratie worden om door te gaan. Anders, nooit meer hetzelfde want een deel van mij stierf gewoon op die ochtend in december. 

XX

 

Loves 1
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
afbeelding van Marie-Françoise
Bewolkt
Marie-Françoise Twee jaar geleden heb ik mijn vriendje Peter ontmoet en nu is hij sinds twee maanden geleden aan kanker overleden.
#10

Hoe pijnlijk kan het leven zijn.... Ik weet helaas wat je bedoelt en hoe pijnlijk het kan zijn om je machteloos te voelen als je schatje zo ziek is. Peter was redelijk bij maar het was ook heel zwaar toen om te verdragen want hij deed niet anders dan huilen als hij mij zag en zei continu " Ik hou zo veel van jou en ik heb je nodig". Maar hij was te ziek om een normaal gesprek te voeren.. Dus hebben we eigenlijk niet over de situatie kunnen spreken, en hij heeft mij ook niet kunnen zeggen wat hij echt voelde. Maar ja het is gebeurt. Ik zal nooit alle antwoorden op mijn vragen hebben. En een toekomst voor mij is lang niet in zicht, maar het zal inderdaad nooit meer zo intens worden als wat wij deelde, dat is heel zeker. En ik deel ook je gevoel als je zegt dat een deel van jou stierf de dag dat hij overleed. Ik voel dat ook echt.

Ik wens je toch een fijn week end en probeer iets leuks te doen. Zorg goed voor jezelf.

Heel veel liefs,

XXX

Loves 2

Pagina's