6 jaar geleden

Mijn man is 6 jaar geleden overleden na ziekte. Ik ben gewoon 30 uur blijven werken daarna. Als ik s'middags rond half 4 het kantoor uitliep moest mijn aandacht meteen naar het overlijden van mijn man. Graag was ik dan ook even alleen zonder anderen, om met mijn aandacht bij hem te zijn. Maar dat was nog niet genoeg; op vrijdagavond of zaterdag stortte ik in. Vaak kreeg ik plotsklaps heftige huilbuien, en was ik overstuur. Beter was het geweest als ik halve dagen had gewerkt, en dat nog hooguit. Weglopen voor je verdriet is net als een boemerang. Je kunt er niet voor weglopen. Het verlies van hem kostte heel veel energie. Je kunt het zien als een stresssituatie waar het lichaam cortisol(bijnierschors) voor moet produceren. Mijn theorie, door ervaring, ben niet medisch onderlegd. Ik kon niet langer dan 10 minuten met iemand aan de telefoon zitten, dan nam ik gewoon niks meer op, kwam er niets meer binnen, zat mijn hoofd vol en hing ik op. Soms dacht ik in een flits, zal ik mijn auto tegen die boom rijden. Maar dat is nooit gebeurd. Ik had geen zin meer in om te leven. Zag de zin er niet meer van in. Na 2 jaar een nieuwe partner gezocht. Geprobeerd, maar dat liep niet. Ik hou nog steeds zielsveel van hem, en af en toe vraagt hij nog mijn aandacht. Maar daarmee hou ik mijn liefde voor hem in stand. Ik heb nog altijd foto's van hem staan, soms zet ik er een bloemetje bij en praat af en toe tegen hem. Dit is nu mijn relatie met hem. Je kunt het niet uitgummen, alhoewel je omgeving je doet voelen dat het nu maar klaar moet zijn. Maar dat is het nooit. Hij is er geweest, dat kun je niet uitgummen, en moet je ook niet doen. Helaas snapt de maatschappij er niks van. Vroeger liepen mensen in zwarte kleding. Bij mijn vorige baan kreeg je nog geen dag vrij als je man overleden was. Mensen zouden gewoon eens kunnen vragen 'hoe voel je je vandaag? '. Maar dat heeft niemand geleerd. De dood is taboe. Vooral houden we kinderen ver weg van alles wat dood is. Ja, en nog steeds huil ik, iedere week wel een paar keer. Maar niet meer zo hevig als eerst, en nog steeds mis ik hem. En ik ben blij als ik die liefde voor hem voel, want dan bestaat onze relatie nog steeds. Hij heeft nog steeds invloed en leeft onder ons. Maakt nog steeds deel uit van mijn leven. Is de dood niet het uittrekken van je lichaam, waardoor je niet meer gezien wordt en niet meer makkelijk kunt communiceren? En misschien nog meer wat ik niet weet, wat ik pas zie als ik zelf ga. Lieve mensen geloof in jezelf en geef het de aandacht die het nodig heeft.
Hartjes 0

Er zijn 4 reacties op dit bericht

alwin man 58 jaar
afbeelding van alwin
_
alwin man 58 jaar
#1
alles is zo herkenbaar ik ben nu 2 jaar zonder Jans maar praat elke dag met hem en praat veel over hem met anderen ik heb met mij zelf afgesproken 30 min tijd met anderen om over Jans te praten dan gaan we over op de rest van andere gesprekken en af en toe komt Jans toch weer door het gesprek heen ..een plek geven kun je hetniet hoor ik vaak van ouderen die ook een geliefde hebben verloren maar er komt een soort rust in die soms prettig is en soms weer bij af of het gisteren is gebeurd ik geniet zoveel mogelijk van de goede momenten die ik heb en dat zijn soms een paar dagen soms een dag dan weet ik dat het even weer slechter gaat maar ook dat het weer wat beter gaat ..ik heb ontzettend veel van Jans gehouden dus ik mag ook verdrietig zijn anders had ik nooit zo van hem gehouden
Loves 0
#2
Ja, precies, zonder liefde had je geen verdriet. Heel zuur eigenlijk. Hoe meer liefde hoe meer verdriet. Verdriet is onvervuld verlangen. Als mensen zeggen 'je moet het een plekje geven' dan lijkt het of ze willen dat er een einde komt aan mijn verdriet. Ik word daar een beetje boos van.
Loves 0
alwin man 58 jaar
afbeelding van alwin
_
alwin man 58 jaar
#3
een plekje geven dat kun je niet dat bestaat gewoon niet het is er altijd mensen zeggen het vaak om dat ze denken dat het troost bied als je het een plekje geeft totdat ze zelf met verlies te maken krijgen dan weten ze zelf dat er geen plekje voor is en dat het er altijd zal zijn ik maak er het beste van door de goede momenten die ik heb extra te genieten
Loves 0
#4
Beste Ingrid, Alles wat je schrijft klopt helemaal. Het moet maar eens over zijn vindt de omgeving. Iemand die dit niet heeft meegemaakt kan het niet begrijpen. Mijn man is nu 2 jaar geleden overleden. Nu pas dringt de realiteit door. Was verdoofd. En wat je zegt geef het de ruimte voor jezelf. Helena
Loves 0