42 jr jong plotseling weduwe en echt alleen...

Hallo allemaal mijn verhaal staat al op de site. Maar ik ben op 23 jan jl plotseling mijn man verloren aan een accuut hartfalen midden in de nacht. Zelf nog gereanimeerd maar in mijn eigen handen gestorven alle hulpdiensten erbij een hele toestand maar hij was echt weg. Mijn hele wereld is ingestort wij waren 24/7 samen.  Hebben een goede mooie 10 jaar mogen hebben samen waar ik intens dankbaar voor ben. Ben 42 mijn lieve man was (47). Geen kinderen geen familie (alleen zijn vader van 86 leeft nog en die verzorg ik bijna dagelijks, maar daar kan ik niks mee delen helaas) het is zo ontzettend eenzaam. Mijn man is naar het AMC gegaan voor autoptie om te kijken hoe dit kon gebeuren zonder voortekenen. Ik ben nu 11 weken verder en de afgelopen tijd was een horror scenario. As van mijn was kwijtegraakt, heb heel wat ellende gehad om hem thuis te krijgen.. Het rapport kwam ook maar niet dat heb ik pas op 28 maart gekregen en daarna ben ik pas kunnen gaan rouwen.Het rapport gaf aan dat er een chronische aandoening aan zijn vatenstelsel was geweest, en nog meer. Het is heel zwaar alle informatie.Tot die tijd alleen maar strijd en ellende ook ons zo geliefde konijntje op 5 maart in moeten laten slapen, een beste vriendin (althans ik dacht een beste vriendin) keerde ineens haar rug naar mij toe. Het is loodzwaar, ik onderneem vanalles maar op het moment wil ik het liefst gewoon verdwijnen.. Heb in mijn jonge leven al mijn dierbaren al verloren, zoveel verschillende rouw door moeten maken. Maar mijn liefste schat moeten missen is zo ontzettend zwaar. Op 7 maart (op 8 maart zouden we nl 9jr getrouwd zijn.)heb ik een bijeenkomst georganiseerd voor onze naaste vrienden en daar ook aangegeven dat ik hun steun zo hard nodig heb. Maar het is al stil zo ontzettend stil om me heen er zijn er maar een paar over en dan nog moet ik ze opzoeken, en het ontbreekt me gewoon aan energie om mezelf telkens met mijn verdriet aan te bieden. Om hulp vragen doe ik zelden alleen als het echt moet en dan merk ik dat ze schrikken zo van ohje nu wordt het echt en komt het dichtbij, tja dan maar weer zelf doormodderen.

Het maar doorgaan en idd overleven is heel vermoeiend. Psychologen etc kunnen je niet helpen, ja je kunt tegen ze praten zucht dat kan ik ook tegen de muur... Ik schrijf veel en ben ook met eenboekje bezig over echt alleen rouwen..zo zonder naasten en al zoveel verlies te hebben moeten doorstaan.

Ik hoop dat een ieder hier zijn/haar weg weer zal vinden en op enige manier weer licht in het leven zal gaan zien. Wens iedereen kracht en sterkte

Hartjes 0

Er zijn 21 reacties op dit bericht

afbeelding van Jacq
Storm
#1

Hallo Amma,

Op 29 mei van dit jaar ben ik mijn lief verloren. Hij was ook nog maar 47 en ik 44 jaar. Hij overleed in twee dagen tijd na een zwaar bedrijfsongeval (maar ik heb niet meer met hem kunnen praten)!!!! We hebben samen wel kinderen, 1 dochter en 2 zonen (19,17 en 11). En gelukkig wel veel lieve mensen om mij heen. Maar ik voel je verdriet zo goed aan. Het snijdt je door je ziel....En iedereen zegt dat het beter wordt!!! Ja, fijn, maar wanneer???? Mijn enige troost is dat we ooit weer samen zullen zijn (als het ook mijn tijd is om te sterven)!!! En dat hij nu bij de Heer is en het daar goed heeft. Maar ohhh....wat is het gemis zwaar. Pas als je het zelf hebt meegemaakt weet je hoe het voelt. Ik wens je heel veel sterkte voor vandaag en vooral kracht voor de toekomst toe. Denk aan je.... Liefs Jacq

Loves 0
#2

Lieve Pablo.

Wat fijn dat het gesprek zo goed was voor je. En het is heel goed om je herinneringen die je samen met jouw Jan (Charly) gemaakt hebt opnieuw door te lopen. Kan ook heel goed zijn om dat samen met je therapeute te doen. Ikzelf ga met regelmaat terug naar bepaalde plekken, ontloop niks. Verdriet moet je voelen ervaren, doorheen gaan hoe moeilijk ook dat is mijn gevoel in ieder geval.

Wat bijzonder mooi dat je nog steeds brieven krijgt, wat zal dat waardevol voor je zijn, maar natuurlijk ook elke keer weer heel pijnlijk. Heb wel wat lieve vertrouwde mensen om me heen, maar iedereen is toch druk met zijn eigen leven wat gewoon doorkabbelt. En ze kunnen (gelukkig) nooit begrijpen waar ik doorheen ga.

Ook had je het over een eigen zaak wat voor zaak hebben jullie gehad? Wij zijn ook altijd zelfstandig geweest, ons motto was/is altijd vrijheid blijheid.. lekker je eigen ding kunnen doen.  Wij hebben dan ook echt vanalles gedaan en hadden nog vele plannen...

Verder helaas nog niet echt veel rust gehad hopelijk kom ik daar de komende twee dagen aan toe. Ben echt wel erg moe. En dan merk ik dat ik ook weer de ruimte moet hebben voor mijn emoties om mijn schat.

Heb niet kunnen ontdekken of je hier op deze site ook prive berichten kan sturen dan kunnen we misschien een emailadres uitwisselen?  En wie weet kunnen we elkaar inderdaad een keer ontmoeten zou inderdaad best bijzonder zijn .

Wens je alle kracht. Lieve groet,

Amma

 

Loves 0
afbeelding van Linda66
Licht bewolkt
#3

Hoi Amma,

Als ik wat voor je doen kan, hoor ik het.

Ik weet wat je doormaakt.

Linda

 

Loves 0
afbeelding van Pablo
Storm
#4

Lieve Amma,

Gisteren idd het gesprek gehad met Johanneke, wat was dat super fijn,het voelde als een warme deken.zij komt 10 juni naar delft en wil dan de plekjes bezoeken waar Jan en ik zo graag kwamen.

Hoe bijzonder dat ik in gesprek met jou over Jan spreek, ik heb in onze 26 jaar nog nooit Jan tegen Jan gezegd, ik noemde hem altijd Charly, heb ook een armband ontworpen met zijn naam in braille en het as erin, dat speelt een spelletje met mij. 

Jan of Charly heeft mij nog nooit Pablo genoemd maar altijd kanjer of stuk.

Charly of Jan wat makkelijk is schrijft mij nog steeds brieven, ik heb er inmiddels 13 gekregen en hij schrijft of ik ontvang de komende 2 jaar nog brieven. Fam. Of buurtjes doen ze op de post. Heel spannend en heel mooi. Soms een brief met geld erin voor theater of lekker uiteten , hij heeft deze brieven geschreven als ik boodschappen ging doen. Charly kon wel 5 keer per dag zeggen wat hij wilde eten en dat ging ik dan kopen..was ik thuis kon hij heel makkelijk zeggen ( wat hij nog kon uitbrengen aan geluid) hier heb ik geen trek in, ik wil liever wat anders, ik opnieuw boodschappen doen. Deed dat met zoveel plezier voor hem..

 In die tijd heeft hij brieven geschreven, ontvang ze hier maar ook in Spanje.

Ik hoop Lieve Amma dat je fijne mensen om je heen hebt, en dat je ook je verdriet kwijt kan, heel bijzonder hoe wij met elkaar kunnen schrijven, daar ben ik zeer dankbaar voor. Ik woon in Delft misschien is het  leuk om met elkaar een lunch te doen. Zou natuurlijk heel bijzonder zijn. En is ook heel erg veilig.

Sterkte voor de dagen die komen, weet dat ik er voor je ben, ook al ken je mij niet.

Liefs Pablo xx

Loves 0
#5

Lieve Pablo,

Wel fijn dat je naar Spanje kan en zo even de boel hier kan laten zo het is. Al zal dat toch ook heel moeilijk zijn. Wel heel mooi dat je zo voor je liefste hebt kunnen zorgen en dat je nu zo bent met je schoonouders. Niet veel mensen kunnen en doen dit.

Ben heel benieuwd wat je van je eerste gesprek vond. Het is zeker niet zwak om hulp te zoeken.

Heb zelf in 2004 hulp gezocht ook bij een rouwverwerkingstherapeut, mijn moeder was in dec 2003 overleden en dacht mss hoort het wel om naar zo'n therapeut te gaan. Had al zoveel sterfgevallen meegemaakt. Maargoed ik kwam daar en de man kon weinig vcoor mij betekenen... Ik leerde mijn man exact op de datum af een jaar na het overlijden van mijn moeder kennen en de therapeut vond dat geen goed idee.... want ik was nog niet uitgerouwd en moest eerst maar eens bij mezelf blijven. Ik werd elke keer ziek als ik naar deze man ging (als ik ging want eigenlijk zei ik hem steeds af) en mijn man zei op een gegeven moment mss moet je er maar mee stoppen. Ik naar die man toe en hem verteld dat ik er per direct mee stopte. Hij vond dat heel dom en ik zou nog wel merken dat ik onverstandig bezig was. Ja joh hoor ik mezelf nog zeggen. Ik volg mijn gevoel en als dit niks wordt dan begin ik weer opnieuw het is mijn leven en waarom zou ik het niet doen?? Nou wat een geluk dat ik naar mijn intuitie heb geluisterd want de man (marc) werd mijn echtgenoot en heb fantastische bijzondere jaren met hem mogen hebben!!! Had ik naar de therapeut geluisterd had hij mij dus mijn toekomst onthouden. Tja dat was mijn ervaring, het kan natuurlijk ook heel anders. En hoop zeker dat dit het geval bij jou zal zijn..

Waar ik veel aan heb gehad zijn boeken van Manu Keirse deze man is een klinisch pschygoloog met heel veel levenservaring. Misschien ook iets voor jou? Boek heet van het leven geleerd, en vingerafdruk van verdriet.Echt heel waardevol en herkenbaar om te lezen. Ook op you tube staan korte filmpjes van hem.

Na gisteren nog een woelige dag met mijn schoonvader hoop ik vandaag dat het een beetje rustig zal zijn. Slaap heel slecht sinds het hele gebeuren en ben erg moe.

Bij deze wens ik je toch een mooie dag toe, ook jouw man zal willen dat je er toch iets van probeert te maken, hoe moeilijk het ook is.

Warme knuffel xxx

Amma

 

Loves 0
afbeelding van Pablo
Storm
#6

Lieve Amma,

Je hebt idd weer genoeg mee gemaakt, heel erg mooi dat je zo voor je schoonvader kan en mag zorgen.Dat doe ik ook voor mijn schoonouders, dat zijn echt schatten ,81 en 85 jaar. Mijn schoonmoeder gaat altijd nog mee naar Spanje daar heb ik een huis. Ik ga om de twee à drie weken weg  en blijf daar heerlijk ook weer twee of drie weken.

Jij vroeg of ik nog werk heb, wij hebben in de periode dat Jan ziek werd ,de zaak weggedaan, om zo non stop 24 uur voor mijn kanjer te kunnen zorgen, zou het morgen zo weer doen.

De zaak natuurlijk nooit kunnen verkopen, gewoon gesloopt. Ik ben dus heel actief met de golfsport, dat doe ik sinds een jaar, erg leuk en zo ontmoet je weer wat andere mensen,maar je komt wel alleen thuis.

Ik ga over een uurtje naar deze mevrouw, zij is idd een therapeut  voor rouwverwerking(zwak) hé maar ik merk dat ik vast loop en daar ben ik totaal niet  de persoon voor.

Lieve Amma, ik wens je voor deze dag veel kracht en liefde toe. Maak er wat moois van, Marc zou niet anders willen.

Van op een afstand een dikke zoen en een wel gemeende knuffel, liefs Pablo, en niet vergeten hė. Je mag en kan  mij altijd om hulp en gezelschap vragen.

Pablo xxx

Loves 0
#7

Hey Pablo,

Wat een lieve reactie dat doet me heel goed. Zorgen hoef je je echt nooit te maken ik doe en denk geen gekke dingen dat zit totaal niet in mij.. Al kan ik me best voorstellen dat anderen die gedachten wel eens hebben.

Je schrijft dat je hulp heb gezocht? Is dat een rouwverwerkingstherapeut? Werk je wel deels? En he 51 is ook nog jong hoor..

Mijn schoonvader is op dit moment mijn werk niet ideaal maargoed het kan even niet anders, komen wel andere mogelijkheden maar heb er de kracht nu niet voor. 

Had wel een chaotische dag was bij mijn schoonvader en op een gegeven moment werd hij ineens raar, ging wartaal uitslaan wist niks meer...kortom paniek ik dacht oh nee een attack maar na een hoop gedoe en eindelijk een dokter te pakken te hebben gekregen bleek hij een urineweginfectie te hebben en daardoor in een delier was gekomen. Gelukkig heb ik hem daar snel uit kunnen krijgen maar oh oh wat een schrik. Ben gesloopt nu, en dat bedoel ik met vaak te druk. Toch altijd in de weer met mijn schoonvader maar doe het graag, zo heeft hij een goede oude dag. 

En ook zo herkenbaar dat vriendschappen ineens niet meer zijn wat je dacht dat ze waren. Gewoon verdwijnen heel vreemd. Ik merk dat sommige mensen het erg op zichzelf betrekken wat mij is overkomen, zo van hoe jij het allemaal doet zou ik niet kunnen. Wat ben je sterk. Ik zou in mijn bed kruipen en er niet meer uit komen en ga zo maar verder. En de angst wat als mij het zou gebeuren? Tja het is niks besmettelijks hoor en zoals ik tegen iedereen zeg, laat het alsjeblieft niemand overkomen want dan weet je pas hoe erg het is om zoiets mee te maken. En inderdaad ik scharrel wel door ondanks mijn diepe verdriet, maar dat is een oerkracht in mij die ik altijd heb gehad. Ooit komt het allemaal wel weer nu maar gewoon doen zo het gaat inderdaad dag voor dag.

En lieve Pablo jij gaat er ook doorheen komen op een manier die voor jou ok is. Overgaan zal het nooit en de weg is lang heel lang. Dat merk ik ook en ik loop die weg zolang het duurt met vallen en opstaan soms  met een lach, en met heel veel tranen..

Jij ook een hele dikke knuffel en succes morgen hoop dat het je brengt wat je hoopt.. Ook ik heb een luisterend oor en misschien kunnen we het voor elkaar wat dragelijker maken zo.

Lieve groet,

Amma xx

 

Loves 0
afbeelding van Pablo
Storm
#8

Hoi lieve Amma,

Wat fijn om wat van je te horen, ik ging me al zorgen maken,een persoon met heel veel verdriet kan vreemde dingen doen.Dat dachten ze van mij ook, wel aan gedacht nooit gedaan gelukkig. mijn Jan zou zo boos worden als hij wist dat ik met deze gedachten gelopen heb.

Fijn dat de kittens er zijn, dat geeft idd een lichtpuntje, je mag jezelf ook wel eens een keer een schouderklopje geven, je moet het allemaal alleen doen en de hele boze wereld raast maar door en jij hebt het gevoel dat je er alleen voor  staat( dat doe je ook)

Jij vroeg aan mij ,hoe het met mij ging.  Ik overleef klinkt heel dramatisch, maar eigenlijk is het wel zo.Ik mis onze vrienden ,die  ik ineens niet meer zie, vriendschappen van meer dan 30 jaar zijn gewoon voorbij. Ik dacht ook dat ik alles alleen kon doen, maar sinds gisteren toch hulp gevraagd en daar ga ik morgen naar toe.

Ik ben tenslotte pas 51 misschien in jou ogen een oude vent , maar zo zie ik er niet uit, merk ook dat het leven van mijn schoonfamilie gewoon weer door gaat en dat mijn leven is stil blijven staan, daar ga ik nu aan werken.Beetje bij beetje stap voor stap en die  traantjes laat ze lopen en laat ze komen.

Alleen jij en ik weten wat gemis is, ik hoop zo dat ik op een bepaalde manier een steun kan zijn voor je, hoop dat je ,je verdriet met mij kan delen en ooit ooit gaat het over zeggen ze, gaat waarschijnlijk voor ons heel lang duren.

Lieve Amma, ik hoop dat ik op deze manier een stukje kracht, hulp , steun en toch een beetje vreugde en liefde mag geven.  Je weet als ik wat voor je kan betekenen of een luisterend oor kan zijn. Je mij een seintje moet geven.

 

Voor nu heel veel kracht, en blijf in jezelf geloven, dat zou jou Allerliefste Marc niet anders willen.

Een hele dikke knuffel ( is niet die  je gewend bent)  maar niet minder gemeend

 

Liefs Pablo. 

Niet vergeten wat ik gezegd heb. Er zijn best nog wel mensen op deze aarde die iets voot jou willen doen en betekenen. Xx

 

Loves 0
#9

 

 

Loves 0
#10

Beste Tressor gaat vanalles mis hier had al gereageerd maar zie het niet terug.. wat bijzonder om te lezen hoe diep je zat, en dat er dan toch zo'n enorme positieve wending is gekomen. Vind dat heel fijn voor je en hoop dat je een mooi en gelukkig "nieuw" leven hebt op deze manier. En inderdaad het lijkt soms wel of mensen denken dat je een besmettelijke ziekte hebt hoe ze met je omgaan en reageren. Maar ik ga gewoon door ook met mijn verdriet. Het is mijn proces en neem mijn tijd. De toekomst kijk ik nog niet echt naar. Ik zal mijn weg vanzelf vinden alles op zijn tijd....

grt Amma

 

Loves 0

Pagina's