afbeelding van Paullie
Bewolkt

2,5 jaar verder, lichamelijke klachten houden mij tegen...

Hallo allemaal, 2,5 jaar geleden is mijn verloofde overleden. Zij was 30 en ik 31... We waren zo verliefd op elkaar, ze was zo bijzonder. Voor het eerst had ik eindelijk een idee wat het leven voor mij betekende, ik was de gelukkigste man op aarde. Maar ze was ongeneeslijk ziek en we zijn daardoor veelste kort samen geweest. Ik heb de mooiste tijd van mijn leven meegemaakt met haar en heb haar ten huwelijk mogen vragen maar tot trouwen kwam het niet. Ik ben nu voor eeuwig met haar verloofd. Dat koester ik want zij was mijn wereld. Na het overlijden ben ik na een tijdje verder gegaan met werken. Mijn hoofd zat er niet bij, ik kon helemaal niet meedoen met de rest van de wereld en hun 'probleempjes'. Ik zat in diepe rouw en heb na een jaar mijn burnout geaccepteerd. Gelukkig had ik mooie mensen om mij heen die me in de gaten hielden, ik had dat nodig. Zij signaleerde wat ik eigenlijk al wist, kappen waar ik mee bezig was en tijd nemen. Ik heb dat gedaan... Na een maand of 3, 4 thuis zitten ben ik langzaam gaan reintegreren wat erg goed ging. Na een half jaar ben ik weer volledig aan het werk gegaan. Nu heb ik een nieuwe job met mooie voorwaarden. Het is zwaar maar het is goed voor merk ik. Maar goed daarvoor ben ik hier niet. Begin november heb ik corona gehad en dat heeft nu alles in de war gegooid. Ik ben nu een paar maanden verder en zit te hyperventileren zoals ik dat ook na het verlies van mijn meisje deed. Ik was daar overheen maar na corona merk ik dat mijn lichaam klachten heeft. Eerst was het de vermoeidheid wat overheerste maar nu ben ik op zich fit. Maar fit voel ik me niet. Ik hoor van alles in mijn lichaam en dat houd mij verschrikkelijk bezig. Ik voel heel de tijd geknak rond mijn borst. Bij mijn borstbeen, ribbenkast, rug maar ook in de keel, op de plek waar je slikt. Ik ben na corona naar de dokter gegaan en die heeft geluisterd naar mijn longen en die zijn goed zegt hij. Toch blijf ik van alles voelen en horen. Het lijkt er op als mijn longen 'rollen' ofzo. De fysio heeft me geprobeerd te geruststellen dat het 'tietze' is en geen kwaad kan maar ik krijg het niet uit mijn hoofd. Tegelijkertijd heb ik hierdoor een neerslachtig mood en vraag ik mij af wanneer ik me weer zal voelen als toen ik samen was met mijn liefde. Ik weet dat het een hele stressvole periode is geweest waarbij ik veel tijd voor me zelf heb genomen maar ben eigenlijk bang dat ik schade heb na alles. Ik heb tijdens het rouwen best veel gerookt en geblowd (ben nu gestopt). Ik ga van de week een afspraak maken bij de dokter om te kijken of we wat kunnen doen, fotos van de longen zou ik wel fijn vinden want als het daar goed zit kan ik misschien de oorzaak van mijn angst weghalen. Wat ik wil vragen is... Is er iemand hier die zich in mijn verhaal herkend. Dat je zo veel stress hebt opgelopen dat je lichaam je een beetje in de steek begint te laten. Ik weet dat ik zo veel stappen heb gemaakt in mijn rouwperiode en ben niet bang of ik weer geluk zal vinden maar lichaamelijke zorgen beginnen de overhand te krijgen. Soms denk ik wel eens... dit was het dan... de klachten gaan nooit meer weg. Sorry voor het lange verhaal maar als ik eenmaal begin te schrijven... Dank
Hartjes 2

Er is nog niet gereageerd op dit bericht