Just Justin Na het overlijden van mijn vader in 2017 is mijn leven totaal veranderd. Op dit moment heb ik niemand die me begrijpt, aangezien ik 16 ben.
afbeelding van Just Justin
Bewolkt
Just Justin Na het overlijden van mijn vader in 2017 is mijn leven totaal veranderd. Op dit moment heb ik niemand die me begrijpt, aangezien ik 16 ben.

Mijn donkere puberteit

In 2017 ging alles goed. Ik zat in 4 HAVO en had genoeg vrienden. Ik was tevreden met mijn ouders en ik was heel erg blij dat iedereen om me heen mijn seksualiteit accepteerde. Alles ging zo goed, tot 12 maart.

 

Ik herinner me nog dat ik rustig op mijn kamer zat te lezen. Mijn moeder was boven bezig met de was, mijn broer zat op zijn kamer en mijn vader was beneden. Hij was zich aan het klaarmaken om te gaan fietsen. Ineens hoorde ik mijn vader roepen. "Kan iemand een dokter voor me bellen?" We schrokken ons natuurlijk allemaal kapot en renden vlug naar beneden.Mijn broer heeft spastische benen, dus hij bleef boven en belde een ambulance. Eenmaal beneden zag ik mijn vader. Hij zag zo wit als een doek en was enorm benauwd. Mijn moeder zag eruit alsof ze flauw ging vallen. Mijn moeder bracht onze honden naar mijn kamer, want die zouden alleen maar heel onrustig worden wanneer er ambulancepersoneel in de woonkamer zouden lopen. Ze belde de buurvrouw en ik bleef op de weg staan om te kijken wanneer de ambulance kwam. Toen die eenmaal kwam, ging ik naar de honden toe. Ikwas bang voor wat er ging gebeuren en barstte in tranen uit. Na een kwartier kwam de buurvrouw naar me toe en vertelde me dat pappa naar het OLVG in Amsterdam gebracht zou worden en daar gedotterd zou worden. Hij had een hartinfarct gehad. Het ziekenhuis bij ons in Purmerend had geen ruimte om hem meteen te behandelen, dus daarom werd het het OLVG. Dus opeens bleef ik alleen thuis met mijn broer. We konden niet mee met de ambulance en de buurvrouw zou later met ons naar het ziekenhuis gaan. 

Rond 14:30 waren we in het OLVG. In de tussentijd had ik wat vrienden geappt. De beste vriendin van mijn moeder was ook in het ziekenhuis aangekomen en stond met mijn moeder naast het bed waarin mijn vader lag. De operatie was succesvol verlopen. Na een paar minuten werd hij wakker en hij was heel onrustig. Hij mocht ervoor kiezen om daar te blijven of om naar het Waterlandziekenhuis vervoerd te worden. Op dat moment was er een kamer vrij. Hij koos voor dat laatste. 

Toen we daar waren was het helemaal goed en pappa was rustig. Hij zou het redden. HIj zou gewon weer op de been komen. Ik vertrok om 17:00 uit het ziekenhuis en belde een goede vriendin van me om te vragen of ik even langs mocht komen. Ik had geen vervoer, dus heb ik de kilometers gerend. Bij haar heb ik mijn hart uitgestort. Later ging ik terug naar huis.Ik heb die nacht niet geslapen.

Ik zat natuurlijk gewoon nog op school en dat hield ik ook vol. Ik nam twee dagen vrij en die woensdag ging ik weer naar school. Ik kon ook net te veel missen, aangezien die volgende week de toetsweek zou beginnen.  Die rest van de week ging goed. Ik ging elke dag vanuit school bij mijn vader langs. Toen kwam zondag. Ik had al vaker migraine gehad, maar deze keer was het heftigst. Ik heb op die dag drie aanvallen gehad en er was maar één ding dat ik kon denken: pappa gaat dood. Er was helemaal geen reden om dat te denken, maar ik kreeg het er niet uit. Ik werd er enorm ongelukkig van en heb laat in de avond mijn vader gebeld om te zeggen wat er met me was en ik hoor het hem nog steeds zeggen:"Justin, ik ga nog lang niet dood." 

Die woensdag kwam hij thuis en alles leek goed te gaan. Hij had het moeilijk met inspanningen, maar daar konden we aan werken. Het zou helemaal goed komen.

Toen kwam zaterdag 25 maart. Ik ben nooit vroeg wakker, maar op die dag wel. Mijn vader zat op de bank tv te kijken en hij zag er zo blij uit. Hij was echt weer thuis. Later die ochtend ging ik met mijn moeder vis halen voor de lunch. Het was zo'n leuke dag. De zon scheen, dus zat mijn vader lekker in de voortuin. Toen we met zijn vieren de lunch gingen opeten, hadden we het over zo veel verschillende dingen en het was oprecht gezellig. Toen we klaar waren ging mijn vader naar bed, omdat hij moe was en van de dokter altijd rust moest nemen als dat nodig was. Ik had nooit verwacht dat het laatste wat ik tegen hem zou zeggen "Welterusten" zou zijn. Om 14:00 ging mijn moeder naar de wasmachine en ze keek even bij mijn vader. Toen ze zag dat hij niet reageerde, schreeuwde ze. Die schreeuw vergeet ik nooit. Hetzelfde verhaal speelde zich af en deze keer bleef ik ten allen tijden op mijn kamer. Er waren mensen van de brandweer en van de ambulance. Een hoogwerker buiten en de buurman met zijn tweejarige kinderen die wilden kijken omdat ze "dol zijn op de brandweer en de ambulance." 

Ik zat op de grond in mijn kamer en ik hoorde de AED en mijn honden kwamen bij me en teon wist ik het al: hij zou het niet overleven. Na een paar minuten werd ik naar beneden geroepen. De vrouw van de ambulance stond in de woonkamer en bevestigde mijn gedachte.

Hij is overleden

Ik was verstijfd. Ik kon niets meer. Ik hoorde niets meer. Ik viel in stukken.

Toen ik zijn lichaam zag, was er maar een ding dat ik wilde doen, maar ik wilde niet dat iedereen daar bij was. Toen ik alleen was, ging ik zitten met zijn hand in mijn handen. Ik begon te zingen voor hem. Het maakte me niet uit wie het zou horen. Muziek is mijn leven en ik kon alleen maar op deze manier zeggen wat ik voelde.

Alles wat er is voor de rest is gebeurd op die dag is langs mij heengegaan. Zijn crematie was mooi. Heel veel witte bloemen en voor ons drieën een knalrood hartvormig stuk. Het was zo mooi. Ik heb niet gesproken. Ik heb gespeeld op de piano. Ik kon niet zeggen wat ik voelde voor zo veel mensen, maar dit was wat ik wilde doen.

Twee weken na de crematie kwam ik weer op school. Iedereen keek naar me alsof ik opgeschoten wild was. Alles was veranderd. Iedereens problemen leken opeens zo onzinnig. Ik herinner me nog dat ik bij Engels kwam en dat mijn leraar me apart op de gang naam. Hij was niet lelijk. Hij zei dat hij het zo erg voor me vond dat hij het niet kon beschrijven. Hij gaf me een knuffel en sindsdien ben ik steeds verliefder op hem geworden. Ik besefte me al snel dat ik hem al eerder leuk vond, maar dat het nu gewoon was dat ik op zoek was naar een vaderfiguur. Geen probleem dus.

Al het school en leerwerk ging langs me heen. Het enige wat ik in de les deed, was in de hoek zitten en depressieve muziek luisteren. Niemand zei er wat van. Mijn schoolwerk heeft er echter nooit onder geleden. Ik ben met hele hoge cijfers overgegaan naar 5 HAVO. 

Mijn beste vriendin had me gesteund, maar was bang voor mijn verdriet. Het was gek om gesteund te voelen door mensen die ik niet mocht en er niet over te praten met mijn beste vriendin. Zij legde in de tijd erna haar problemen bij mij neer. Ik sliep bijna niet en zij klaagde als ze een uur minder sliep. Alles moest om haar draaien en ik moest haar dragen. Zo voelde het. Totdat ik op een dag naar de kantine kwam en ze daar op me zat te wachten. Ze zei dat ze ruzie had en deze keer was dat met haar vader. Ze maakte hem zwart. Dus ik zei:'Wees blij dat je nog een vader hebt." Ik was er helemaal klaar mee en ik moest het zeggen. "Dat weet ik zo net nog niet" was haar reactie. Ik kon geen seconde langer in haar buurt blijven omdat ze dat tegen me zei. Ik besloot om naar het theater te gaan. Het was daar altijd leeg in de pauzes en nu weer. Ik ging op het podium zitten en barstte in tranen uit.

In 5 HAVO organiseerde ik met drie vrienden een benefietconcert voor ons profielwerkstuk. Het was erg zwaar en ik had er nogal problemen mee dat het op dit moment in mijn leven was. Gelukkig had iedereen uit het groepje hier begrip voor. 16 februari was het concert en het was geweldig en we kregen een 10,0. Ik heb me in de aanloop ernaartoe erg eenzaam gevoeld. Ik zag mijn vrienden alleen voor het werkstuk en voor de rest had ik geen tijd. Dit zou beter gaan na 16 februari denk je, maar dat viel tegen.

Mijn vrienden zijn geweldig. Echt schatten, maar ik werd opgesloten in mijn gedachten. Niemand kon hier iets aan doen. Ik werd spontaan boos op mezelf en begon steeds te denken dat alles mijn schuld was. Als ik eerder had verteld dat ik dacht dat pappa dood ging, leefde hij misschien nog. Ik was zo eenzaam dat ik steeds tegen mezelf ging praten. Ik was de enige die me begreep. De wereld om me heen werd steeds donkerder en het enige waar ik naar verlangde was iemand op wiens schouder ik kon huilen en die tegen me zou zeggen dat alles goed zou komen. Dit voel ik nog steeds.

Met mijn moeder gaat het ook niet al te best. Ze kreeg in oktober te horen dat ze huidkanker had. Ik schrok me kapot en ik was ook bang dat zij dood zou gaan. Gelukkig is de kanker nu weg, maar nu zijn het haar longen. Ze ademt steeds heel hoog en er wordt nu onderzoek gedaan. De oorzaak is nog onbekend.

Mijn examens heb ik net achter de rug. Alles ging gelukkig super, maar op de tweede dag kwam een vriendin van me naar me toe. Ze liet me een roodbruine plek op haar borst zien. De dokter had ernaar geken en zei dat dit ook huidkanker was. Op dit moment stortte alles weer in. Ik dacht dat het wel klaar zou zijn met alle sh*t, maar blijkbaar dus niet.

Ik ben bang voor alles wat er komen gaat en ik weet niet hoe ik mijn leven nu moet hendelen. Dit bericht is eigenlijk al veel te lang, dus ik zal het kort houden: Weet iemand wat ik kan doen om iets gelukkiger te wordn? Of in ieder geval minder verdrietig? Ik weet dat het een grote vraag is, maar de kleinste antwoorden kunnen helpen.

 

Alvast bedankt :-)

Hartjes 1

Er zijn 4 reacties op dit bericht

Stella Vrolijke vrouw van 53
afbeelding van Stella
Zonnig
Stella Vrolijke vrouw van 53
#1

Beste Justin,

Ik heb je verhaal gelezen met tranen in mijn ogen. Ik was 15 toen mijn vader overleed (op soort gelijke wijze als in jouw vader) en voelde me .... alleen! Op jou vraag of ik je kan helpen om gelukkiger te worden of iets minder verdrietig heb ik geen goed en kort antwoord! Wel kan ik je vertellen wat mij geholpen heeft toen ik me alleen voelde.... MUZIEK en DANSEN! Alle soorten muziek van reggae tot klasiek en van country tot hard rock beluisteren. In mijn kamertje alleen en tijdens concerten en festivals, helemaal opgaan in de muziek. Dat was mijn redding!

Nu, voor mij 38 jaar later, is het verdriet echt een stuk minder, maar ik mis hem nog steeds! Maar ik ben echt gelukkig geworden en heb nu zelf een leuk gezin met twee volwassen kinderen. Dus Lieve Justin ... er is hoop, ook voor jou. Door deze gebeurtenis leer je wat je echte vrienden zijn. Maar je leert ook wat echt gelukkig zijn is, dat leer je volgens mij alleen als je weet wat echt verdriet is! Ik hoop dat je hier wat aan hebt. Veel liefs, Stella

Loves 1
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Storm
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#2

Lieve Justin,

Ik heb serieus met een flinke brok in mijn keel jouw verhaal zitten lezen. Zo jong en al zo enorm veel meegemaakt. Erg heftig.

Wat betreft die beste vriendin van jou... Ik heb zelf ook ervaren hoe sommige "vrienden" na een tijdje kunnen gaan reageren. Volgens mij heeft dit met machteloosheid te maken. Zij weten niet wat zij kunnen doen om jou te kunnen steunen na een bepaalde tijd. En uit mijn eigen ervaring weet ik dat mensen na een tijdje vinden dat je er wel zo'n beetje overheen moet zijn en gewoon verder moet gaan met je leven. Zij kunnen niet in jouw hoofd en hart kijken en totaal niet weten hoe het voor jou moet voelen, dus maken zij hun eigen interpretatie ervan als jij misschien een keertje kunt lachen of juist totaal inéén gedoken zit te mokken.

Ik vroeg mezelf ook continu af wat ik moest doen om een beetje gelukkiger te kunnen worden na het overlijden van mijn vriend maar liep ook vast. Daarom loop ik sinds kort bij praktijkondersteuning via de huisarts en daar krijg ik tips en trucs. Ik ben er nog lang niet maar het is tot nu toe een goede keuze van me gebleken om dit te gaan doen. Misschien kun jij dit ook gaan doen? Baat het niet...het schaadt ook niet.

Mocht je ooit eens privé willen babbelen, schroom je niet om me een berichtje te sturen. Ik ben graag een luisterend oor.

Knuffel,

Angela.

 

Loves 0
#3

Lieve Justin, ik vrees dat ik je ni kan helpen. Ik ben ook 16, ingestort.. lonely.. ik denk dat dat iets is wat we- en veel mensen die dit soort dingen meemaken.. zijn. Ik hoop dat je geluk vindt. Ik zou zeggen: omarm al 't moois in 't leven. Er zijn ook altijd dingen die voor altijd zijn.. 't feit dat er vrienschap, liefde is, is cliche, i know. Ik wil ni zeggen dat iedereen vervangbaar is, 100% onjuist is 't om te denken dat iemand vervangbaar is. Ik wil je uitleggen dat er ooit ook kansen zijn opnieuw iets op te bouwen ofso.. is ni dat iemand weggaat en er dus iemand voor in de plaats moet komen. Ik bedoel de hoop op iets moois. Ik snap dat dat 't verlies ni 100% uitwist. Je blijft 'm missen. Ik hoop alleen dat je de hoop ook ziet. Is ni dat 't 't verdriet uitwist, is absoluut ni so.. ik hoop alleen dat 't iets dragelijker wordt ofso.. ik weet ook verder ni hoe ik je verder kan helpen., koester al 't moois, uit je emoties,  everything is gonna be ok ! Ik hoop dat dit bericht op tijd is voor je. Ook hoop ik dat je al wat vrolijker bent. Als 't ni zo is is 't 100% ok, ik hoop 't alleen zo voor je!  Liefs, ik 

Loves 0
#4

hoop zien.. of inzien lijkt eigenlijk beter. although it's hard, stay positive ! 

Loves 0