afbeelding van NicoleHAL
Licht bewolkt

Lieve paps & mams, ik mis jullie!

29 november 1996, ik was nog maar een klein meisje van 5 jaar oud en was die dag niet naar school. Het leek een dag als alle andere dagen, totdat de deurbel ging en onze huisarts voor de deur stond. Tot  de dag van vandaag weet ik nog dat mijn moeder meteen begon te huilen toen ze hem voor de deur zag staan. Net alsof ze aanvoelde dat hij slecht nieuws kwam brengen.

Ik als klein meisje vondt het niet leuk dat mams moest huilen en ben naar boven gerend om een zakdoekje te pakken en mama te troosten, toch hield iets me tegen en ik bleef wachten tot mama mij zou roepen. En dat deed ze na enige tijd, en ze kwam met heel slecht nieuws. Mijn papa kwam nooit meer thuis hij was er niet meer! Ik had geen idee wat dit betekende maar moest zo verschrikkelijk huilen omdat mama dat ook deed. Na enige tijd zat ons huis vol familie en huilende mensen. Wat een verwarring was dat voor mij, want waarom was iedereen zo verdrietig? Mama vertelde later dat ik in het motuarium bij mijn vader in de kist was gekropen omdat ik hem een welterusten kusje wou geven.

Pas jaren later kwam het besef dat mijn vader die ochtend naar zijn werk is gegaan en een hartaanval heeft gekregen die voor hem fataal was. Ik werd een opgroeiend kind die compleet in de war was met zo haar eigen problemen. Ik groeide op met een moeder die zelf het leven af en toe ook te moeilijk vond om door te moeten en met een broer die 9 was toen onze vader overleedt en daardoor weer zijn problemen meenam.

Toen ik 22 was ging het niet goed met me en heb veel therapie gehad. In die periode werdt mijn moeder ziek, Kanker. Alsof we nog niet genoeg hadden meegemaakt. In deze periode gelukkig een hele hechte en sterke band met mijn moeder op kunnen bouwen, want we hadden nooit een sterke band gehad samen, er was teveel gebeurd in ons verleden.

Dankbaar en gelukkig ben ik dat ik een sterke en hechte band met mijn lieve mams op heb kunnen bouwen en dat we het verleden achter ons hebben kunnen laten. Want nu ben ik bijna 25 en helaas is mijn mams op 17 januari 2016 overleden aan haar ziekte.

Weer een groot verlies, gelukkig ben ik nu sterk en weet ik er tot nu toe goed mee om te gaan. Maar ik ben bang, ik ben in de war en ik mis haar verschrikkelijk. En het besef niks van mijn toekomst te kunnen delen met geen van mijn ouders is zwaar, mijn eerste huisje straks, trouwen, kinderen krijgen. Of zelfs even naar beneden rennen om mams te vragen of mijn kleding wel kan haha. Het gemis zal nooit weggaan en de herinneringen zullen blijven maar het is verschrikkelijk moeilijk om voor je 25ste allebei je ouders te verliezen.

Graag wou ik mijn verhaal met jullie delen, het lucht op om erover te praten.

 

Lieve groetjes en sterkte voor mijn lotgenoten

 

Hartjes 4

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1

Dag Nicole,

Als eerste wil ik je condoleren met het verlies van je moeder, zo kort geleden. Ik heb mij nooit kunnen voorstellen hoe het moet zijn zonder je vader of moeder te kunnen leven, tot mijn vader vorig jaar overleed. Ik kan mij alleen maar proberen voor te stellen hoe het moet zijn ook je moeder kwijt te zijn. Inderdaad, geen ouders meer die de belangrijke momenten er voor je zijn of je wijze raad geven of gewoon er zijn als ouders. 

Ik hoop dat je je weg vindt, misschien andere mensen ontmoet die je kunnen bijstaan op moeilijke of belangrijke momenten. Ik wens je heel veel sterkte.

Martine

Loves 0
afbeelding van NicoleHAL
Licht bewolkt
#2

Hi Martine,

Het is alweer een tijdje geleden dat ik me hier heb aangemeld en het doet me goed om te lezen dat er mensen zijn die de tijd nemen om mijn verhaal te lezen. Het spijt me voor je dat je zonder je vader moet leven en koester de momenten die je nog hebt met je moeder. Het is inderdaad heel zwaar om dit door te moeten staan. Gelukkig heb ik de kans gekregen om van mijn moeder wel afscheid te kunnen nemen, dat heeft me achteraf erg geholpen met het verwerken. 

Ook voor jou hoop ik dat je je weg hebt kunnen vinden en een weg hebt gevonden om met het verlies om te kunnen gaan. De feestdagen die voor de deur staan maken het voor mij wel extra moeilijk, voor alles is nu die "1ste" keer en dan komt het verlies en gemis toch sneller weer naar boven. 

 

Groetjes Nicole

Loves 0
afbeelding van loessie
Licht bewolkt
#3

hoi nicole,

 

ik herken wat je zegt, ik ben mijn vader ook verloren toen ik 18 was.

ik heb nu ook verschillende momenten gehad waar mijn vader bij hoorde te zijn, zoals een huis gekocht.

Deze momenten zijn erg moeilijk en verdrietig, het idee dat hij nooit opa zal worden doet mij ook veel.

ik merk dat ik er moeilijk mee kan omgaan, het is nu 6,5 jaar geleden maar het wordt alleen maar moeilijker.

 

heel veel sterkte gewenst met alles.

Loves 0