afbeelding van nickname
Bewolkt

isolement van rouwende vader, wat doet dat met een kind?

Ik ken een alleenstaande vader met een kind. Hij heeft zijn vrouw een aantal jaren geleden onverwacht en plots verloren. Het kind was toen 4. De huisarts bood hulp aan, maar aan professionele ondersteuning was geen behoefte volgens vader. De schoonmoeder bood hulp aan, maar dat was teveel, dus vader wil haar nooit meer zien en het kind ziet zijn oma nooit meer. Verder is er inmiddels ook geen andere familie meer. De halfbroer en halfzus van het kind komen niet meer in dat huis. Er komt gewoonweg niemand. Ik ook niet, want ik mag het kind niet zien. Dat is volgens vader niet goed voor het kind, om contact te hebben met een vrouw die een moederfiguur zou kunnen zijn. Ook zegt vader zich beklemd te voelen bij bezoek. Het huis is verkocht. Hij heeft er niets aan overgehouden vanwege de schuldenlast en omdat hij het met spoed wilde verkopen. Het is nu wachten tot de tijdelijk regeling met de nieuwe eigenaar wordt opgezegd en dan staat vader op straat. Met kind. Hij leeft bij de dag zegt hijzelf en vindt het niet nodig alvast een nieuw onderkomen te regelen. Hij weet niet wat hij leuk vind om te doen als ik het hem vraag. Hij heeft geen hobby's en werkt niet genoeg om van te kunnen leven en ziet op zijn werk ook haast geen andere mensen. Iets opbouwen wil hij niet. Afspraken komt hij vaak niet na, ook niet tegenover het kind. Wat dan te laat komt op school heb ik begrepen, of te laat wordt opgehaald.

Ik zie dit aan en vind het moeilijk te verdragen. Wil wel helpen niets mag meer. Voel me machteloos en eerlijk gezegd voelde ik me al eens vernederd omdat ik bij een afspraak buiten de deur drie kwartier moest wachten op hem zonder dat daar een reden voor was. Het was niet persoonlijk, hij komt met niemand afspraken na zegt hij. Hij spreekt overigens niet meer met me af. Ook voel ik me weleens vernederd wanneer hij bij periodes helemaal niet op telefoontjes reageert, zonder dat ik krijg te weten waarom. Waarom zou ik dit aandacht geven, denk ik soms. Misschien dat ik dat nog doe om zorgen om het kind.

Is er hier iemand die dit herkend? Is er iemand die ervaring heeft om jezelf te isoleren of dat een ander ziet doenIk hoor daar graag iets over. Want hoewel mij gevoel hoofdzakelijk die van zorg zijn, ben ik soms ook heel boos. Hoe kun je het nu maken als vader om je kind zo te isoleren van anderen. Dat een kind zijn moeder verliest is al erg genoeg, waarom moet het kind ook nog het contact met zijn verder familie en straks zijn huis verliezen?

Alle reacties zijn welkom.

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Beste nickname,

Het lijkt me echt heel moeilijk om zoiets aan te zien. Je wil heel graag helpen, maar het mag of kan gewoon niet... Ik denk dat er veel afhangt van in hoe dicht je bij deze alleenstaande vader staat, want dat kan ik niet helemaal goed opmaken uit jouw verhaal. Ik gok dat er geen familieband was, maar hoe hecht is/was de vriendschap?

Ken je familie van deze man die je misschien in zou kunnen schakelen? 

Vriendelijke groet,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0