afbeelding van Meganvrm
Bewolkt

Het niet kunnen verwerken na 3 jaar

Lieve Allemaal

 

ik ben Megan en ik ben 17 jaar oud , 

ik heb beide oma's verloren in 3 jaar tijd 

mijn eerste oma overleed aan darmkanker op 16-04-2011

en mijn laatste oma overleed aan longkanker op 04-03-2013 

de verwerking bij mijn eerste oma duurde niet zo heel lang maar natuurlijk blijf ik haar missen en voor altijd in mijn hart vast houden , 

maar toen die 2 jaar later ging mijn laatste oma waar ik bijna elke dag was en verschillende jaren bij gewoond heb ze was als een 2e moeder voor me we deden van alles samen , nu na bijna 3 jaar doet het nog steeds enorm veel pijn ik kan het niet verwerken , ben ook al langs een psychologe geweest maar niets helpt bij elk triestig lied dat voorbij komt begin ik automatisch te huilen en zei is dan ook de eerste die gelijk in mijn hoofd schiet ik kan hier niet mee om gaan ik krijg het ook niet onder controle , ik huil ook op momenten wanneer het niet gepast is bvb als een familielid over oma begint begint het gewoon ,  ik ga ook elke week met de fiets naar het kerkhof om haar te bezoeken is dat raar om als een 17 jarige meid daar zoveel mee bezig te zijn?  ik zou het zo graag een plaatsje willen geven en weer meer kunnen genieten van het leven   hopelijk zijn er leeftijdsgenootjes die zich hier ook in herkennen en er over mee willen praten het is gewoon enorm zwaar voor me

 

groetjes megan

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van Yvette88
Licht bewolkt
#1

Beste Megan,

Ik begrijp je gevoel heel goed. Ik was ook 17 toen ik beide oma's was verloren (alweer 10 jaar geleden). Net als jij had ik het overlijden van mijn 1e oma snel en goed vewerkt. Met het overlijden van mijn 2e oma, had ik meer moeite. Zij was mijn beste vriendin en deden bijna alles samen.
Bijna 1,5 jaar geleden is mijn mams plotseling overleden. Hier ben ik ook bijna dagelijks mee bezig. Ik snap je verdriet heel goed. Het is echt niet raar dat je daar zoveel mee bezig bent (ook na 3 jaar niet). Je oma was (en is nog steeds) erg belangrijk voor je. Ook ik heb er nog steeds moeite mee als er over mijn mama wordt gepraat en ook kan zo maar gaan huilen bij een liedje. Dat is echt niet erg en daar hoef je je echt niet voor te schamen. Het heeft gewoon tijd nodig. Bij de een duurt het langer als bij de ander.

Ik hoop dat je het toch snel een plaatsje kan geven.

Liefs,

Yvette

Loves 0
afbeelding van 2903
Storm
#2

Beste Megan,

ik snap je volkomen... ik ben zelf 14 en heb het nog steeds iedere dag moeilijk met het verlies van mijn oma... het is bij mij ook alweer bijna 3 jaar geleden en nog steeds iedere dag denk ik aan haar... 29-03-14 is ze overleden aan longkanker... ik heb het hier nu nog steeds zwaar mee en dan zeggen mensen tegen me dat ik het nu echt moet gaan los laten maar dat kan ik gewoon echt (nog) niet....

t zou enorm helpen als ik naar het graf kon... maar dat gaat niet omdat mijn vader daar niet wil zijn en het is te ver om met de fiets te doen... 

ik en mijn oma waren gewoon 1... we hadden het zelfde dat we leuk vonden... er was 1 verschil en dat was de leeftijd verder was er geen verschil...

ik voel me heel alleen zonder haar... mijn ouders vinden het slecht dat ik hier nog steeds mee zit... ik weet niet wat ik moet geloven... is t slecht of normaal?

ik heb ook een totaal niet makkelijke periode gehad... en daarna ben ik weer compleet terug gevallen naar mijn oma... ik kan haar nu niet meer uit mijn hoofdzetten...

liefs xx 

Loves 1
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#3

Beste 2903,

Welkom op Wie Troost Mij, fijn dat je ons gevonden hebt en je verhaal hebt willen delen. Hopelijk kun je hier veel steun en troost vinden. ♥

Wanneer je rouwt, is er eigenlijk geen gevoel dat vreemd is. Alle gevoelens: verdriet, woede, enz. normaal. Niemand kan jou vertellen hoe je je voelt, alleen jij voelt dat. Rouwverwerking is gewoon heel persoonlijk.

Maar ik kan me wel voorstellen dat je ouders zich zorgen maken. Zij zien uiteraard liever dat jij ook doorgaat met je leven. Maar dat is soms makkelijker gezegd dan gedaan. Heb je wel eens met iemand anders dan jouw ouders hierover gepraat? En is er niet iemand anders (een oom, tante, buurman of buurvrouw) die jou wel mee zou kunnen nemen naar het graf? 

Hopelijk hebben andere forumleden nog troostende woorden of goede tips voor jou.

Sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0