dubbel ouderverlies, geen broers/zussen

Toen ik 7 was is mijn moeder overleden aan een hartstilstand in haar slaap.. omdat mijn vader en moeder samen 1 waren, trok mijn vader het verlies erg slecht. In de loop van de jaren ging het ook steeds slechter met mijn vader. Soms dacht ik wel is dat het beter ging, maar dat was meer om mij zelf een goed gevoel te geven. Mijn vader is helaas op mijn 23e overleden aan de gevolgen van zwaar uitgezaaide botkanker.. dit is nu 4 jaar geleden. Ik merk dat ik overal steeds meer over na ga denken, wat voorheen 'vanzelf' ging. Maar eigenlijk ging het niet vanzelf, maar stond ik op de automatische piloot (lees overlevingsmodus). Op dit moment (27 jaar) kom ik steeds meer bij mezelf, en merk ik dat het eigenlijk toch wel heel eng/moeilijk vind. Zijn hier jongeren/ouderen die zich hierheen herkennen? Ik heb zelf geen broers/zussen en daardoor heb ik heel erg het gevoel dat ik helemaal alleen ben.. Ik heb ook geen naaste familie meer zoals oma's/opa's tantes/ooms. Graag kom ik via deze weg in contact met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, je mag mij een berichtje sturen (graag zelfs) of weet iemand of hier praatgroepen voor bestaan met lotgenoten die is hetzelfde schuitje zitten?
Hartjes 0

Er is nog niet gereageerd op dit bericht