dubbel ouderverlies, geen broers/zussen

Toen ik 7 was is mijn moeder overleden aan een hartstilstand in haar slaap.. omdat mijn vader en moeder samen 1 waren, trok mijn vader het verlies erg slecht. In de loop van de jaren ging het ook steeds slechter met mijn vader. Soms dacht ik wel is dat het beter ging, maar dat was meer om mij zelf een goed gevoel te geven. Mijn vader is helaas op mijn 23e overleden aan de gevolgen van zwaar uitgezaaide botkanker.. dit is nu 4 jaar geleden. Ik merk dat ik overal steeds meer over na ga denken, wat voorheen 'vanzelf' ging. Maar eigenlijk ging het niet vanzelf, maar stond ik op de automatische piloot (lees overlevingsmodus). Op dit moment (27 jaar) kom ik steeds meer bij mezelf, en merk ik dat het eigenlijk toch wel heel eng/moeilijk vind. Zijn hier jongeren/ouderen die zich hierheen herkennen? Ik heb zelf geen broers/zussen en daardoor heb ik heel erg het gevoel dat ik helemaal alleen ben.. Ik heb ook geen naaste familie meer zoals oma's/opa's tantes/ooms. Graag kom ik via deze weg in contact met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt, je mag mij een berichtje sturen (graag zelfs) of weet iemand of hier praatgroepen voor bestaan met lotgenoten die is hetzelfde schuitje zitten?
Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Mirthe2001
Licht bewolkt
#1
toen ik 8 was is mijn moeder overleden aan de gevolgen van kanker. bij ons thuis ging het leven door en mijn vader kreeg een nieuwe vriendin na een paar jaar (een super lieve vrouw, mijn tweede moeder om zo te zeggen) Ik herken mij heel erg in wat je zegt over de automatisch piloot. Al die jaren heb ik alles weg gedrukt en toen ik naar de middelbare school ging had ik besloten het er gewoon niet over te hebben, mensen wisten dat mijn moeder dood was maar daar hield het ook wel op. nu ben ik op mijzelf gaan wonen en studeren en komt de klap ineens hard binnen, ik huil super vaak en ben ineens weer super verdrietig over mijn moeder. ook heb ik super veel moeite met het feit dat ik geen contact heb met de familie van mijn moeder en dus eigenlijk niemand in mijn omgeving mij iets kan vertellen over haar (mijn vader wil het er niet over hebben) en ik wil gewoon graag weten hoe mijn moeder was. het is misschien wel een heel ander verhaal dan dat van jouw maar ik zie wel overeenkomsten. ik vind het vooral heel moeilijk om nu het verdriet toe te laten.
Loves 0