Yoshi

Hallo allemaal,

 

Op 3 januari ll. heeft mijn 18 jarige zoon Yoshi (bijna 19 jaar - geboren op 24 januari) een hersenstambloeding gekregen waardoor hij overleden is.  Hij voelde zich niet goed en lag op de stoel om wat te gaan slapen.  Op een gegeven moment ademde hij niet meer en ben ik onmiddellijk begonnen te reanimeren.  Na 6 minuten waren de hulpdienten er en hebben de reanimatie overgenomen.  Het mocht niet zijn.  In het ziekenhuis werd er vastgesteld dat hij geen hersenactiviteit meer had.  Zijn hart heb ik wel snel terug aan het kloppen gekregen, maar er werden vanuit de hersenen geen signalen meer gegeven om te ademen enz.  Mijn man en ik zijn toen vrijwel onmiddellijk akkoord gegaan met orgaandonatie omdat Yoshi zijn grote droom was om mensenlevens te redden.  Hij studeerde daarom ook bio-medische wetenschappen.  HIj zou later medicijnen ontwikkelen die kanker ed kunnen genezen.  Door de orgaandonatie hebben we zijn droom toch nog kunnen waarmaken.  Het is een dubbel gevoel, want hij heeft nog 3 dagen op intensieve gelegen omdat er veel testen gedaan moesten worden om de perfecte match te vinden.  Je gaat dan op bezoek naar je zoon die overleden is, maar je ziet hem wel ademen mbv aparatuur.  Toch heeft ons dit ook veel steun gegeven want hij had gewoon nog kleur en voelde gewoon warm aan.  De dokters wisten niet zeker of zijn hart ook gebruikt kon worden,  omdat dat geleden had onder de reanimatie.  Uiteindelijk heeft zijn hart zich gerecupereerd en hebben ze dit - naast zijn lever, nieren en pancreas ook kunnen gebruiken.  dit was voor ons heel belangrijk, want zijn hart, dat is voor ons Yoshi.  Het idee dat zijn hart nu verderklopt in een ander lichaam geeft ons troots.  Nu de drukt en het geregel om is, komt het verlies wel hard binnen.  We missen hem in alle kleine dagdagelijkse dingen.  Gelukkig moeten we verder voor onze dochter Kyomi (14 jaar).  Maar makkelijk is het niet ...

 

Hartjes 2

Er zijn 6 reacties op dit bericht

#1

Lieve Katja,
Wat ongelofelijk verdrietig.
Ik loop met je mee. De dagen zullen op en af gaan en je moet door, ondanks dat je soms niet wil. Maar je kunt het. 
Nu is alles alleen nog zwart, op den duur gaan er kleine lichtpuntjes komen. Pluk die en rijg ze aaneen. Ze zullen je helpen.
Ik denk aan je.
Dikke knuffels,
Eva-Katrien

Loves 1
#2
Eva-Katrien Schröder schreef op Maandag 27 januari 2020 09:50
Lieve Katja,
Wat ongelofelijk verdrietig.
Ik loop met je mee. De dagen zullen op en af gaan en je moet door, ondanks dat je soms niet wil. Maar je kunt het. 
Nu is alles alleen nog zwart, op den duur gaan er kleine lichtpuntjes komen. Pluk die en rijg ze aaneen. Ze zullen je helpen.
Ik denk aan je.
Dikke knuffels,
Eva-Katrien

Dank je wel Eva-Katrien voor dit lieve berichtje!

Loves 0
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
afbeelding van Rita Heemskerk
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
#3

Lieve Katja,

Wat verdrietig dat je je zoon los moest laten. Dat hij voortleefd in iemand anders

lichaam is een mooie gedachte. Zeker omdat je zoon dit ook zo had gewild.

Maar door leven zónder hem is zoo moeilijk. In alles mis je hem. 

Nu een manier vinden om zijn dood te verweven in jou leven. Met vallen en opstaan gaat je dat op den duur lukken 

Met vallen en opstaan, met een traan en een lach. De herinneringen blíjven. Zijn naam elke dag noemen. Zijn fotos telkens bekijken.  Zijn kleding ruiken. 

Zijn stem wil je horen, je hart schreeuwt van pijn. Je lijf doet letterlijk pijn.

Ik weet t 

De zon schijnt maar je ziet m niet

Er komt een dag dan zie je een klein zonnestraaltje en voel je de warmte

En denkt vandaag is een mooie dag!

Wens je liefde en kracht toe

Liefs

Rita Heemskerk

Loves 1
#4

Lieve Katja,

Iedereen die jou kent weet wat voor een fantastische persoon je bent. Weet dat we veel aan je denken! We proberen je te troosten. We proberen je te helpen. 

Hoe kunnen we je troosten? We doen ons best. Wij willen je zo graag helpen...

Jij gaat hier uitkomen, zonder twijfel! Jij bent een sterke vrouw! Jij hebt ook nog een lieve dochter en lieve man. Jullie gaan hier alle drie uitkomen!

Nog enorm veel sterkte gewenst.

Loves 1
#5
Rita Heemskerk schreef op Donderdag 6 februari 2020 23:59
Lieve Katja,

Wat verdrietig dat je je zoon los moest laten. Dat hij voortleefd in iemand anders

lichaam is een mooie gedachte. Zeker omdat je zoon dit ook zo had gewild.

Maar door leven zónder hem is zoo moeilijk. In alles mis je hem. 

Nu een manier vinden om zijn dood te verweven in jou leven. Met vallen en opstaan gaat je dat op den duur lukken 

Met vallen en opstaan, met een traan en een lach. De herinneringen blíjven. Zijn naam elke dag noemen. Zijn fotos telkens bekijken.  Zijn kleding ruiken. 

Zijn stem wil je horen, je hart schreeuwt van pijn. Je lijf doet letterlijk pijn.

Ik weet t 

De zon schijnt maar je ziet m niet

Er komt een dag dan zie je een klein zonnestraaltje en voel je de warmte

En denkt vandaag is een mooie dag!

Wens je liefde en kracht toe

Liefs

Rita Heemskerk

Dank je wel Rita voor dit lieve berichtje!

Loves 1
Joeke 18 mnd geleden mijn 37 jarige zoon verloren door ongeval en in februari jl mijn man aan acute leukemie. Ni in corona afzondering..
afbeelding van Joeke
Licht bewolkt
Joeke 18 mnd geleden mijn 37 jarige zoon verloren door ongeval en in februari jl mijn man aan acute leukemie. Ni in corona afzondering..
#6

Ik voel met jullie mee. Ook mijn prachtige zoon - recent - verloren door stomme val van de trap. Uit het leven gerukt op 37 jarige leeftijd, na een periode van loeihard studeren en werken, opbouw van prachtige carrière, zijn eerste koophuis en een lieve relatie. Ik ken het gemis dus en de pijn, de wanhoop en de machteloosheid en het verlangen naar.

Veel sterkte  met verdergaan. Het helpt mij om mij steeds te herinneren dat hij zo trots op mij was omdat ik - ondanks vele moeilijke perioden - sterk was en omdat hij absoluut wilde dat ik het zoveel mogelijk leuk zou hebben. 

liefs,

Joeke

Loves 0