Verlies van mijn dierbare kleinzoon

Daar zit je dan thuis, je dochter komt op bezoek en vertelt je dat je opa wordt van je eerste kleinkind. Blijdschap had grote overhand. Negen maanden lang wachten op mijn kleinzoon Jaivey. Elke keer als ik bij mijn dochter was of zij bij mij, kuste ik altijd haar mooie buikje en sprak met mijn kleinzoon. Zo zat ik thuis op 1 juli 2020 en mijn dochter kwam op bezoek. Bij haar vertrek, kuste ik zoals altijd haar buik en zei, "lieve Jaivey, over een paar dagen lig je bij opa in zijn armen en zal ik er altijd voor je zijn" Twee uur later kreeg ik telefoon van mijn dochter....pappa, is sta in het ziekenhuis, het hartje van Jaivey klopt niet meer. Vol ongeloof reed ik naar het ziekenhuis waar een hard huilende dochter mij in de armen viel.....Jaivey bewoog niet meer en net zeiden ze dat zijn hartje is gestopt met kloppen. Mijn wereld zakte in elkaar om mijn dochter zo te zien en om mijn kleinzoon nooit levend in mijn armen te krijgen. Op 4 juli heeft mijn dochter mijn kleinzoon dood ter wereld gebracht. Ik was erbij en zag mijn kleinzoon levenloos uit de schoot van mijn dochter komen. Ik had de eer de navelstreng door te knippen wat me lukte tussen allen tranen die vloeiden. Ik nam mijn kleinzoon in de armen en bracht hem even naar de kamer ernaast zodat mijn dochter door de verpleging verder geholpen kon worden. Daar stond ik dan met een prachtige jongen in de armen, maar in stilte, oogjes gesloten, handjes die nooit zouden spelen en voetjes die nooit het gras zouden voelen. Gezien mijn vorige vak, heb ik mijn kleinzoon zelf verzorgd en opgebaard. Voor mijn dochter heb ik verder zelf de hele uitvaart geregeld en begeleid met de dienst en zelf het woord gevoerd. Het ging mij goed af al waren tranen in overvloed. Maar ik was trots dat ik als opa alles voor mijn dochter kon regelen en dat ik daartoe instaat was, hoe pijn het ook deed. Nu, zes weken later staat de asurn hier op mijn dressoir met zijn rompeltje en een kaars. Ik was een aantal weken sterk, maar nu weet ik me geen weg meer. Duizenden nabestaanden heb ik geholpen en bijgestaan met hun rouwverwerking. Maar nu overkomt het mezelf en dan ook nog met mijn 38 weken jonge kleinzoon die door een bloedpropje in de navelstreng plots is overleden. Mijn doel wat ik voor me had om de beste opa ter wereld voor mijn menneke te kunnen zijn, is weggerukt. Mijn rol als opa kan ik nu niet vervullen. Alle blijdschap heeft zich vervormd tot groot intens verdriet. Beelden stormen door mijn hoofd van Jaivey die ik vele malen in mijn armen heb gehad tot de dag van de uitvaart. Ik merk dat ik nu pas alles zelf begin te voelen en ben nu zo bang dat ik niet sterk genoeg voor mijn dochter kan zijn. De schrijdende beelden in mijn hoofd van mijn huilende dochter met haar dode zoontje in haar armen, mijn dode menneke in mijn armen tijdens de verzorging, zitten als grote verschrikkelijke littekens voor mijn ogen. Wat moet ik nu. Elke ochtend kus ik een urn en steek de kaars aan, elke avond kus ik de urn en blaas de kaars uit. Dit tot in de eeuwen van mijn dagen. Hoe moet ik nu verder. Zoveel mensen geholpen met rouwverwerking en nu ben ik zelf aan de beurt, en hoe. Waarom dit onschuldige kind wat nooit het licht heeft gezien. Elk moment van de dag voel ik de kilte van het levenloze lichaampje in mijn armen. Elk moment zit ik en voel ik de enorme pijn die mijn dochter moet doorstaan. Elke avond ga ik naar bed, kijk naar de mooiste ster in de hemel en zeg..... slaap zacht mijn lieve Jaivey, tot morgen. Maar in de morgen sta ik weer voor de urn om de kaars weer te ontsteken en zeg.... dag mijn lieve jongen, opa houdt van je in het diepst van zijn hart. Rust zacht mijn dierbare Jaivey....... Opa
Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

afbeelding van Tien
Zonnig
#1
Hallo Fred, Wat vreselijk wat jullie is over komen. We begrijpen jullie intense pijn, verdriet, het gemis en de leegte maar al te goed. 2 jaren geleden overleed ons dochtertje ook onverwachts tijdens de zwangerschap. Heel veel sterkte voor u, uw dochter en de rest van de familie met dit grote verlies. Liefs, Tineke
Loves 0
#2
wat lief dat u reageert. U weet dan precies hoe het voelt. Wat erg ook voor u om dit me te maken. Dit zou niet mogen gebeuren, het is gewoon niet eerlijk. Dank u wel voor uw reactie.
Loves 0