Heppie Man, 3 kinderen, helaas de jongste (meisje) in juli 2018 overleden
afbeelding van Heppie
Storm
Heppie Man, 3 kinderen, helaas de jongste (meisje) in juli 2018 overleden

verdriet om overleden dochter

Beste mensen,

In juli is mijn mooie dochter van 21 jaar overleden aan de gevolgen van een zeldzame vorm van botkanker. Na zowat 4 jaar van ziekenhuis in en uit kregen wij in januari 2018 te horen dat er niets meer gedaan kon worden.  Dan schiet alles in de rollercoaster. Hoe, wat, waarom.  Ze wilde nog trouwen en dat heeft gelukkig in maart plaatsgevonden en dat was fantastisch.  3,5 maand later is ze dan toch in het ziekenhuis overleden.  Onlangs heb ik bij mij zelf ontdekt dat ik het gemis van mijn dochter wel een plekje kan geven. Maar het gevoel dat zij zo verschrikkelijk dapper en zonder angst  zo moest strijden en lijden en wij gezien hebben dat haar hart er mee stopte, doet mij elke in tranen schieten en kan ik het wel uitschreeuwen. Ik loop daar wat in vast.... niet dat het elke dag gebeurt; er zijn godzijdank ook hele goede dagen, maar soms komt het gevoel dat mijn dochter zo moest strijden plots bij mij op zetten. 

Wordt dit herkent?  en wat te doen?!

 

Hartjes 4

Er zijn 3 reacties op dit bericht

MiriamBetul Be yourself
afbeelding van MiriamBetul
Zonnig
MiriamBetul Be yourself
#1

Hallo, mijn moeder heeft precies hetzelfde. Een zoon van 20 jaar oud verloren van kanker. Hij heeft ook zo veel moeten strijden. Nog gecondoleerd. Heeft u ook dat als er iemand overlijdt van ouder dan 40 jaar dat u dan denkt: Die heeft zo veel jaren geleefd, het doet me niks.. Ik heb laatste tijden geen verdriet voor. Ik vind het alleen erg voor jongeren. Want mijn broer heeft sinds zijn twaalfde moeten strijden tegen kanker. En uiteindelijk overleden. Ik heb geen medelijden meer voor die andere mensen die het "moeilijk" hebben. Volgens mij ben ik de enige die er zo over denkt. Nog veel sterkte mevrouw. Ik leef met u mee. Een kind verliezen is het meest ergste wat er is. Zo veel respect dat u een plek heeft kunnen geven. Mijn moeder lukt het niet

Veel kusjes xx

Loves 1
Heppie Man, 3 kinderen, helaas de jongste (meisje) in juli 2018 overleden
afbeelding van Heppie
Storm
Heppie Man, 3 kinderen, helaas de jongste (meisje) in juli 2018 overleden
#2
MiriamBetul schreef op Donderdag 18 oktober 2018 11:43
Hallo, mijn moeder heeft precies hetzelfde. Een zoon van 20 jaar oud verloren van kanker. Hij heeft ook zo veel moeten strijden. Nog gecondoleerd. Heeft u ook dat als er iemand overlijdt van ouder dan 40 jaar dat u dan denkt: Die heeft zo veel jaren geleefd, het doet me niks.. Ik heb laatste tijden geen verdriet voor. Ik vind het alleen erg voor jongeren. Want mijn broer heeft sinds zijn twaalfde moeten strijden tegen kanker. En uiteindelijk overleden. Ik heb geen medelijden meer voor die andere mensen die het "moeilijk" hebben. Volgens mij ben ik de enige die er zo over denkt. Nog veel sterkte mevrouw. Ik leef met u mee. Een kind verliezen is het meest ergste wat er is. Zo veel respect dat u een plek heeft kunnen geven. Mijn moeder lukt het niet

Veel kusjes xx

Beste Miriam,

Klopt wat je daar schrijft. Maar gelukkig kan ik dat wel scheiden. Ook daar zit natuurlijk verdriet, maar geheel op een ander level.  We zijn er niet alleen in.  Ja......iemand van 80, mag in mijn ogen niet zeiken, maar het gebeurt.  Wordt ook ontzettend beroerd van mensen die je heel oppervlakkig kent, die dan zo maar even over schouder of arm wrijven. Waarschijnlijk voelen zich daardoor beter. Blijf in godsnaam van mij af denk ik dan en zeg dat soms ook.  Ook idiote opmerkingen gehad: dat het nu net je dochter moest overkomen; alsof het beter was dat het 1 van onze 2 zoons ziek zou zijn.  Hoe kan je daar nu een keuze in maken?! 

We hebben in deze 4 jaar van een flink aantal “vrienden”  afscheid genomen, maar er zijn ook fantastische bijgekomen. Mensen waar je het niet van verwachtte zijn plots superbelangrijk geworden.  Ook weer mooi om dat mee te maken. 

Het is ontzettend wreed (en dat in het quadraat) om je kind te verliezen.  Hoewel ik eerder schreef dat ik het gemis wel een plekkie kan, moet ik daar wat op terugkomen. Merk de afgelopen tijd dat ik haar meer en meer ga missen.  Mede door mn vrouw, die heel vaak de verdrietige momenten tijdens haar ziek zijn aanhaalt, waardoor ik weer naar beneden zak.  Had afgelopen weken echt klote dagen er tussen zitten.  Je komt dan in een neerwaardse spiraal terecht en dat is dan knokken om er weer uit te komen. Afleiding en sporten helpt gelukkig. 

Ik kan nu wel beter accepteren dat het voor mn dochter voorbij is.  Niet meer lijden. En voor ons ook.....de spanningen elke keer waren op het laatst ondragelijk.  Blijkbaar komt nu het gemis meer.  Ben ietwat bang om wat verbitterd te raken, zeker nu de feestdagen er aan komen. Tijd zal het leren.....we wachten maar af.....

 

Hahaha....het gebeurt mij vaak, maar ik ben haar vader. 

Loves 0
MiriamBetul Be yourself
afbeelding van MiriamBetul
Zonnig
MiriamBetul Be yourself
#3

Ooh sorry meneeer. Ik las het verkeerd dan bij : man, 3 kinderen

Ik las het als (ik heb een man 3 kinderen) 

Loves 0