onwerkelijk

Kon ik de tijd maar terug draaien maar dat gaat niet. Zondag 11 april 2021 een zwarte dag in mijn leven waar ik mijn jongste zoon Marc heb verloren. Tegen half negen in de avond ging het mis, je raakte met de motor een rand van de vluchtheuvel, schoot je helm los en daarbij direct buiten bewustzijn om vervolgens niet meer bij te komen uit deze nachtmerrie. Waarom liet je vader (mijn ex) jullie op een sloopmotor weg rijden terwijl hij beloofd had aan je om hem op de aanhanger weg te brengen. Vervolgens krijg ik pas rond half 11 in de avond een agent aan de deur omdat je vader (mijn ex) had gezegd dat ik niet meer bestond/dood was waardoor de agenten niet verder in het systeem hebben gekeken, ruim 2 uur verloren tijd die ik niet met Marc samen kon zijn. Vervolgens moest ik ook nog zelf naar UMCG rijden terwijl ze in mijn gang zeiden dat Marc overleden was. Samen de nacht doorgebracht met mijn zoon, om uiteindelijk rond 4 uur in de nacht te kunnen merken en zien dat Marc het leven los liet, de machine nam het over en pas in de ochtend is een protocol gevolgd om uiteindelijk te horen om 12.27 uur op 12 april dat Marc overleden is. De avond stond voor Marc in het teken van orgaandonatie zodat hij op zijn minst 5 mensen zou helpen wat Marc typeerde, hij was een harde werker, klaagde nooit en staat voor iedereen klaar. Zaterdag 17 april in het teken van het definitief afscheid van Marc, veel mensen die afscheid namen en zagen hoe Marc met zijn geliefde cross motor op een wagen met tractor werd weggebracht. Ondanks de enorme opkomst is het stil, niemand die je aanspreekt of vraagt hoe het gaat ... dit is een verschrikkelijk gevoel .. eenzaam .. Wat mis ik mijn jongste zoon Marc. Vergeten doe ik Marc nooit, voor de lege plek in mijn hart zijn nu de vele herinneringen van Marc. Maar ... mijn ex zal ik nooit vergeten en vooral NOOIT VERGEVEN want hij had deze nachtmerrie kunnen voorkomen.
Hartjes 1

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1
Miranda, ik wil je heel veel sterkte wensen bij dit verlies. Onze zoon is op 3 januari 2020 geheel onverwachts overleden aan een hersenstambloeding. Hij was 18 jaar. Ook wij hebben orgaandonatie gedaan. Laat het een beetje een troost zijn dat hij op deze manier nog verder kan leven in andere mensen. Voor mij lijkt het op veel dagen nog steeds onwerkelijk. En als ik er bewust aan ga denken, stort ik weer in mekaar. Maar er zijn ook dagen dat ik weer kan lachen en plezier hebben. Ik probeer de dagen te nemen zoals ze komen. Heel veel sterkte met dit grote verlies (en de omstandigheden waarin je ze hebt moeten beleven).
Loves 1
afbeelding van Viola
Zonnig
#2
Ben zelf mijn oudste zoon van 21 jaar verloren op 11 april 2021....pijn is ondraaglijk, gemis wordt met elke dag steeds groter...Mijn leven is gestopt...ik kan gewoon niet voort zonder mijn kind , alles doet pijn...Begrafenis vond plaats zoals bij u op 17 april ....IK WIL HEM TERUG IN MIJN LEVEN...Ik kan het niet aanvaarden, hij wou zo graag leven en plezier maken...
Loves 0
TvdH Ik heb mijn man na een slopende strijd moeten laten gaan op 22 oktober... Uitgezaaide galblaaskanker en slechts 45 geworden.
afbeelding van TvdH
Storm
TvdH Ik heb mijn man na een slopende strijd moeten laten gaan op 22 oktober... Uitgezaaide galblaaskanker en slechts 45 geworden.
#3
Heel veel sterkte... Ik heb geen idee waar u doorheen moet gaan. Helaas ken ik wel verdriet (mijn man is vorig jaar oktober op zijn 45e overleden aan galblaaskanker)... ✨
Loves 0