afbeelding van MariaM
Bewolkt

Mijn Zoran

Het was 13 februari de geboortedag van mijn zoon Zoran. Hij zou 12 zijn geworden. Helaas heeft dat niet zo mogen zijn, en hebben we zijn eerste verjaardag ook zonder hem moeten vieren. 8 maart is zijn sterfdag. Sinds 2006 het jaar dat hij bij ons was ben ik tussen deze maanden gebroken. Op oudjaarsdag in 2005 kregen we te horen dat er iets niet goed was met het hartje van onze zoon.  Oud en Nieuw is sinds dien nooit meer hetzelfde geweest. Maar dat beleef ik stil omdat ik mijn kinderen die nog bij me zijn geen naar gevoel over oud en nieuw wil meegeven. Dus onderdruk ik mijn verdriet op dat moment. Ik ben geen vrouw die erg op de kalender kijkt en meestal begint het met onverklaarbare paniek aanvallen, en kijk ik naar wat er in het nu mis zou kunnen zijn, niets, het nu is prima. Met mijn oudste zoon van 20 gaat het helemaal goed, met mijn jonste dochterje van 10 gaat het goed. Ik heb een heerlijk huis en een gezellige hond. Niks aan de hand. Dus waarom ben ik dan in paniek? Totdat ik er na een week achterkom dat mijn Zoran beina jarig zou zijn.. dan valt het op zijn plek. En elk jaar doet het zoveel pijn, elk jaar wilt mijn lijf niet meer, ben ik enorm prikkelgevoelig en lukt het me niet om de blijdschap te voelen die normaal voel over de fijne dingen die er ook zijn. Ik moet mezelf dwingen om te eten, slaap slecht en heb hartkloppingen, enorme zweetaanvallen ben duizelig en ik zo vreselijk moe.. en vergeet ik vanalles bv zonder sleutels van huis, inmiddels voorbereid door een reserve sleutel bij de buren te hebben. Kortom dat is de periode van overleven. Daarbovenop komt nog het schuldgevoel naar de kinderen die nog bij me zijn dat ik er niet 100% voor ze kan zijn, niet 100% met ze mee kan voelen. Eind maart begin april begin ik weer te ademen, kan ik weer oprecht blij en betrokken zijn met het geen nu in mijn leven is. Half mei tot eind december gaat het goed, dan kan ik weer genieten en echt betrokken zijn met wat er nu in mijn leven is. Natuurlijk denk ik ook dan wel aan Zoran, hij is nooit uit mijn hart. Maar dan is het lichter, dan is hij gewoon deel van mijn leven. Maar dan overheerst het verdriet en de pijn niet. Dit is de eerste keer dat ik mijn verhaal deel. Ik denk dat ik nog iets aan rouwverwerking nodig heb. Ik heb er nooit echt over kunnen praten, ik denk dat naast het fijt dat ik niet echt ruimte had om te rouwen omdat het leven teveel van mij vroeg, dat het dan te echt was, dat ik bang was dat ik hem kwijt zou raken als ik de dingen zou benoemen en ook had ik het gevoel dat woorden geen recht doen aan het intense gevoel. Nu ik een aantal verhalen van jullie gelezen heb, zijn er toch veel herkennings punten. Ik hoop dat dit delen met jullie mij een stapje dichterbij het aanvaarden van mijn verlies kan brengen. En dat daardoor de paniek misschien af neemt. Het verdriet blijft vast en zeker, en dat hoeft ook niet weg. Misschien herkent iemand iets van mijn verhaal? Of heeft iemand een tip om bv met de paniek om te gaan, ik sta er erg voor open. Bedankt voor het lezen en voor jullie natuurlijk ook heel veel liefs en sterkte! Liefs Maria 

Hartjes 3

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Annalies Ruiter 15-01-2017 Met 38 weken zwangerschap mijn zoontje Elydjah Angel verloren door een acute placentaloslating....
afbeelding van Annalies Ruiter
Bewolkt
Annalies Ruiter 15-01-2017 Met 38 weken zwangerschap mijn zoontje Elydjah Angel verloren door een acute placentaloslating....
#1

Hallo Maria, 

Wat goed dat je eindelijk verwoord wat je voelt. Die angstige, niet kunnen functioneren aanvallen ken ik ook heel erg. En ik heb ook nog een hele lange weg te gaan. Dus kan nog niet veel tips geven, maar kan je wel meegeven dat de eerste stap is genomen door erover te praten:)

Loves 1
jon sinds 3 maart 2018 weet ik wat het is om een kind (20 jr) plotseling te verliezen, iemand die graag gezien is, maar door gladheid niet meer is
afbeelding van jon
jon sinds 3 maart 2018 weet ik wat het is om een kind (20 jr) plotseling te verliezen, iemand die graag gezien is, maar door gladheid niet meer is
#2

Lieve maria,

je houd van Zoran zoals van je andere kinderen, alleen hem kun je niet meer tastbaar geven wat je je andere kinderen wel geeft, onbewust, reageert je lichaam daarop want je gunde hem zoveel méér, zoveel langer bij jullie te mogen zijn. Het is anders gelopen, ik geloof dat hij nu op een plek is zonder pijn, een plek waar hij het fijn heeft. Dit is goed voor hem, maar voor jou is daar de leegte en dat voelt zwaar, dit begint met oud en nieuw. Hier begin je al met het wegstoppen van je ware gevoelens van gemis, het onderdrukken, want je wil er zijn voor je andere kinderen. Geef toe aan je verdriet, toon het, dan ben je meer jezelf en kunnen anderen daar ook op reageren, je troosten, want daar heb jij behoefte aan. In het voorjaar na een winterperiode van minder zonlicht, minder verse groenten, vitamines en mineralen en de klok gaat ook nog van winter naar zomertijd waardoor je bioritme ook even verstoord is, vind ik het niet vreemd dat je dan uit balans bent. Maria, wees lief voor jezelf, hou van jezelf, wees niet te streng voor jezelf, je bent goed zoals je bent en wat goed dat je je verhaal hier kenbaar maakt. Besef: gedeelde smart is halve smart. Of de pijn overgaat, ik vermoed dat je het altijd zal voelen, maar het zal door je verhaal te delen draaglijker worden, misschien steeds meer een plaatsje krijgen, je bent niet alleen, meer mensen kennen dit gevoel, we kunnen je verdriet niet wegnemen, maar we kunnen wel zeggen: dank je wel voor je vertrouwen, dat je dit met ons durft te delen, je bent niet alleen en je doet het heel goed. Uit je maar, praat, geef lucht aan wat moeilijk is, dan kan men je troosten, je bemoedigend toespreken. Dit heeft tijd nodig, geef het dit en wees ondertussen niet te streng voor jezelf. Jij mag ook zijn wie je bent en ja, soms is dat iemand vol verdriet. Geef het de ruimte, daardoor kan je er beter mee omgaan en hoeft het geen uitweg te vinden in lichamelijke klachten. je kan het, je doet het goed, lieve groet

Loves 0
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
afbeelding van Rita Heemskerk
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
#3

Hoi Maria,

 

Wat moeilijk is het toch om je kind te moeten missen. Ik denk dat dit voor de meeste lotgenoten levenslang zal zijn. Aan ons is het "de opdracht" Hoe met dit grote verlies om te gaan. Je schrijft er open over heel mooi ook.

Misschien is praten erover voor jou moeilijk omdat je denkt dat je je andere kinderen daar mee belast.

Voor mij helpt het om af en toe wat op te schrijven aan je kind zelf. Wat je beleefd en hoe je je voelt. Ik hoop dat je er wat aan hebt. Koop een mooi boekje teken er hartjes in en toon je liefde.

 

Wie weet helpt het ook voor jou.

 Groet

Rita Heemskerk

Loves 0