Mijn zoon

Op 10 september 2017 is mijn lieve zoon overleden op 15 jarige leeftijd. Hij had een ponsglioom die op 22 februari is ontdekt. We hebben een mooi half jaar gehad en alles eruit gehaald wat er in zat. Maar nu...ik mis hem zo. " ik zie de zon wel maar voel haar stralen niet".  Ik doe mijn ding...schoonmaken koken boodschappen  zorgen voor mijn andere zoons .Maar het liefst lig ik in bed met de dekens over mijn hoofd. Hoe hebben jullie de draad weer opgepakt? Hoe ga je om met het verlies van het dierbaarste wat je hebt?

Hartjes 2

Er zijn 13 reacties op dit bericht

Beritdijkstra Mijn man is op 5 augustus 2017 door suïcide overleden.. Ik heb de eerste maanden alles geregeld en verhuisd. Nu komt alles binnen. En december.
afbeelding van Beritdijkstra
Beritdijkstra Mijn man is op 5 augustus 2017 door suïcide overleden.. Ik heb de eerste maanden alles geregeld en verhuisd. Nu komt alles binnen. En december.
#1

Hoi Marjolein.

Hoe ga je om met het verlies van je dierbare. Geen idee. Bijna 6 maanden geleden is mijn man overleden. De eerste weken wordt je geleefd. Daarna sta je er alleen voor. Ik doe ook boodschappen. Maak schoon. Maak het gezellig. Maar laat wel alles over mij heen komen het verdriet. Ik vecht er niet tegen. Ik praat veel over mijn verlies en gevoel. Ik werk voorlopig 3 ochtenden. Dat doet mij goed. Ik heb een dagboek waar ik elke dag in schrijf. Praat hardop tegen mijn man. Soms boos soms lief. Ik doe wat ik denk en voel wat goed voor mij is. Je mag jezelf niet vergeten. Wat jij nu doet is goed voor je. En ja ieder doet het op zijn eigen manier. Ik heb  een hond en moet dus 3x per dag zeker naar buiten en lopen. Dat was in het begin moeilijk maar nu vind ik het weer heerlijk. Buiten lopen gewoon ook kletsen tegen de hond en tegen mijn man. Mijn tranen laten lopen. Doe wat jij voelt wat op dat moment goed voor je is.

Knuffel groet van Berit.

Loves 1
afbeelding van Amore
Bewolkt
#2

Lieve  Marjolein

Mijn man is in november 2016 overleden en ook ik zoek nog naar balans in mijn leven .soms krijg ik van boven een teken om op papier te zetten voor onze kinderen of mensen die er steun uit halen, dat had ik laatst ook en het geeft gewoon weer hoe ik me voel

Morgen kan alles anders zijn

Vandaag is nog een dag

Met verdriet en pijn

Is het zoeken naar balans

Het vinden van een kans

 

Morgen kan alles anders zijn

Is er misschien geen pijn

Maar een arm om me heen

En even niet alleen

 

Morgen kan alles anders zijn

Geniet daarom,heb het samen fijn

En al is er soms onenigheid

Samen zijn is een eenheid

Pluk de dag, heb lief en lach

 

Ik wens je heel veel kracht op moeilijke momenten

.liefs amore

 

 

Loves 0
#3

Dag Marjolein, ik ben hier nieuw en heb net een account aangemaakt. Alleen om op jouw bericht te kunnen reageren. Je vraagt hoe je om moet gaan met het verlies. Daar kun je niet mee omgaan. Er is geen regel voor. De tijd zal het allemaal wat minder rauw moeten maken. Geloof me, ik weet er helaas te veel van af. Ik was 23 toen ons oudste zoontje van 4 bij een verkeersongeval om het leven kwam. Mijn jeugd was voorbij. Op zijn eerste sterfdag werd de jongste geboren. Vele jaren later kreeg onze 2e zoon een ongeluk op zijn werk en was op slag dood.. Net twee jaar geleden stierf mijn man, we waren 49 jaar getrouwd. En de jongste? Hij heeft de meest ernstige vorm van schizofrenie een ongeneeslijke hersenziekte. Zijn leven wordt overschaduwd door wanen en angsten. Maar je bent net een halm in een korenveld na een stortbui, je ligt plat. En langzaam kom je weer overeind. Het is voor jou nog zo kort geleden, het heeft zoveel tijd nodig. Zeker het verlies van een kind. Als je je dat van te voren zou bedenken zeg je " dat overleef ik niet", veel later zeg je " hoe heb ik dat overleefd" maar als er midden in zit.... Je gaat 's avonds naar bed en wordt ' s morgens gewoon weer wakker. Je sleept je door de dag heen en zo gaat het dag in dag uit.

Maar dan komt er opeens een dag dat je weer even kunt lachen ( waar je je dan ook nog schuldig over voelt) en zo gaat het, heel langzaam., steeds een klein stapje vooruit. En soms ineens weer twee stappen achteruit. Maar eens komt de dag dat je toch weer van het leven gaat genieten. Al zal er altijd een schaduw over blijven hangen. Ik wens je heel veel kracht toe in de komende tijd!

 

Loves 2
#4
Nenovo schreef op Zondag 21 januari 2018 22:55
Dag Marjolein, ik ben hier nieuw en heb net een account aangemaakt. Alleen om op jouw bericht te kunnen reageren. Je vraagt hoe je om moet gaan met het verlies. Daar kun je niet mee omgaan. Er is geen regel voor. De tijd zal het allemaal wat minder rauw moeten maken. Geloof me, ik weet er helaas te veel van af. Ik was 23 toen ons oudste zoontje van 4 bij een verkeersongeval om het leven kwam. Mijn jeugd was voorbij. Op zijn eerste sterfdag werd de jongste geboren. Vele jaren later kreeg onze 2e zoon een ongeluk op zijn werk en was op slag dood.. Net twee jaar geleden stierf mijn man, we waren 49 jaar getrouwd. En de jongste? Hij heeft de meest ernstige vorm van schizofrenie een ongeneeslijke hersenziekte. Zijn leven wordt overschaduwd door wanen en angsten. Maar je bent net een halm in een korenveld na een stortbui, je ligt plat. En langzaam kom je weer overeind. Het is voor jou nog zo kort geleden, het heeft zoveel tijd nodig. Zeker het verlies van een kind. Als je je dat van te voren zou bedenken zeg je " dat overleef ik niet", veel later zeg je " hoe heb ik dat overleefd" maar als er midden in zit.... Je gaat 's avonds naar bed en wordt ' s morgens gewoon weer wakker. Je sleept je door de dag heen en zo gaat het dag in dag uit.

Maar dan komt er opeens een dag dat je weer even kunt lachen ( waar je je dan ook nog schuldig over voelt) en zo gaat het, heel langzaam., steeds een klein stapje vooruit. En soms ineens weer twee stappen achteruit. Maar eens komt de dag dat je toch weer van het leven gaat genieten. Al zal er altijd een schaduw over blijven hangen. Ik wens je heel veel kracht toe in de komende tijd!

Lieve nenono 

Mijn hemel wat een zware last heb jij ook om mee te torsen.  Bedankt voor je lieve woorden. Wat ook weer zorgt dat ik een diepe buiging voor jou maak. Je komt krachtig over. Bij ons begon hert verhaal 11 jaar geleden. Mijn zoon had een hersentumor. Hij lag na de operatie in coma voor 3 maanden. Ondertussen kreeg hij ook 3 keer over een hersenvlies ontsteking en was hij halfzojdig verlamd.  Maar hij vocht zich terug. En werd weer "gezond met een hersenafwijking. Je kon hem vergelijken met een kind van 8  toen hij 15 was.  Na 11 jaar schoon te zijn geweest kregen we op 22 februari 2017 te horen dat hij een tumor had in de hersenstam. We hebben Tor september nog van hem mogen genieten.   En nu? Nu is de glans en zin van mijn leven weg.. na jou verhaal gelezen te hebben weet ik dat het ook met mij weer goed komt.......

Loves 1
afbeelding van Amore
Bewolkt
#5
Marjolein71 schreef op Maandag 22 januari 2018 02:11
Nenovo schreef op Zondag 21 januari 2018 22:55
Dag Marjolein, ik ben hier nieuw en heb net een account aangemaakt. Alleen om op jouw bericht te kunnen reageren. Je vraagt hoe je om moet gaan met het verlies. Daar kun je niet mee omgaan. Er is geen regel voor. De tijd zal het allemaal wat minder rauw moeten maken. Geloof me, ik weet er helaas te veel van af. Ik was 23 toen ons oudste zoontje van 4 bij een verkeersongeval om het leven kwam. Mijn jeugd was voorbij. Op zijn eerste sterfdag werd de jongste geboren. Vele jaren later kreeg onze 2e zoon een ongeluk op zijn werk en was op slag dood.. Net twee jaar geleden stierf mijn man, we waren 49 jaar getrouwd. En de jongste? Hij heeft de meest ernstige vorm van schizofrenie een ongeneeslijke hersenziekte. Zijn leven wordt overschaduwd door wanen en angsten. Maar je bent net een halm in een korenveld na een stortbui, je ligt plat. En langzaam kom je weer overeind. Het is voor jou nog zo kort geleden, het heeft zoveel tijd nodig. Zeker het verlies van een kind. Als je je dat van te voren zou bedenken zeg je " dat overleef ik niet", veel later zeg je " hoe heb ik dat overleefd" maar als er midden in zit.... Je gaat 's avonds naar bed en wordt ' s morgens gewoon weer wakker. Je sleept je door de dag heen en zo gaat het dag in dag uit.

Maar dan komt er opeens een dag dat je weer even kunt lachen ( waar je je dan ook nog schuldig over voelt) en zo gaat het, heel langzaam., steeds een klein stapje vooruit. En soms ineens weer twee stappen achteruit. Maar eens komt de dag dat je toch weer van het leven gaat genieten. Al zal er altijd een schaduw over blijven hangen. Ik wens je heel veel kracht toe in de komende tijd!

Lieve nenono 

Mijn hemel wat een zware last heb jij ook om mee te torsen.  Bedankt voor je lieve woorden. Wat ook weer zorgt dat ik een diepe buiging voor jou maak. Je komt krachtig over. Bij ons begon hert verhaal 11 jaar geleden. Mijn zoon had een hersentumor. Hij lag na de operatie in coma voor 3 maanden. Ondertussen kreeg hij ook 3 keer over een hersenvlies ontsteking en was hij halfzojdig verlamd.  Maar hij vocht zich terug. En werd weer "gezond met een hersenafwijking. Je kon hem vergelijken met een kind van 8  toen hij 15 was.  Na 11 jaar schoon te zijn geweest kregen we op 22 februari 2017 te horen dat hij een tumor had in de hersenstam. We hebben Tor september nog van hem mogen genieten.   En nu? Nu is de glans en zin van mijn leven weg.. na jou verhaal gelezen te hebben weet ik dat het ook met mij weer goed komt......

Lieve neono

Wat een zware last,denk ik verdriet te hebben omdat ik mijn lieve man na 55 jaar samen te zijn geweest verloren heb. .Maar dat is niets bij jullie verdriet, je bent een voorbeeld en ge lijk een stukje troost voor mij dat we er komen de tijd zal het leren

Jou wens ik alle kracht toe en hoop dat je heel veel liefdevolle en begripvolle mensen tegenkomt 

Liefs amore

Loves 0
#6

Lieve Marjolein, zo herkenbaar. Onze zoon is 25 juli 2017 overleden op 23 jarige leeftijd aan Acute Leukemie. Ik mis hem zo erg en net wat jij zegt zou ik het liefst in bed blijven liggen met de dekens over me heen. Maar we hebben onze held beloofd om door te gaan en te genieten van de kleine dingen zodat hij vanaf boven mee kan genieten. Dat was zijn woordje zijn laatste maanden. Genieten.!!. en we hebben net zoals jullie alles er uitgehaald wat er in zat en alles gedaan hoe hij het wilde.. Maar het is zo ontzettend moeilijk. 

Loves 3
#7

Ja Yvonne dat probeer ik ook. Maar de glans is van het leven momenteel. Mijn vlammetje is uit. Niet eens een waakvlam meer.  Ik wil niet dramatisch klinken want dat past totaal niet bij me.  Zie altijd wel het positieve in het leven. Het gemis de heimwee de geur de lach de liefde ik mis het allemaal. Zelfs het mama geroep wat ik soms echt wel vervloekt heb als ik gebroken was van nachten niet slapen. Maar kon ik het  mama geroep nog maar een keer horen van mijn zoon.   

Loves 1
#8
Marjolein71 schreef op Vrijdag 26 januari 2018 18:24
Ja Yvonne dat probeer ik ook. Maar de glans is van het leven momenteel. Mijn vlammetje is uit. Niet eens een waakvlam meer.  Ik wil niet dramatisch klinken want dat past totaal niet bij me.  Zie altijd wel het positieve in het leven. Het gemis de heimwee de geur de lach de liefde ik mis het allemaal. Zelfs het mama geroep wat ik soms echt wel vervloekt heb als ik gebroken was van nachten niet slapen. Maar kon ik het  mama geroep nog maar een keer horen van mijn zoon.

Lieve Marjolein. Je doet niet dramatisch. Je mist hem en dat valt niet mee.... Het valt niet mee om zonder je zoon verder te gaan. Ik vind dit ook een hele moeilijke tijd. Met kerst en oud en nieuw hadden we samen we moeten door maar nu val je in zo’n donker gat. Maar ik ben er van overtuigd dat hij op een goede plek is waar hij zijn rust gevonden heeft. Dat maakt het gemis niet kleiner maar verlicht wel. Heel veel sterkte en kracht gewenst Marjolein. 

Loves 1
bergaa Ik ben Heidy (50 jr) moeder de van Lieke(22 jr). Lieke was 27 sept 2017 aan het joggen, is aangereden door een auto en is hieraan overleden.
afbeelding van bergaa
Bewolkt
bergaa Ik ben Heidy (50 jr) moeder de van Lieke(22 jr). Lieke was 27 sept 2017 aan het joggen, is aangereden door een auto en is hieraan overleden.
#9

Lieve Marjolijn, 

Mijn dochter (lieke 22 jr) is 27 sept 2017 overleden tgv een aanrijding door een auto. Jou woorden zijn zo herkenbaar. Ook ik, net als jij 5 maanden zonder je kind....... 't is bijna niet te doen. Zo herkenbaar zoals jij het beschrijft. Ook ik probeer m'n ding te doen, maar doe het een op de ''automatische piloot".   

Ik kan je dus geen tips geven over het oppakken van het leven. Ik ben ook zoekende...... hoe moet ik verder zonder mijn dochter, mijn eigen kind, mijn eigen vlees en bloed. Heel veel lieve mensen om ons heen, maar wie begrijpt dit grote verdriet nou echt.......    Helaas, alleen mensen die dit ook mee moeten maken. De glans is van het leven...... zoveel pijn. Ik wist niet dat er zoveel pijn bestond. 

Geen woorden voor. 

liefs Heidy

Loves 1
#10
bergaa schreef op Zondag 11 februari 2018 11:26
Lieve Marjolijn, 

Mijn dochter (lieke 22 jr) is 27 sept 2017 overleden tgv een aanrijding door een auto. Jou woorden zijn zo herkenbaar. Ook ik, net als jij 5 maanden zonder je kind....... 't is bijna niet te doen. Zo herkenbaar zoals jij het beschrijft. Ook ik probeer m'n ding te doen, maar doe het een op de ''automatische piloot".   

Ik kan je dus geen tips geven over het oppakken van het leven. Ik ben ook zoekende...... hoe moet ik verder zonder mijn dochter, mijn eigen kind, mijn eigen vlees en bloed. Heel veel lieve mensen om ons heen, maar wie begrijpt dit grote verdriet nou echt.......    Helaas, alleen mensen die dit ook mee moeten maken. De glans is van het leven...... zoveel pijn. Ik wist niet dat er zoveel pijn bestond. 

Geen woorden voor. 

liefs Heidy

Lieve Heidy.

Wat verschrikkelijk! Zo uit het leven gerukt. Heel veel sterkte! 

Liefs Marjolein 

Loves 0

Pagina's