Mijn lieve lieve Aron

Afgelopen woensdag heb ik mijn lieve mooie zoon van 20 jaar overleden aangetroffen op zn kamer. Acute hartstilstand.

Ik voel me wanhopig...Wat moet ik doen?

Hartjes 1

Er zijn 18 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

 

 

 

Loves 0
#2
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 01:33
Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

Lieve lieve Fade Out,

Wat fijn en goed om je reactie te lezen.

Lees dit in tranen..

Weet even niets meer te zeggen...

Moeder van Aron, Ingrid

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#3
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 08:51
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 01:33
Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

Lieve lieve Fade Out,

Wat fijn en goed om je reactie te lezen.

Lees dit in tranen..

Weet even niets meer te zeggen...

Moeder van Aron, Ingrid

Lieve Ingrid, & David,..

Wat jullie is overkomen, ..daar bestaan ook geen woorden voor.

Helaas,...bestaat de ideale wereld, alleen in dromen...

Deze werkelijkheid,..is kei en keihard, om als ouders, een plekje te kunnen geven.

Ik hoop dat jullie, steun vinden bij elkaar, en goed, met elkaar  kunnen praten .

Uiting geven aan je gevoel, is zo belangrijk, voor een goede verwerking.

De dood van een kind, verwerk je niet zomaar 1 2 3.

Het zal altijd een litteken blijven...

Zoek, professionele hulp !...wanneer je merkt, dat je niet vooruit komt.

Het rouwproces, is opzich al loodzwaar. maar bij het plots overlijden, van 

iemand die zo dierbaar is...ligt depressie op de loer.

Waak er alsjeblieft voor,..dat dat jullie niet gebeurd...

Niemand heeft schuld, aan zijn dood. 

De dood, overkomt ons allemaal.... maar, wanneer het zo plotseling gebeurd..

staat je wereld stil..... onmacht...wanhoop...angst...boosheid, 

het zijn allemaal emoties die in sneltreinvaart, en de hele dag, zich aandienen.

Het put vreselijk uit....

Waarom vragen,..blijven helaas altijd, onbeantwoord...

Wat ik jullie kan adviseren,...onderzoek , of de gedachten die zich nu aandienen,..

berusten op de waarheid...

Ons "denken", gaat in zon periode, van totale shock,..een eigen leven leiden.....

vaak niet berust op de waarheid...

Onthou maar,..jullie hebben "niks" fout gedaan,...als liefhebbende ouders...

Het leven is soms,..onverbitterlijk hard...en wreed..

Ik wens jullie alle (veer)kracht van de wereld, om dit grote verlies...te (leren) dragen.

*Een Warme knuffel,..

Veel Liefs,...

van,..

Fade Out,.......

 

 

 

Loves 0
#4
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 18:35
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 08:51
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 01:33
Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

Lieve lieve Fade Out,

Wat fijn en goed om je reactie te lezen.

Lees dit in tranen..

Weet even niets meer te zeggen...

Moeder van Aron, Ingrid

Lieve Ingrid, & David,..

Wat jullie is overkomen, ..daar bestaan ook geen woorden voor.

Helaas,...bestaat de ideale wereld, alleen in dromen...

Deze werkelijkheid,..is kei en keihard, om als ouders, een plekje te kunnen geven.

Ik hoop dat jullie, steun vinden bij elkaar, en goed, met elkaar  kunnen praten .

Uiting geven aan je gevoel, is zo belangrijk, voor een goede verwerking.

De dood van een kind, verwerk je niet zomaar 1 2 3.

Het zal altijd een litteken blijven...

Zoek, professionele hulp !...wanneer je merkt, dat je niet vooruit komt.

Het rouwproces, is opzich al loodzwaar. maar bij het plots overlijden, van 

iemand die zo dierbaar is...ligt depressie op de loer.

Waak er alsjeblieft voor,..dat dat jullie niet gebeurd...

Niemand heeft schuld, aan zijn dood. 

De dood, overkomt ons allemaal.... maar, wanneer het zo plotseling gebeurd..

staat je wereld stil..... onmacht...wanhoop...angst...boosheid, 

het zijn allemaal emoties die in sneltreinvaart, en de hele dag, zich aandienen.

Het put vreselijk uit....

Waarom vragen,..blijven helaas altijd, onbeantwoord...

Wat ik jullie kan adviseren,...onderzoek , of de gedachten die zich nu aandienen,..

berusten op de waarheid...

Ons "denken", gaat in zon periode, van totale shock,..een eigen leven leiden.....

vaak niet berust op de waarheid...

Onthou maar,..jullie hebben "niks" fout gedaan,...als liefhebbende ouders...

Het leven is soms,..onverbitterlijk hard...en wreed..

Ik wens jullie alle (veer)kracht van de wereld, om dit grote verlies...te (leren) dragen.

*Een Warme knuffel,..

Veel Liefs,...

van,..

Fade Out,.......

Lieve Fade Out, 

Zo fijn dat ik deze site en jou heb gevonden.

Je laatste bericht doet ons ook zo goed.

Ik zit inderdaad met heel veel schuldgevoel; Ben ik de laatste tijd wel lief genoeg geweest voor Aron. Door de hormonen kon ik zo vanuit het niets heel boos worden. Daar heb ik nu zo'n spijt van.

Aron is 20 maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik hem moest beschermen alsof hij niet oud mocht worden... 

Ingrid

Loves 1
afbeelding van Ann85
Licht bewolkt
#5

Wat verschrikkelijk om dit te lezen, ik kan me niet voorstellen wat een groot vedriet en wat een groot gemis dit moet zijn. 

Mijn zus heeft haar zoon verloren,  Ik heb haar pas jaren later durven vragen wat haar overreind hield, Toen zei ze dat ze zich tijdens de moeilijkste momenten haarzelf de vraag stelde wat zou Miel ( zo heette mijn neefje)  willen dat ik zou doen, stoppen met leven door het verdriet wat ik heb of gelukkig worden en leven iets wat hij niet langer meer kan. Het andwoord was leven! In het begin was het andwoord niet overtuigend genoeg, ze wist dat het waar was maar zo voelde het niet maar hoe vaker ze dit herhaalde hoe meer ze dat ook zo voelde en nu jaren later is dat nog steeds wat ze zegt als ze het moeilijk heeft. Miel zou willen dat ik zou leven, dat ik gelukkig zou zijn. 

Ik hoop niet dat ik nu iets geschreven heb waarvan jullie denken wat heb ik hier nou aan. Het is zo persoonlijk het rouwproces, maar ik dacht al zit er iets kleins in was het de moeite waard. Ik vond het zelf persoonlijk heel mooi en krachtig om dit van mijn zus te horen  

Ik wens jullie echt ontzettend veel kracht toe. 

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#6
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 19:02
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 18:35
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 08:51
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 01:33
Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

Lieve lieve Fade Out,

Wat fijn en goed om je reactie te lezen.

Lees dit in tranen..

Weet even niets meer te zeggen...

Moeder van Aron, Ingrid

Lieve Ingrid, & David,..

Wat jullie is overkomen, ..daar bestaan ook geen woorden voor.

Helaas,...bestaat de ideale wereld, alleen in dromen...

Deze werkelijkheid,..is kei en keihard, om als ouders, een plekje te kunnen geven.

Ik hoop dat jullie, steun vinden bij elkaar, en goed, met elkaar  kunnen praten .

Uiting geven aan je gevoel, is zo belangrijk, voor een goede verwerking.

De dood van een kind, verwerk je niet zomaar 1 2 3.

Het zal altijd een litteken blijven...

Zoek, professionele hulp !...wanneer je merkt, dat je niet vooruit komt.

Het rouwproces, is opzich al loodzwaar. maar bij het plots overlijden, van 

iemand die zo dierbaar is...ligt depressie op de loer.

Waak er alsjeblieft voor,..dat dat jullie niet gebeurd...

Niemand heeft schuld, aan zijn dood. 

De dood, overkomt ons allemaal.... maar, wanneer het zo plotseling gebeurd..

staat je wereld stil..... onmacht...wanhoop...angst...boosheid, 

het zijn allemaal emoties die in sneltreinvaart, en de hele dag, zich aandienen.

Het put vreselijk uit....

Waarom vragen,..blijven helaas altijd, onbeantwoord...

Wat ik jullie kan adviseren,...onderzoek , of de gedachten die zich nu aandienen,..

berusten op de waarheid...

Ons "denken", gaat in zon periode, van totale shock,..een eigen leven leiden.....

vaak niet berust op de waarheid...

Onthou maar,..jullie hebben "niks" fout gedaan,...als liefhebbende ouders...

Het leven is soms,..onverbitterlijk hard...en wreed..

Ik wens jullie alle (veer)kracht van de wereld, om dit grote verlies...te (leren) dragen.

*Een Warme knuffel,..

Veel Liefs,...

van,..

Fade Out,.......

Lieve Fade Out, 

Zo fijn dat ik deze site en jou heb gevonden.

Je laatste bericht doet ons ook zo goed.

Ik zit inderdaad met heel veel schuldgevoel; Ben ik de laatste tijd wel lief genoeg geweest voor Aron. Door de hormonen kon ik zo vanuit het niets heel boos worden. Daar heb ik nu zo'n spijt van.

Aron is 20 maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik hem moest beschermen alsof hij niet oud mocht worden... 

Ingrid

Lieve Ingrid & David, 

Schuldgevoelens...

Ieder mens die een Dierbare verliest,...reflecteerd op, wat hij of zij beter had kunnen/moeten doen.

Het hoort bij Rouw, om een "zo geliefd persoon". ...en eigenlijk zegt dat genoeg.

jullie zoon was geliefd...dat spreekt uit jullie lieve woorden.

Daarnaast is er ...Het Leven ...en Hoe moeilijk ook....Het leven overkomt ons.

Het gebeurd ons...en soms op een afschuwelijk lelijke manier...laat het ons zien...

Dat hoe beschermend wij ook willen zijn, naar onze meest naasten...en zeker als ouders,...

we geen controle hebben, over de grillen van het leven.

Schuldgevoelens,..zijn normaal bij Rouw...Maar blijf alsjeblieft allert,

dat het geen zelfkwelling word....

Jullie deden niks fout,...integendeel...Jullie gaven Aron,..20 jaar onvoorwaardelijk jullie liefde..

vergeet ook nooit,..Dat die band, blijvend is....

Liefde is als een stroom, die doorgaat, en zelfs ,voorbij de dood...

Jullie zoon zou beslist niet willen,...dat jullie een ongelukkige toekomst tegemoed gaan

nu hij er niet meer is...

Hou maar vast aan de mooiste , meest dierbare herinneringen...

en herinner je vooral ook,...zijn liefste woorden aan jullie....

Dat geeft Kracht....

Ondoorgrondelijk,...is De Dood...Er ligt voor niemand,..een uitgeschreven plan klaar.

Niemand die de dood, kan uitleggen,...of wat er daarna is...

De Dood, laat de knapste geleerden van de wereld,...ook sprakeloos...

Het ontneemt ons de adem,  het vertrouwen , de energie...

Geef jezelf alle tijd,..om weer op adem te komen,..."Rouw"...en laat je tranen vrij stromen...

Tranen,..helen...

vecht maar niet tegen ,..je gedachten...maar, probeer ze , wanneer ze opkomen...

te onderzoeken op de waarheid.......

Gedachten,..als we die laten gaan,..en zeker bij Rouw,..vertellen ons de hele dag door leugentjes..

zo van,..ik was geen goede moeder/ vader....of...ik word gek....of...als ik dit had gedaan...dan was de uitkomt heel anders geworden...

Je kunt letterlijk doordraaien op je gedachten....

maar, je kunt ze dus ook leren sturen...en afremmen waar nodig....

Mij heeft deze methode , persoonlijk erg geholpen, om mijn gemis beter te leren dragen.

Rouwen is Rauw....het is overleven,..stuurloos rondobberen , op een eenzame oceaan, 

gevuld met oprechte tranen.....

Wees mild voor jezelf,...als je het even niet meer weet....Laat het maar zijn...

maar ,"blijf vertrouwen,".,..uiteindelijk,...zal de rust in jezelf weer terugkeren...

Wanneer dat zal zijn,...daar is niks over te zeggen....

Rouwen is voor ieder mens namelijk anders.....maar dat het gebeurd....

daar mag je in vertrouwen....

Na vele uitputtende "gedachten",...,,...zal er 1 ding,...overblijven,...."het gevoel."..

Daarom is Oprechte Liefde ook "een gevoel."...

Aron neem je mee,...en is voor altijd heel dichtbij,......in je hart....<3

daar leeft hij voort......in Jullie......

Veel (Veer) Kracht !

Fade Out,.....................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Loves 0
#7
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 23:51
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 19:02
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 18:35
Davidkuipers2003 schreef op Zondag 25 augustus 2019 08:51
Fade Out schreef op Zondag 25 augustus 2019 01:33
Pfff Tjezus, Beste David, 

Wat verschrikkelijk, om dit te lezen !...

Gecondoleerd !...met dit enorme, zo ,keiharde verlies.

Ik kan alleen maar zeggen, dat gevoelens van wanhoop,..natuurlijk, heel normaal 

zijn onder deze omstandigheid.

Het leven is soms vreselijk , vreselijk oneerlijk.

We krijgen helaas geen keuzemenu van te voren...

Ieder mensenleven hangt aan een zijden draadje...jong en oud.

Alleen van jonge mensen, verwachten wij, dat ze nog een hele toekomst voor zich hebben.

zo zou het ook moeten gaan, in een ideale wereld.

Wat leef ik ontzettend met jou/jullie mee.!

Praat maar veel over dit grote verlies...geef ruimte aan het uiten van je emoties.

Je kunt niet wegrennen van Rouw David.....Rouw kun je alleen doorheen...

Je gaat nog een hele dobber krijgen,..met het verwerken van het verlies.

Wees mild voor en naar jezelf...

Praten is als eerste wat ik jou kan adviseren,..Praat veel...met vrienden / familie...

hier op het forum,..en/of  online, via de daarvoor bedoelde chatsites...

www.sensoor.nl

www.stichtinges.nl

www.pratenoververlies.nl

Daarnaast , is het goed om veel positieve afleiding te zoeken,..in bv de vorm van,...

creatief, , of sport,..kortom iets anders,  om op te focussen...

Erg Veel Sterkte toegewenst , de komende tijd !

Houd *Moed & *Hoop...

*Allegoeds, 

van,..

Fade Out,.........

Lieve lieve Fade Out,

Wat fijn en goed om je reactie te lezen.

Lees dit in tranen..

Weet even niets meer te zeggen...

Moeder van Aron, Ingrid

Lieve Ingrid, & David,..

Wat jullie is overkomen, ..daar bestaan ook geen woorden voor.

Helaas,...bestaat de ideale wereld, alleen in dromen...

Deze werkelijkheid,..is kei en keihard, om als ouders, een plekje te kunnen geven.

Ik hoop dat jullie, steun vinden bij elkaar, en goed, met elkaar  kunnen praten .

Uiting geven aan je gevoel, is zo belangrijk, voor een goede verwerking.

De dood van een kind, verwerk je niet zomaar 1 2 3.

Het zal altijd een litteken blijven...

Zoek, professionele hulp !...wanneer je merkt, dat je niet vooruit komt.

Het rouwproces, is opzich al loodzwaar. maar bij het plots overlijden, van 

iemand die zo dierbaar is...ligt depressie op de loer.

Waak er alsjeblieft voor,..dat dat jullie niet gebeurd...

Niemand heeft schuld, aan zijn dood. 

De dood, overkomt ons allemaal.... maar, wanneer het zo plotseling gebeurd..

staat je wereld stil..... onmacht...wanhoop...angst...boosheid, 

het zijn allemaal emoties die in sneltreinvaart, en de hele dag, zich aandienen.

Het put vreselijk uit....

Waarom vragen,..blijven helaas altijd, onbeantwoord...

Wat ik jullie kan adviseren,...onderzoek , of de gedachten die zich nu aandienen,..

berusten op de waarheid...

Ons "denken", gaat in zon periode, van totale shock,..een eigen leven leiden.....

vaak niet berust op de waarheid...

Onthou maar,..jullie hebben "niks" fout gedaan,...als liefhebbende ouders...

Het leven is soms,..onverbitterlijk hard...en wreed..

Ik wens jullie alle (veer)kracht van de wereld, om dit grote verlies...te (leren) dragen.

*Een Warme knuffel,..

Veel Liefs,...

van,..

Fade Out,.......

Lieve Fade Out, 

Zo fijn dat ik deze site en jou heb gevonden.

Je laatste bericht doet ons ook zo goed.

Ik zit inderdaad met heel veel schuldgevoel; Ben ik de laatste tijd wel lief genoeg geweest voor Aron. Door de hormonen kon ik zo vanuit het niets heel boos worden. Daar heb ik nu zo'n spijt van.

Aron is 20 maar ik heb altijd het gevoel gehad dat ik hem moest beschermen alsof hij niet oud mocht worden... 

Ingrid

Lieve Ingrid & David, 

Schuldgevoelens...

Ieder mens die een Dierbare verliest,...reflecteerd op, wat hij of zij beter had kunnen/moeten doen.

Het hoort bij Rouw, om een "zo geliefd persoon". ...en eigenlijk zegt dat genoeg.

jullie zoon was geliefd...dat spreekt uit jullie lieve woorden.

Daarnaast is er ...Het Leven ...en Hoe moeilijk ook....Het leven overkomt ons.

Het gebeurd ons...en soms op een afschuwelijk lelijke manier...laat het ons zien...

Dat hoe beschermend wij ook willen zijn, naar onze meest naasten...en zeker als ouders,...

we geen controle hebben, over de grillen van het leven.

Schuldgevoelens,..zijn normaal bij Rouw...Maar blijf alsjeblieft allert,

dat het geen zelfkwelling word....

Jullie deden niks fout,...integendeel...Jullie gaven Aron,..20 jaar onvoorwaardelijk jullie liefde..

vergeet ook nooit,..Dat die band, blijvend is....

Liefde is als een stroom, die doorgaat, en zelfs ,voorbij de dood...

Jullie zoon zou beslist niet willen,...dat jullie een ongelukkige toekomst tegemoed gaan

nu hij er niet meer is...

Hou maar vast aan de mooiste , meest dierbare herinneringen...

en herinner je vooral ook,...zijn liefste woorden aan jullie....

Dat geeft Kracht....

Ondoorgrondelijk,...is De Dood...Er ligt voor niemand,..een uitgeschreven plan klaar.

Niemand die de dood, kan uitleggen,...of wat er daarna is...

De Dood, laat de knapste geleerden van de wereld,...ook sprakeloos...

Het ontneemt ons de adem,  het vertrouwen , de energie...

Geef jezelf alle tijd,..om weer op adem te komen,..."Rouw"...en laat je tranen vrij stromen...

Tranen,..helen...

vecht maar niet tegen ,..je gedachten...maar, probeer ze , wanneer ze opkomen...

te onderzoeken op de waarheid.......

Gedachten,..als we die laten gaan,..en zeker bij Rouw,..vertellen ons de hele dag door leugentjes..

zo van,..ik was geen goede moeder/ vader....of...ik word gek....of...als ik dit had gedaan...dan was de uitkomt heel anders geworden...

Je kunt letterlijk doordraaien op je gedachten....

maar, je kunt ze dus ook leren sturen...en afremmen waar nodig....

Mij heeft deze methode , persoonlijk erg geholpen, om mijn gemis beter te leren dragen.

Rouwen is Rauw....het is overleven,..stuurloos rondobberen , op een eenzame oceaan, 

gevuld met oprechte tranen.....

Wees mild voor jezelf,...als je het even niet meer weet....Laat het maar zijn...

maar ,"blijf vertrouwen,".,..uiteindelijk,...zal de rust in jezelf weer terugkeren...

Wanneer dat zal zijn,...daar is niks over te zeggen....

Rouwen is voor ieder mens namelijk anders.....maar dat het gebeurd....

daar mag je in vertrouwen....

Na vele uitputtende "gedachten",...,,...zal er 1 ding,...overblijven,...."het gevoel."..

Daarom is Oprechte Liefde ook "een gevoel."...

Aron neem je mee,...en is voor altijd heel dichtbij,......in je hart....<3

daar leeft hij voort......in Jullie......

Veel (Veer) Kracht !

Fade Out,.....................

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

.

Wat doet me dit goed om van een lotgenoot dit te horen. Ik voelde dat ik contact moest zoeken met mede lotgenoten. Zij zijn de enigen de werkelijk begrijpen waar je door heen gaat..Dankbaar dat ik jou heb gevonden en dat je reageert

Later hoor ik ook graag jouw verhaal.

Liefs Ingrid

Loves 1
#8
Ann85 schreef op Zondag 25 augustus 2019 23:21
Wat verschrikkelijk om dit te lezen, ik kan me niet voorstellen wat een groot vedriet en wat een groot gemis dit moet zijn. 

Mijn zus heeft haar zoon verloren,  Ik heb haar pas jaren later durven vragen wat haar overreind hield, Toen zei ze dat ze zich tijdens de moeilijkste momenten haarzelf de vraag stelde wat zou Miel ( zo heette mijn neefje)  willen dat ik zou doen, stoppen met leven door het verdriet wat ik heb of gelukkig worden en leven iets wat hij niet langer meer kan. Het andwoord was leven! In het begin was het andwoord niet overtuigend genoeg, ze wist dat het waar was maar zo voelde het niet maar hoe vaker ze dit herhaalde hoe meer ze dat ook zo voelde en nu jaren later is dat nog steeds wat ze zegt als ze het moeilijk heeft. Miel zou willen dat ik zou leven, dat ik gelukkig zou zijn. 

Ik hoop niet dat ik nu iets geschreven heb waarvan jullie denken wat heb ik hier nou aan. Het is zo persoonlijk het rouwproces, maar ik dacht al zit er iets kleins in was het de moeite waard. Ik vond het zelf persoonlijk heel mooi en krachtig om dit van mijn zus te horen  

Ik wens jullie echt ontzettend veel kracht toe.

Dankbaar voor je lieve en ondersteunende berichtje. Zo fijn..Ik weet me geen raad wat te doen nu..

Je ademt maar dat is ook alles...

Liefs Ingrid

 

 

Loves 0
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#9

Lieve Ingrid & David, 

Ik was vandaag de hele dag op pad, dus ik kon niet eerder terug reageren, op jouw schrijven .

Ik ben maar even op een nieuw veld begonnen,..want anders worden het zulke lange RE RE RE...verhalen..

Ik ben blij dt ik jullie een beetje tot steun kan/ mag zijn, in deze vreselijke moeilijke tijd.

ik vond zelf ook de meeste troost bij lotgenorten. door de herkenning, maar ook vooral 

bij de bevestiging,..dat ik niet gek in mijn bovenkamer aan het worden was.

Rouwen kan bij tijd en wijlen,..zoveel angst ook geven.

Ik zelf ben nu bijna 2 jaar verder...er is een hoop gebeurd,..en ook een hoop veranderd.

Uiteraard mijn leven,..maar ook hoe ik nu naar het leven kijk.

De niet vanzelfsprekendheid,..ervan,..mensen / vrienden leren kennen op een andere manier.

Je gaat je verwachtingen van mensen bijstellen...

want je verwacht bv steun,..te vinden bij een goede vriend...en dan blijkt bv de buurvrouw...

een veel betere steun,..dan je ooit had verwacht.

Mensen zijn geneigd,..om waar de dood aanklopt,...weg te blijven...tenminste,..uit de buurt.

soms heel goed bedoeld hoor,...maar het is eigenlijk niet wat je nodig hebt.

Je zoekt houvast....maar wat er gebeurd,...je word juist eenzamer en eenzamer,...in je verdriet...

Het is eigen verdriet....dus schenken mensen je de rust, om het te kunnen verwerken.

Het heeft eigenlijk iets heel engs in zich....want als wij praten over het leven,..dan kunnen we overal een antwoord op vinden...wat we moeten eten...hoe we eruit moeten zien volgens de publieke opinie...er zijn bladen over sport,..over babies..over tuinieren.,.lekker in je vel..etc etc ....alles benadrukt...het leven.... .maar gaat het over de dood...en hoe daarmee om te gaan,...dan kom je tot de ontdekking...dat er geen handboek voor bestaat,...met alle antwoorden op je vragen..en diepe angsten.

in de bibliotheek vind je hooguit een boekje of 10...met eigen ervaringen...2 daarvan geschreven door een rouwdeskundige...en dan, houd het snel op...

Ik zocht mij een ongeluk naar antwoorden,..want ik ging ook echt kopje onder...

De wereld draaide door,..ik werd gek van de cliches om mij heen...zo van,..tijd heelt alle wonden..

of mijn vader zei altijd,..je krijgt wat je aankunt...

nou nee dus...ik kon het niet aan...en heb alle hulpinstanties wel benaderd, om advies

ik ben bij verschillende psychologen geweest,..rouwdeskundigen, traumabegeleiding .

maar wat mij het meeste hielp....was toch echt,...Praten...

en dan bedoel ik,..dat ik minstens 1 keer op een dag op zon chatsite, mijn verhaal keer op keer vertelde...en hier op het forum,..luchtte ik vaak nogmaals mijn hart...

Praten bevrijd,..langzaam...maar zo krijgt even weer wat lucht...je kunt even weer verder...

met een gevoel van rust in jezelf...

Na verloop van tijd zul je merken,..dat die rustpauzes,...groter gaan worden...

hoe meer je je hart lucht...bij mensen die je begrijpen...die zelf weten door welke hel je gaat.

het is niet anders te verwoorden...Rouwen om een Dierbare,...is keihard...

het verscheurd je van binnen,...aan de andere kant,..moet je proberen sterk te blijven...

en te vertrouwen,..dat de storm weer ooit gaat liggen...

Ik wil best een keertje mijn verhaal met jullie delen,...maar ik doe dat liever niet meer over het forum.....misschien een keertje,..over de privemail...

Nu is het denk ik , voor jullie het allerbeste,..om eerst vooral op jezelf te focussen..

en ik wil jullie blijven steunen, waar ik dat kan...

Houd Moed....

Een Lieve Groet, 

van,.

Fade Out,.........

 

 

 

Loves 0
#10
Fade Out schreef op Dinsdag 27 augustus 2019 01:58
Lieve Ingrid & David, 

Ik was vandaag de hele dag op pad, dus ik kon niet eerder terug reageren, op jouw schrijven .

Ik ben maar even op een nieuw veld begonnen,..want anders worden het zulke lange RE RE RE...verhalen..

Ik ben blij dt ik jullie een beetje tot steun kan/ mag zijn, in deze vreselijke moeilijke tijd.

ik vond zelf ook de meeste troost bij lotgenorten. door de herkenning, maar ook vooral 

bij de bevestiging,..dat ik niet gek in mijn bovenkamer aan het worden was.

Rouwen kan bij tijd en wijlen,..zoveel angst ook geven.

Ik zelf ben nu bijna 2 jaar verder...er is een hoop gebeurd,..en ook een hoop veranderd.

Uiteraard mijn leven,..maar ook hoe ik nu naar het leven kijk.

De niet vanzelfsprekendheid,..ervan,..mensen / vrienden leren kennen op een andere manier.

Je gaat je verwachtingen van mensen bijstellen...

want je verwacht bv steun,..te vinden bij een goede vriend...en dan blijkt bv de buurvrouw...

een veel betere steun,..dan je ooit had verwacht.

Mensen zijn geneigd,..om waar de dood aanklopt,...weg te blijven...tenminste,..uit de buurt.

soms heel goed bedoeld hoor,...maar het is eigenlijk niet wat je nodig hebt.

Je zoekt houvast....maar wat er gebeurd,...je word juist eenzamer en eenzamer,...in je verdriet...

Het is eigen verdriet....dus schenken mensen je de rust, om het te kunnen verwerken.

Het heeft eigenlijk iets heel engs in zich....want als wij praten over het leven,..dan kunnen we overal een antwoord op vinden...wat we moeten eten...hoe we eruit moeten zien volgens de publieke opinie...er zijn bladen over sport,..over babies..over tuinieren.,.lekker in je vel..etc etc ....alles benadrukt...het leven.... .maar gaat het over de dood...en hoe daarmee om te gaan,...dan kom je tot de ontdekking...dat er geen handboek voor bestaat,...met alle antwoorden op je vragen..en diepe angsten.

in de bibliotheek vind je hooguit een boekje of 10...met eigen ervaringen...2 daarvan geschreven door een rouwdeskundige...en dan, houd het snel op...

Ik zocht mij een ongeluk naar antwoorden,..want ik ging ook echt kopje onder...

De wereld draaide door,..ik werd gek van de cliches om mij heen...zo van,..tijd heelt alle wonden..

of mijn vader zei altijd,..je krijgt wat je aankunt...

nou nee dus...ik kon het niet aan...en heb alle hulpinstanties wel benaderd, om advies

ik ben bij verschillende psychologen geweest,..rouwdeskundigen, traumabegeleiding .

maar wat mij het meeste hielp....was toch echt,...Praten...

en dan bedoel ik,..dat ik minstens 1 keer op een dag op zon chatsite, mijn verhaal keer op keer vertelde...en hier op het forum,..luchtte ik vaak nogmaals mijn hart...

Praten bevrijd,..langzaam...maar zo krijgt even weer wat lucht...je kunt even weer verder...

met een gevoel van rust in jezelf...

Na verloop van tijd zul je merken,..dat die rustpauzes,...groter gaan worden...

hoe meer je je hart lucht...bij mensen die je begrijpen...die zelf weten door welke hel je gaat.

het is niet anders te verwoorden...Rouwen om een Dierbare,...is keihard...

het verscheurd je van binnen,...aan de andere kant,..moet je proberen sterk te blijven...

en te vertrouwen,..dat de storm weer ooit gaat liggen...

Ik wil best een keertje mijn verhaal met jullie delen,...maar ik doe dat liever niet meer over het forum.....misschien een keertje,..over de privemail...

Nu is het denk ik , voor jullie het allerbeste,..om eerst vooral op jezelf te focussen..

en ik wil jullie blijven steunen, waar ik dat kan...

Houd Moed....

Een Lieve Groet, 

van,.

Fade Out,.........

Wat doet me dit toch goed. Het is zo fijn om handvaten en steun te krijgen van een lotgenoot. Heel graag kom ik privé met je in contact.. Ik voel zoveel steun van jou. De enige die kan voelen hoe ik me voel is iemand die hetzelfde heeft meegemaakt.

Dankbaar dat jij de tijd en bovenal de moeite neemt om een onbekend persoon zo te steunen. Vandaag brengen we onze Aron naar zijn eeuwige rustplaats.

Een lieve groet van Ingrid.

Ingridhendriks1970@gmail.com

Loves 1

Pagina's