Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
afbeelding van Domonique11
Storm
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....

Mijn klein meisje

Mogelijk te vatten ...

Alles was in orde geen reden tot paniek of stress.

Zondag nog dansend in de woonkamer en zingend voor haar ,vrolijk blij en verheugd.

Maandag ochtend buikpijn ,die nog te dragen was in de middag de verloskundige opbellen om door te geven dat ik last had van buikpijn.

We gaan meteen naar het ziekenhuis ,daar aangekomen,is er niks te merken alles bleek goed dus de pijn was niet te verklaren.

Ik word toch een dag opgenomen voor observatie. Het voelde voor mij niet goed aan de pijnen om de 8minuten ....

Tegen 3.00am voelde ik iets knallen in mijn buik.

Geschrokken rennend naar de wc zie je dat alles nat is met vruchtwater.

Er werd meteen over gesproken over inlijden,ziet er niet goed uit ,opgeven.

Was allemaal teveel in 1 keer ,ik weigerde op te geven had hoop dat ze weer zelf water zou maken de komende uren.

We zouden dan 24 uur afwachten....

De 15de uur moest ik naar de wc en voelde even aan mijn vagina en daar voelde ik een elleboog .

Angst,verdriet,pijn alles door elkaar heen wetende dat het einde inzicht was.

Heb haar eruit mogen persen om 18.53 en mijn prinses heeft tot 21.15 mogen vechten om te leven .

Zo klein ,mooi ,volmaakt ,perfect ...zag mezelf in haar .

Kan dit nimmer vergeten en ook nog niet snappen.... hoe kon dit gebeuren,wat is mis gegaan.

Dat waren 22 weken die we samen mochten delen tot de dood ons van elkaar scheidde.

Hoe verwerk je dit,waar start je,hoe verder,hoe laat je los, we zijn nu 4 dagen verder maar ik zit nog vast in 4 dagen terug.

Kort geleefd 2.15 uur maar leek een eeuwigheid voor mij, haar op mij zien liggen en ademen ,haar hart zien kloppen...

Ik mis haar intens denk steeds dat ze nog in me leeft en zie haar steeds weer .

Waar start ik????

Hartjes 3

Er zijn 8 reacties op dit bericht

Rita Heemskerk Verdrietige moeder
afbeelding van Rita Heemskerk
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
#1

Wat een verdriet!

Wat erg dat deze zwangerschap zo moet eindigen. Heel veel sterkte om dit verlies te verwerken. Leef met je mee.

Rita Heemskerk

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#2

Wat een heftig verhaal... Hoe kort ook, het is altijd intens om je kind te moeten verliezen. 

Jouw vraag: "waar start ik?" is denk ik een hele lastige vraag. Eigenlijk ben je al gestart. Je hebt je verhaal gedeeld op Wie Troost Mij. Je wil het bevatten, je bent op zoek... Daar start het, denk ik.

En dan? Ook dat is lastig. Iedereen beleeft rouw weer anders. Als je al een aantal andere verhalen en ervaringen hier hebt gelezen, heb je dat denk ik al een beetje gezien. Misschien is het goed om ook wat contact te krijgen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zij weten waar jij nu doorheen gaat en misschien ook wel belangrijk: wat er nog komen gaat.

Misschien heb je er wat aan om dit artikel te lezen: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwproces-wat-staat-je-te-wach...

Het is geschreven door rouwdeskundige Leoniek van der Maarel. Ze beschrijft wat je zou kunnen verwachten en hoe rouw een beetje werkt. Nogmaals, het is voor iedereen anders, maar het geeft je wel een beeld. Hopelijk helpt dit je een beetje beter te bevatten wat er door je heen gaat...

Ik wens je heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 1
afbeelding van Patricia40
Licht bewolkt
#3

Lieve Dominique, gecondoleerd met het verlies van jouw meisje. De leegte die ineens achterblijft is niet te omschrijven als je het niet zelf hebt meegemaakt. Je verdriet is intens en je weet inderdaad niet waar je moet starten. Helaas heb ik hetzelfde meegemaakt. 2 jaar geleden, 22,5 week zwanger en ineens in de avond buikpijn, de hele dag nergens last van gehad. Na een aantal uur toch de verloskundige gebeld en bij een controle bleek ik ontsluiting te hebben. Met een ambulance naar het ziekenhuis en het was afwachten wanneer mijn meisje zou komen. Maar het zakte weg en we kregen weer hoop. De volgende ochtend 11.00 hebben ze in overleg weeënremmers gegeven, maar de weeën werden heftiger. Ik vocht er tegen en slikte ze weg, want geboren worden zou ook betekenen dat we afscheid moesten nemen. Toen kreeg ik weeënoppeppers, mijn lichaam snapte het niet meer. Na uren heb ik op eigen kracht ons meisje naar buiten geperst. Zo'n dubbel gevoel.. je wilt niet, maar je moet. We hebben nog 45 min van elkaar mogen genieten voordat ze ons weer zou verlaten. Onze wereld stond op zijn kop.. dankbaar voor de geboorte van ons meisje, maar intens verdrietig om haar verlies. En dan begint je nachtmerrie. Nu 2 jaar later, denk ik nog steeds elke dag aan haar. Ze is een onderdeel van ons leven, ons enige kind. Maar opgeven doen we niet. Ook jij vindt uiteindelijk de kracht, maar geef jezelf alle ruimte en tijd die je nodig hebt. Praat met je partner dat is het allerbelangrijkste.. Heb begrip voor elkaar, want jullie doen het op je eigen manier.

En ook al zie je het nu niet, wat logisch is in zo'n korte tijd, ook voor jou gaat de zon weer schijnen.. net als onze meisjes die stralen aan de hemel. Onze sterren, onze vlinders.

Heel veel sterkte en kracht gewenst!

Liefs Patricia 

Loves 1
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
afbeelding van Domonique11
Storm
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
#4
Rita Heemskerk schreef op Zondag 16 december 2018 01:49
Wat een verdriet!

Wat erg dat deze zwangerschap zo moet eindigen. Heel veel sterkte om dit verlies te verwerken. Leef met je mee.

Rita Heemskerk

Dankje Rita ...

 

Loves 0
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
afbeelding van Domonique11
Storm
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
#5
Wie Troost Mij schreef op Donderdag 20 december 2018 10:53
Wat een heftig verhaal... Hoe kort ook, het is altijd intens om je kind te moeten verliezen. 

Jouw vraag: "waar start ik?" is denk ik een hele lastige vraag. Eigenlijk ben je al gestart. Je hebt je verhaal gedeeld op Wie Troost Mij. Je wil het bevatten, je bent op zoek... Daar start het, denk ik.
En dan? Ook dat is lastig. Iedereen beleeft rouw weer anders. Als je al een aantal andere verhalen en ervaringen hier hebt gelezen, heb je dat denk ik al een beetje gezien. Misschien is het goed om ook wat contact te krijgen met mensen die hetzelfde hebben meegemaakt. Zij weten waar jij nu doorheen gaat en misschien ook wel belangrijk: wat er nog komen gaat.
Misschien heb je er wat aan om dit artikel te lezen: https://www.wietroostmij.nl/blog/rouwproces-wat-staat-je-te-wach...
Het is geschreven door rouwdeskundige Leoniek van der Maarel. Ze beschrijft wat je zou kunnen verwachten en hoe rouw een beetje werkt. Nogmaals, het is voor iedereen anders, maar het geeft je wel een beeld. Hopelijk helpt dit je een beetje beter te bevatten wat er door je heen gaat...
Ik wens je heel veel sterkte,
Mark
Wie Troost Mij

Dankje Mark,

Ik kan er zeker wat uit halen...

 

xxx

Loves 0
#6

Dominique,

gecondoleerd en wat erg voor je! Ik weet wat je doormaakt daar hetzelfde hier is gebeurd bij ons maar wellicht in iets eerder stadium. Neem alle tijd die je nodig hebt alsjeblieft, ik heb het foutgedaan door dat niet te doen. Richt een plekje voor haar in, in de huiskamer, dit geeft mij veel rust. Verder wou ik dat ik je verder helpen kon, ik wens veel sterkte toe.

 

Robbert

Loves 1
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
afbeelding van Domonique11
Storm
Domonique11 Ben een moeder van 37 jaar, Heb nooit verlies gekend in mijn leven tot op dit moment ... Een kind te moeten verliezen....
#7
RobbertvD schreef op Donderdag 25 april 2019 16:44
Dominique,

gecondoleerd en wat erg voor je! Ik weet wat je doormaakt daar hetzelfde hier is gebeurd bij ons maar wellicht in iets eerder stadium. Neem alle tijd die je nodig hebt alsjeblieft, ik heb het foutgedaan door dat niet te doen. Richt een plekje voor haar in, in de huiskamer, dit geeft mij veel rust. Verder wou ik dat ik je verder helpen kon, ik wens veel sterkte toe.

 

Robbert

Dankje voor de warme woorden....

Leuk om vandaag weer wat te lezen van iemand...deze week zou ik eigenlijk moeten baren...dus zat deze week met dubbele gevoelens..

Ik probeer dat maar blijft zwaar.

❤Thank you

Loves 1
#8
Domonique11 schreef op Vrijdag 26 april 2019 08:17
RobbertvD schreef op Donderdag 25 april 2019 16:44
Dominique,

gecondoleerd en wat erg voor je! Ik weet wat je doormaakt daar hetzelfde hier is gebeurd bij ons maar wellicht in iets eerder stadium. Neem alle tijd die je nodig hebt alsjeblieft, ik heb het foutgedaan door dat niet te doen. Richt een plekje voor haar in, in de huiskamer, dit geeft mij veel rust. Verder wou ik dat ik je verder helpen kon, ik wens veel sterkte toe.

 

Robbert

Dankje voor de warme woorden....

Leuk om vandaag weer wat te lezen van iemand...deze week zou ik eigenlijk moeten baren...dus zat deze week met dubbele gevoelens..

Ik probeer dat maar blijft zwaar.

❤Thank you

Ik snap je gevoel en heel veel sterkte . Dominique, de tijd zal ons leren, vergeten zullen we nooit en ooit komt er een weerzien.

 

Liefs

Loves 0