Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.

Mijn grootste droom werd mijn grootste nachtmerrie

25 jaar, gewenst en gepland zwanger geworden. De bevalling kwam op gang 17 augustus 2018, ons eerste kindje, een zoontje zou eindelijk geboren worden na een fijne zwangerschap. Super spannend allemaal maar onze droom zou werkelijkheid worden. De bevalling verliep traumatisch maar viel in het niets bij alles wat daarna gebeurde. Na dat onze kleine Aiden met spoed hulp ter wereld is gekomen, waren alle tekenen slecht. Hij was wit grijs, slap, ademde niet, alleen zijn hartslagje was er. Hij werd meteen meegenomen en mijn partner ging met hem mee. Daar begon de rollercoaster.

4 uur na mijn bevalling met spoed naar het VU Amsterdam, 40 km vanaf waar wij zaten. 15 dagen volop onderzoeken volgden, en we zagen ons kleine mannetje de eerste dagen wel ietsje opbloeien ook al was hij er mentaal maar weinig bij, maar de onderzoeken vergde zo veel van hem.. dat we hem de laatste dagen weer achteruit zagen gaan. In die 15 dagen zijn we hem 3 x bijna kwijt geraakt. Maar op dag 15 kwam dan toch een uitslag. Aiden had myotubulaire myopathie, een zeldzame spierziekte die ik bleek te dragen zonder dit te weten, en doorgegeven had. Een ziekte waarbij jongetjes geen levenskans hebben, en meisjes meestal drager zonder klachten zijn. Bij Aiden was dit het geval, hij zou nooit zelfstandig kunnen slikken of ademen, en we moesten een afscheid van hem gaan plannen.... Ons wereld stortte zo hard in. Wat een fijne thuis komst als nieuw gezin moest zijn werd afscheid nemen en een uitvaart regelen. 

Momenteel zijn wij nu 8 maanden verder na zijn overlijden, en ben ik alweer 24 weken zwanger van een... meisje. 

Zwanger zijn van een, dit maal wel bewegelijk kindje, proberen te genieten maar met erg veel angst, en tegelijker tijd nog volop aan het rouwen. Ik zit nog steeds thuis en vind het enorm moeilijk om weer een plek te vinden in de maatschappij. Ik ben enorm gevoelig en voel mij met niemand meer verbonden.. Ik ben niet alleen mijn zoontje kwijt maar letterlijk alles wat ik ooit had en was. Hoe ga je door? Hoe kom je weer onder de mens..? Mijn hele sociale stelsel is kapot.. En niet alleen ik vind het moeilijk om mensen te benaderen, maar anderen vinden het ook moeilijk om mij te benaderen. Ik heb ervaring met iemand verliezen, mijn vader. Maar dat is gewoon niet te vergelijken met hoe ik nu in het leven sta.. Ik voel mij zo ontzettend radeloos, machteloos.. Het voelt goed om mijn verhaal te kunnen doen maar elke tip om weer 'door' te kunnen gaan kan ik echt heel erg waarderen. Bedankt.

Hartjes 1

Er zijn 19 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve,  Mommy of an Angel, 

Wat een "vreselijke Nachtmerrie"...

Dat een leven, zo vroeg al moet eindigen,...is ongelofelijk wreed en hard...

Daar zijn geen woorden voor...

Jullie zullen dit verdriet , samen moeten leren dragen...

ik zeg dit zo expleciet,...omdat het ook goed is, om er juist samen, veel over te praten...

praten, verlicht de pijn enigszins....

dat kun je overigens ook doen op www.pratenoververlies.nl 

dat is een chatsite van humanitas, war je desgewenst anoniem, kunt praten,..met vrijwillige

deskundigen op het gebied van rouw...

ze hebbenveel begrip..en hebben alle tijd voor je,

dat kan dagelijks van 1600 tot 2200 uur (meen ik)

Daarnaast kan ik jou adviseren, om ook professionele hulp via de huisarts in te schakelen..

in de vorm van een psycholoog...of traumadeskundige..

EMDR,..is een therapie, bedoeld om de scherpe kantjes van een Trauma te helpen verlichten..

wat ik heb gehoord ook met goed resultaat...google daar maar eens op...

Je hebt onherroepelijk gemerkt,..dat na zon traumatisch overlijden,, je hoofd overuren maakt.

alle emoties schieten in een razendsnel tempo,..door je hoofd...

en je komt haast niet toe aan rust...of een pauze in je denken...

Mij , persoonlijk, hielp het goed, om dat "denken" te onderzoeken,....

Het denken,...is namelijk iets waar we invloed op hebben...

het verteld bijna de hele dag door,...hoe wij ons het volgende ogenblik voelen..

als je bv denkt,..wat voel ik mij rot vandaag...dan is de kans ook groter, dat de dag ook zo aanvoelt..

het denken verteld ons, bijna de hele dag door, leugentjes...en zeker middenin de storm van rouw...

met als gevolg, dat het je al je energie ontneemt...

Wat helpt,..is je gedachten te ondervragen,,...zo van,...is dit een waarheid...? klopt dit wel, wat ik nu denk..? of vertel ik mezelf dat..?

Gedachten willen vooral nu,..de baas over jou spelen.. door, rationeel,..vragen te stellen,...

geef je een gedachte niet de macht over jou,...maar draai je het om.

Dit werkt overigens niet altijd, middenin de rouwperiode,...

je zal vreselijk moeilijke momenten, moeten doorstaan,...

Het beste is,..vecht er maar niet tegen,...gedachten die opkomen,...zware emoties,...

verdriet,...laat het maar zijn....

Er is maar 1 manier bij rouw....erdoorheen,......er omheen,...werkt alleen maar averrechts...

Je verdriet onder ogen komen,...proberen om, hoe moeilijk ook,..geen situaties , te ontvluchten, of te omzeilen,...maar ook die aan te gaan....

Rouw is vreselijk en vreselijk moeilijk.....

maar, hou je vast,, aan elkaar,...praat veel met elkaar,...

geef uiting aan het gemis....in elke vorm,...die voor jullie,..goed voelt...

dat kan zijn creatief,...of in de vorm van een speciaal altaartje./herdenkingplekje...

schrijven,...schilderen,...

Doen,..is namelijk ook een manier, om even weer rust te creeren in de storm...

je focus helemaal houden bij iets anders.....het schept wat meer ademruimte...

Op Waarom vragen,..vind je helaas geen antwoorden 

Het leven is soms vreselijk vreselijk hard....

verhalen lezen op het forum kan ook helpen,...om te beseffen,..dat je hier niet alleen voor staat.

er zijn ook veel andere mensen, in vergelijkbare situaties....

verder staan er veel bruikbare tips te lezen in het blog bovenaan...

Ik leef heel intens met jullie mee.!

Houd *Moed, en *Hoop,...want die is er....die dag komt....ook voor jullie...

Het gemis blijft,...maar zal verzachten, met de tijd...

tijd heelt helaas geen wonden....dat is een fabeltje....

maar je zal met de tijd,...het verdriet leren dragen...

*Allegoeds, *Veel Licht & Veel Liefde,..op jullie pad...

Een Lieve Groet..

van,..

Fade Out,....

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
#2
Fade Out schreef op Zaterdag 4 mei 2019 21:58
Lieve,  Mommy of an Angel, 

Wat een "vreselijke Nachtmerrie"...

Dat een leven, zo vroeg al moet eindigen,...is ongelofelijk wreed en hard...

Daar zijn geen woorden voor...

Jullie zullen dit verdriet , samen moeten leren dragen...

ik zeg dit zo expleciet,...omdat het ook goed is, om er juist samen, veel over te praten...

praten, verlicht de pijn enigszins....

dat kun je overigens ook doen op www.pratenoververlies.nl 

dat is een chatsite van humanitas, war je desgewenst anoniem, kunt praten,..met vrijwillige

deskundigen op het gebied van rouw...

ze hebbenveel begrip..en hebben alle tijd voor je,

dat kan dagelijks van 1600 tot 2200 uur (meen ik)

Daarnaast kan ik jou adviseren, om ook professionele hulp via de huisarts in te schakelen..

in de vorm van een psycholoog...of traumadeskundige..

EMDR,..is een therapie, bedoeld om de scherpe kantjes van een Trauma te helpen verlichten..

wat ik heb gehoord ook met goed resultaat...google daar maar eens op...

Je hebt onherroepelijk gemerkt,..dat na zon traumatisch overlijden,, je hoofd overuren maakt.

alle emoties schieten in een razendsnel tempo,..door je hoofd...

en je komt haast niet toe aan rust...of een pauze in je denken...

Mij , persoonlijk, hielp het goed, om dat "denken" te onderzoeken,....

Het denken,...is namelijk iets waar we invloed op hebben...

het verteld bijna de hele dag door,...hoe wij ons het volgende ogenblik voelen..

als je bv denkt,..wat voel ik mij rot vandaag...dan is de kans ook groter, dat de dag ook zo aanvoelt..

het denken verteld ons, bijna de hele dag door, leugentjes...en zeker middenin de storm van rouw...

met als gevolg, dat het je al je energie ontneemt...

Wat helpt,..is je gedachten te ondervragen,,...zo van,...is dit een waarheid...? klopt dit wel, wat ik nu denk..? of vertel ik mezelf dat..?

Gedachten willen vooral nu,..de baas over jou spelen.. door, rationeel,..vragen te stellen,...

geef je een gedachte niet de macht over jou,...maar draai je het om.

Dit werkt overigens niet altijd, middenin de rouwperiode,...

je zal vreselijk moeilijke momenten, moeten doorstaan,...

Het beste is,..vecht er maar niet tegen,...gedachten die opkomen,...zware emoties,...

verdriet,...laat het maar zijn....

Er is maar 1 manier bij rouw....erdoorheen,......er omheen,...werkt alleen maar averrechts...

Je verdriet onder ogen komen,...proberen om, hoe moeilijk ook,..geen situaties , te ontvluchten, of te omzeilen,...maar ook die aan te gaan....

Rouw is vreselijk en vreselijk moeilijk.....

maar, hou je vast,, aan elkaar,...praat veel met elkaar,...

geef uiting aan het gemis....in elke vorm,...die voor jullie,..goed voelt...

dat kan zijn creatief,...of in de vorm van een speciaal altaartje./herdenkingplekje...

schrijven,...schilderen,...

Doen,..is namelijk ook een manier, om even weer rust te creeren in de storm...

je focus helemaal houden bij iets anders.....het schept wat meer ademruimte...

Op Waarom vragen,..vind je helaas geen antwoorden 

Het leven is soms vreselijk vreselijk hard....

verhalen lezen op het forum kan ook helpen,...om te beseffen,..dat je hier niet alleen voor staat.

er zijn ook veel andere mensen, in vergelijkbare situaties....

verder staan er veel bruikbare tips te lezen in het blog bovenaan...

Ik leef heel intens met jullie mee.!

Houd *Moed, en *Hoop,...want die is er....die dag komt....ook voor jullie...

Het gemis blijft,...maar zal verzachten, met de tijd...

tijd heelt helaas geen wonden....dat is een fabeltje....

maar je zal met de tijd,...het verdriet leren dragen...

*Allegoeds, *Veel Licht & Veel Liefde,..op jullie pad...

Een Lieve Groet..

van,..

Fade Out,....

Heel erg bedankt dat je de tijd en moeite hebt genomen om mijn verhaal te lezen, en te reageren! Ik vind je reactie fijn en denk dat ik hier zeker wat aan ga hebben. Ik loop uiteraard bij een therapeut, maar EMDR had ik nog niet bij stil gestaan. En het onderzoeken van denken zelf, is ook een hele goede tip voor mij, dankjewel! Ik ben nieuw op deze site dus ook hier zal ik de tips nog even goed door lezen. 

Het is fijn om lotgenoten te vinden, en tegelijk ook.. verdrietig. Maar het is fijn om eventueel tips te krijgen van mensen die misschien al iets verder zijn. 

Een zeer dankbare, en een lieve groet terug,

Melanie

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#3

Lieve Melanie, 

Geen Dank hoor. dat is echt niet nodig...

Ik hoop, van Harte,.., dat jullie samen, snel de weg terug omhoog, zullen vinden..

Rouwen is ,iets heel persoonlijks,..

Wat voor de 1 helpt,..doet voor de ander weinig..

Toch geloof ik,..dat er 1 factor is,..die iedereen in rouw , tegenkomt...en de weg terug omhoog 

veel moeilijker maakt.

en dat is "het Denken" ...

puur, "wetenschappelijk " bezien,..zijn wij , "de mens",..nog niet eens zo heel lang , super intelligente wezens..

wat ons onderscheid van andere soorten  is,..dat wij overal een verklaring voor willen vinden.

We willen alles kunnen " begrijpen.". omdat daar,..zo denken wij althans,..berusting te vinden is...

Zelfs de beste wetenschappers,..kunnen ons niet vertellen, wat de dood precies is...

of waar we heen gaan, na de dood....

Dat maakt het zo ongrijpbaar... "on-begrijpelijk"....eng en nooit bevredigend..

Wij zijn er eigenlijk niet op gebouwd, om de hele dag,..te denken...

in rouw kom je daar keihard achter,...als je merkt,..hoe het letterlijk al je energie kost...

het put vreselijk uit....en uiteindelijk kom je er achter,..dat het je geen stap verder brengt..

Het onderzoeken,..van het denken,.is echt, de moeite waard ...

Wanneer je je bewust word, van hoe dat mechanisme werkt...kun je jezelf leren bevrijden, 

uit het rotgevoel.

Denken en Voelen,...zijn 2 werelden ...het Hoofd en het Hart...

Liefde is wat blijft,..en voor Altijd....ook blijft verbinden,...

het is een "gevoel."... een "rustpunt",...een diep van binnen ,"weten"...los van elke gedachte...

Heel Veel (Veer)* Kracht, toegewenst...

Een Lieve Groet, 

van,..

Fade Out,......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
#4
Fade Out schreef op Zondag 5 mei 2019 15:41
Lieve Melanie, 

Geen Dank hoor. dat is echt niet nodig...

Ik hoop, van Harte,.., dat jullie samen, snel de weg terug omhoog, zullen vinden..

Rouwen is ,iets heel persoonlijks,..

Wat voor de 1 helpt,..doet voor de ander weinig..

Toch geloof ik,..dat er 1 factor is,..die iedereen in rouw , tegenkomt...en de weg terug omhoog 

veel moeilijker maakt.

en dat is "het Denken" ...

puur, "wetenschappelijk " bezien,..zijn wij , "de mens",..nog niet eens zo heel lang , super intelligente wezens..

wat ons onderscheid van andere soorten  is,..dat wij overal een verklaring voor willen vinden.

We willen alles kunnen " begrijpen.". omdat daar,..zo denken wij althans,..berusting te vinden is...

Zelfs de beste wetenschappers,..kunnen ons niet vertellen, wat de dood precies is...

of waar we heen gaan, na de dood....

Dat maakt het zo ongrijpbaar... "on-begrijpelijk"....eng en nooit bevredigend..

Wij zijn er eigenlijk niet op gebouwd, om de hele dag,..te denken...

in rouw kom je daar keihard achter,...als je merkt,..hoe het letterlijk al je energie kost...

het put vreselijk uit....en uiteindelijk kom je er achter,..dat het je geen stap verder brengt..

Het onderzoeken,..van het denken,.is echt, de moeite waard ...

Wanneer je je bewust word, van hoe dat mechanisme werkt...kun je jezelf leren bevrijden, 

uit het rotgevoel.

Denken en Voelen,...zijn 2 werelden ...het Hoofd en het Hart...

Liefde is wat blijft,..en voor Altijd....ook blijft verbinden,...

het is een "gevoel."... een "rustpunt",...een diep van binnen ,"weten"...los van elke gedachte...

Heel Veel (Veer)* Kracht, toegewenst...

Een Lieve Groet, 

van,..

Fade Out,......

Dit klopt zo ontzettend he.. en ik ben van nature al een (over)denker, een hoogsensitief persoon. En dit alles maakt dat alleen maar sterker.

Zonder jouw tip had ik hier nooit bij stil gestaan, maar na al enige korte research op denken gedaan te hebben, weet ik nu al dat dit mij heel erg kan helpen.

Ook herken ik dat rouwen voor ieder anders is, wat bij mij inderdaad creativiteit is in een herdenkplekje of plakboek maken, is bij mijn partner werken en bezig zijn. Ik ben dan wel de prater en hij niet, maar ik weet dat er geen goed of fout is. En mijn partner zal er ook over blijven praten zolang ik dit doe, en zo houden wij elkaar in balans. Rouw kan maken en helaas ook breken, maar samen staan wij gelukkig heel sterk. Er zijn alleen wel punten waarop hij mij niet kan helpen, wat oke en logisch is. Daarom ben ik erg blij met dat dit soort sites bestaan en dat ik de stap hiernaar gezet heb! Ik heb zojuist ook op de site van humanitas gekeken en ik wil hier ook zeker gebruik van gaan maken. 

Ik was en ben nog steeds wel, altijd een behulpzaam en zorgzaam persoon geweest. Maar op dit moment kan ik zelf nog niks betekenen voor de buiten wereld. Ooit hoop ik weer op een punt te komen dat ik mij daar weer sterk genoeg voor voel. Ook al ie mijn dank niet nodig,  ben ik wel ontzettend dankbaar voor je oor, je woord en je wijsheid. 

Liefs, Melanie

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#5

Ik had er in het begin ook veel moeite mee,  Melanie...

om te herkennen,..dat het denken ..de sleutel is...tenminste,.,.het "niet" denken...

ik ben zelf namelijk ook, een (over)denker...en een diep gevoelsmens...

Dat je er nu niet kan zijn voor of naar anderen,...is heel , heel logisch...

ook dat komt weer, met de tijd...

Neem eerst maar eens alle tijd, voor jezelf,...samen met jouw partner..

Dat jullie zo verschillend zijn,..is denk ik, juist goed.

zo kun je van elkaar blijven leren,....

Hij, misschien?,..om meer over zijn gevoel te praten,....en zich te uiten...

en jij, om , misschien..?.. wat minder te overdenken...

Er is inderdaad geen goed of fout...

Het leven is,...in "the flow" blijven,..en openstaan,..voor wat je van de ander kunt leren...

samen, sta je sterk..en vind je de kracht weer, (in jezelf)...om alle zeilen, bij te zetten...

en, door te gaan...

Houd,  *Koers !

*Hoop en *Moed...

Liefs, 

Fade Out,...

 

 

Loves 1
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
#6
Fade Out schreef op Zondag 5 mei 2019 16:32
Ik had er in het begin ook veel moeite mee,  Melanie...

om te herkennen,..dat het denken ..de sleutel is...tenminste,.,.het "niet" denken...

ik ben zelf namelijk ook, een (over)denker...en een diep gevoelsmens...

Dat je er nu niet kan zijn voor of naar anderen,...is heel , heel logisch...

ook dat komt weer, met de tijd...

Neem eerst maar eens alle tijd, voor jezelf,...samen met jouw partner..

Dat jullie zo verschillend zijn,..is denk ik, juist goed.

zo kun je van elkaar blijven leren,....

Hij, misschien?,..om meer over zijn gevoel te praten,....en zich te uiten...

en jij, om , misschien..?.. wat minder te overdenken...

Er is inderdaad geen goed of fout...

Het leven is,...in "the flow" blijven,..en openstaan,..voor wat je van de ander kunt leren...

samen, sta je sterk..en vind je de kracht weer, (in jezelf)...om alle zeilen, bij te zetten...

en, door te gaan...

Houd,  *Koers !

*Hoop en *Moed...

Liefs, 

Fade Out,...

Ja het zal inderdaad een hele uitdaging worden om met het denken om te leren gaan, uit mijn hoofd te komen. Maar wel eentje waarvan ik weet dat het mij veel gaat helpen!

En ik denk ook zeker dat mijn partner en ik elkaar veel kunnen helpen, aanvullen en in balans houden! 

Ik heb zojuist een chat gehad op de site die je stuurde. Heeft ook zeker weer wat drijfkracht gegeven! Ik vind het vervelend voor lotgenoten, dat we lotgenoten moeten zijn op basis van zo iets verdrietigs. Maar tegelijk ben ik blij dat we niet alleen zijn. Voorlopig zal ik meer bezig zijn met het proberen te verkrijgen van meer kracht, hoop en moed! 

Liefs, Melanie

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#7

Uit je hoofd komen,..lukt geen mens, Melanie...

Gedachten zullen blijven komen en gaan...

en je hebt ze natuurlijk ook nodig, om juiste keuzes en beslissingen te kunnen nemen..

maar, het zou zo mooi zijn,..als we het daarbij konden laten...

daar heeft het denken,..namelijk,.."zin"

Het denken afremmen of er meer controle over krijgen,...is eigenlijk niet eens zo moeilijk...

alleen hebben we ons gedurende ons leven,..iets aangeleerd,...een automatisme...

waardoor het lijkt,..een grote opgave of uitdaging te zijn/ worden...

denk bv maar eens aan een moment,..dat je lekker in de zon zat...met alleen maar de focus...

op,..de zon op je huid "voelen" ...een heerlijk gevoel......maar verder even lekker niks........

dat is dus precies zon moment,..dat je uit het denken bent...

zo eenvoudig kan het zijn dus...maar o zo moeilijk , in een periode van rouw...

Ik hoop dat je een fijn gesprek hebt gehad op pratenoververlies...

soms kan het gebeuren, dat je geen klik voelt met een persoon,...aan de andere kant..

maar dan is er niks mis mee,..dat gewoon te zeggen,.. daar is echt alle begrip voor...

belangrijk is,..Dat jij nu doet,..wat goed voor jou voelt...trouwens,..ten alle tijden..

Tja,..lotgenoten,..dat hoop je nooit te worden,..in een situatie als deze...

toch overkomt het iedereen...zelfs,.. "niemand uitgezonderd."..

dus je zou net zo goed kunnen zeggen,...lotgenoten,...van , een ieders leven.

De kracht, ligt.. in jezelf...dus,..heel dichtbij....

en, daar is het ook altijd weer vindbaar....al lijkt het nu misschien zo ver weg...

Het is nooit verder weg,..dan,  1 moment...

Denk maar aan,...Het zonnetje op je huid ....Dat gevoel....en, wat dat oproept....

Er zijn meer , simpele methodes, om controle te krijgen over hoe je je voelt.....

kijk bv maar eens naar die internet life coach op youtube....

Tony Robbins (als ik mij niet vergis)

is een hele gladde amerikaan , maar wel 1 , die heel veel goede tips en trucks deelt...

"Alles" wat je energie geeft , groeit....dus ook andersom is het waar,...

Alles wat je geen Energie geeft,...word "kleiner..."zachter,...minder, "pijnlijk"...

en beter te dragen...

Heel Veel , Geluk !

Fade Out,.......

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#8

o trouwens,..wat ook nog kan helpen, om een meer rust te vinden,.. is,..de combinatie van...

Omega 3 visolie capsules, een goede B complex, en extra Magnesium...

Ook lichaam en geest, zijn een balans,...

Dus zorg maar goed ,voor jezelf & elkaar.

Liefs, Fade Out,......

 

 

 

Loves 1
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
#9
Fade Out schreef op Zondag 5 mei 2019 18:29
Uit je hoofd komen,..lukt geen mens, Melanie...

Gedachten zullen blijven komen en gaan...

en je hebt ze natuurlijk ook nodig, om juiste keuzes en beslissingen te kunnen nemen..

maar, het zou zo mooi zijn,..als we het daarbij konden laten...

daar heeft het denken,..namelijk,.."zin"

Het denken afremmen of er meer controle over krijgen,...is eigenlijk niet eens zo moeilijk...

alleen hebben we ons gedurende ons leven,..iets aangeleerd,...een automatisme...

waardoor het lijkt,..een grote opgave of uitdaging te zijn/ worden...

denk bv maar eens aan een moment,..dat je lekker in de zon zat...met alleen maar de focus...

op,..de zon op je huid "voelen" ...een heerlijk gevoel......maar verder even lekker niks........

dat is dus precies zon moment,..dat je uit het denken bent...

zo eenvoudig kan het zijn dus...maar o zo moeilijk , in een periode van rouw...

Ik hoop dat je een fijn gesprek hebt gehad op pratenoververlies...

soms kan het gebeuren, dat je geen klik voelt met een persoon,...aan de andere kant..

maar dan is er niks mis mee,..dat gewoon te zeggen,.. daar is echt alle begrip voor...

belangrijk is,..Dat jij nu doet,..wat goed voor jou voelt...trouwens,..ten alle tijden..

Tja,..lotgenoten,..dat hoop je nooit te worden,..in een situatie als deze...

toch overkomt het iedereen...zelfs,.. "niemand uitgezonderd."..

dus je zou net zo goed kunnen zeggen,...lotgenoten,...van , een ieders leven.

De kracht, ligt.. in jezelf...dus,..heel dichtbij....

en, daar is het ook altijd weer vindbaar....al lijkt het nu misschien zo ver weg...

Het is nooit verder weg,..dan,  1 moment...

Denk maar aan,...Het zonnetje op je huid ....Dat gevoel....en, wat dat oproept....

Er zijn meer , simpele methodes, om controle te krijgen over hoe je je voelt.....

kijk bv maar eens naar die internet life coach op youtube....

Tony Robbins (als ik mij niet vergis)

is een hele gladde amerikaan , maar wel 1 , die heel veel goede tips en trucks deelt...

"Alles" wat je energie geeft , groeit....dus ook andersom is het waar,...

Alles wat je geen Energie geeft,...word "kleiner..."zachter,...minder, "pijnlijk"...

en beter te dragen...

Heel Veel , Geluk !

Fade Out,.......

Ja precies zo bedoel ik het ook een beetje! Ik leef veel in mijn hoofd, mijn wereld, en mijn gedachten hebben mij onbewust overwoekerd. Het stil staan bij of verder gaan op gedachten mag wel, maar het hoeft niet. Even bewust gemaakt te zijn van dit, geeft alweer wat rust! 

En dat zonnetje op de huid voelen idee, is ook een goede methode! Iets wat mij kan helpen. 

Het zal gerust eenvoudig kunnen zijn maar ik leef al heel lang in mijn hoofd, meer dan op deze wereld. En deze situatie heeft dat nog erger gemaakt, dus het zal even zoeken en proberen zijn. Vooral snachts werk ik mijzelf tegen door te denken, en is het een strijd om rust te vinden. Maar ik geloof er in, dat dit ook weer goed zal komen.

De chat was zeker fijn, en voor herhaling vatbaar. En ik zal de life coach eens opzoeken! 

Heel mooi wat je zegt over lotgenoten, en helemaal waar.

We gaan proberen te werken naar 'het glas is half vol' idee, ipv half leeg! 

Veel geluk terug, liefs,

Melanie

Loves 1
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
afbeelding van Mommy of an angel
Bewolkt
Mommy of an angel 26 jaar, zwanger van ons 2e kindje en in rouw van ons 1e. Afscheid nemen van ons 18 dagen oude zoontje door spierziekte, die ik bleek te dragen.
#10
Fade Out schreef op Zondag 5 mei 2019 18:45
o trouwens,..wat ook nog kan helpen, om een meer rust te vinden,.. is,..de combinatie van...

Omega 3 visolie capsules, een goede B complex, en extra Magnesium...

Ook lichaam en geest, zijn een balans,...

Dus zorg maar goed ,voor jezelf & elkaar.

Liefs, Fade Out,......

Oh goeie tip! Ik slik wel al extra vitaminen ivm mijn zwangerschap, en ik eet gezond, dus wat dat betreft zorgen we wel goed voor onszelf (: thanks!

Loves 0

Pagina's