Voor mij leef je nog

Bijna 2 jaar geleden is mijn broer(tje) van 33 onverwachts verdronken tijdens zijn vakantie op st Maarten. De dag dat ik het hoorde merkte ik dat het te groot was voor mijn hart en sprak met mezelf af om het weg te drukken. Ik bleef me voor houden dat hij gewoon wat later kwam dan gepland. Hij kwam altijd overal te laat aan dus gewoon geduld. Natuurlijk weet ik dat hij niet meer terug komt in mijn hoofd, maar in mijn hart leeft hij nog voort als was er niets gebeurt. Ik zie hem gewoon even minder. Zo fijn als mijn moeder het vind om oude foto's en films van hem te bekijken kan ik dat juist niet. Ook naar zijn graf gaan doe ik niet graag omdat ik dan geconfronteerd wordt dat het echt is en kan mijn hart geen excuus verzinnen om de pijn niet te voelen. Ik vind dit erg moeilijk omdat ik me dan schuldig voel. Nu besef ik me gelukkig dat mijn broer niet zou willen dat ik met tegenzin naar zijn graf ga. Maar het blijft lastig tot heden vooral omdat niemand kan voelen wat ik nu mis aan steun. De vanzelfsprekendheid van de zekerheid dat hij er altijd was om samen verdriet en geluk te delen is er niet meer. Samen als broers oud worden. Hoe geen idee, maar in ieder geval wel samen. Dat gaf me altijd rust. Ik was 12 toen hij werd geboren en had nooit gedacht nog een broertje te krijgen. Ook niet om hem weer te moeten verliezen. In mijn hart voel ik mij nu weer enig kind. Dat maakt mijn leven eenzamer ondanks lieve familie en vrienden. Ik hoop dat ik op een gegeven moment met een grote glimlach naar hem kan kijken en dankbaar zijn dat ik de afgelopen 33 jaar een deel was van zijn leven en de liefde als een warme deken kan voelen die nu nog te veel verdriet doet.
Hartjes 0

Er is nog niet gereageerd op dit bericht