Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
afbeelding van Asje
Bewolkt
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.

Uitzichtloos

hallo, ik heb al eerder op het forum een bericht geplaatst, 9 maanden geleden.

sinds het plotseling overlijden, word in december 1 jaar geleden,  van mijn lieve zus , 52 jaar oud

voel ik me heel uitzichtloos, depressief.

ik ben moeder en oma  maar heb  nergens geen zin in, de gedachten dat ik mijn zus nooit meer zie maakt me bijna gek ,  wie herkent dit, ik heb het gevoel alleen te staan,  ik zie graag reacties tegemoet, alvast bedankt

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
afbeelding van Martien
Martien mijn allerliefste Marina is op 25 juni 2016 gestorven. Zij was,is,en blijft mijn grootste geluk. Mijn parel.
#1

Beste Asje,Gecondoleerd met het verlies van je zusje.Ik herken je gevoel maar al te goed.Het totale machteloosheidgevoel alles wederkerig te kunnen maken zodat je verlost zou zijn van alle diep doorklievende en steeds opnieuw kwellende pijn en radeloosheid en wanhoop.Maar het is een feit.De dood is onvoorwaardelijk en blijft een nooit te overwinnen mysterie in ons dagelijks en aards denken en voelen.Wij zijn machteloos en het enige wat ons overblijft is    ons helemaal te laten doordringen van die verschrikkelijke en hartverscheurende pijn en verdriet,dat ons laat wanhopen en ons zo genadeloos zonder erbarmen doet verwonden,dat ons als bijna apatisch en reddeloos achterlaat in een wereld die wij niet meer herkennen,het niet meer als het onze zo vertrouwde te voelen,waarin eens alles gelukzaligheid was.Ik heb mijn ALLERLIEFSTE MARINA verloren aan de dood op 25 juni 2016.Ik besef het nu nog steeds niet haar nooit meer te mogen zien.De weg van rouw met alle pijn en verdriet is niet te ontvluchten.Laat het zich in jou manifesteren,doorvoel en doorleef het.Ja,het is een ondraaglijke pijn en steeds opnieuw aanwezig in ons hele zijn.Het is ook een weg om het helemaal te beseffen wat wij verloren hebben en hoe wij in ons verdere leven dit in ons diepste innerlijke kunnen verweven/integreren,meedragen,het eigen maken aan ons ,omdat zij een Deel waren van ons,en wij een Deell van hun.dat is onlosmakelijk verbonden,en het niet meer AARDS kunnen beantwoorden aan de Liefde jegens hun,dat doet de pijn en verdriet veroorzaken.Liefde en Pijn zijn ook met elkaar verbonden.    Laat alles gebeuren.Geen weerstand.Doorvoel het.Het moet.Zij zal ALTIJD zijdelings van je zijn,en LIEFDE houdt NOOIT OP.

veel liefde en warme troost

Martien Mols

Loves 1