Nu mag je gaan liefste zusje...

Ik las al jullie verhalen op het forum met tranen in men ogen. Je leest het zovaak. Een kind gaat heen, compleet onverwachts. Ouders & familie rouwen. Je leest het & denkt "goh dat is erg" & 5 minuten later hervat je weer je leven. Tot het jou overkomt & je leven stilstaat.

Het overkwam mij 2weken geleden, 30december. Mijn zusje, amper 21jaar, lag al een maand aan de beademing op intensive care na complicaties van een operatie. Ze ging alsmaar maar achteruit & hing op het einde aan een longmachine. Haar laatste poging tot redding. Tot ze eindelijk de oplossing hadden. Een gaatje in haar hart dat het zuurstoftekort in haar lichaam veroorzaakte moest gedicht worden. 29december the day. Gaatje werd gedicht & het resultaat was meteen verbluffend. De ECMO (longmachine) mocht meteen uit & de dokters waren voor de eerste keer uiterst positief. Het zuurstoftekort was opgelost. Ze gingen haar rustig van de slaapmedicatie afhalen & haar laten wakker worden om haar ook van de beadming te halen. Ik heb gehuild van geluk. De dag na de operatie bezochten we haar weer, zoals elke dag om 14u 's middags. Briefing van de dokter dat alles nog steeds zeer goed was & we terug konden adem halen. Ik gaf haar een dikke kus & vertelde hoe blij ik was. Hoe hard we ernaar uitkeken om haar weer in onze armen te nemen. Ik vertelde dat we snel naar huis gingen, de Kerstboom zetten, om samen eindelijk Kerstmis te vieren. 

3u later kregen we telefoon. Ze had een hersenbloeding gekregen, een immense hersenbloeding. Wellicht op het moment wij daar waren. Er was niets meer aan te doen. En dat was het moment dat het leven voor me stilstond.

Ik hoor het jullie graag zeggen "tijd heelt de wonden", "tijd verzacht het verdriet". Maar ik snap niet hoe. Ik snap niet hoe ik dit ooit nog te boven kom. Ik voel niets, buiten ondragelijke pijn. Mijn leven staat compleet stil terwijl alles rondom mij blijft verder gaan. Ik kan de mooie herinneringen niet zien. Ik zie enkel foute gedachten. Hoe ik bv. zo snel mogelijk bij haar kan zijn. Ik heb geen zin meer in het leven, geen zin tot niets. Ik was een absolute levensgenieter die 8keer per jaar op reis ging, de wereld ontdekte & optimaal van men leven genoot. Idereen bewonderde mijn levensstijl & levensvisie. Ik was de 1e om iemand aan te sporen om te leven, want het kon zo snel voorbij zijn...

Nu functioneer ik op automatische piloot. Voor de buitenwereld lijkt het wel te gaan. Ik moet wel. Ik heb 3salons, een 4e op komst, en wat ooit mijn grootste droom was is nu gewoon een dagelijks verplichte taak. En ookal zou mijn zusje dit nooit gewild hebben dat ik niet verder ga, ik heb het gevoel dat het gewoon niet lukt. Ik zie geen licht of weg tussen de bomen. Ik zie zelfs niet welke stappen ik kan nemen om mijn leven te hervatten. Ik weet zelfs niet of ik het wel wil hervatten. Waar ik zo een sportfanaat was & graag gezond leefde, leef ik nu in mijn zetel & ween ik mezelf elke avond in slaap. Ik zie enkel verdriet & voel alleen maar pijn. En vraag me af, komt er ooit nog een dag dat ik kan opstaan met een glimlach & kan zeggen "ik ben gelukkig"?

Ze hebben me mijn leven afgenomen. Mijn zusje, 9jaar jonger dan mij, maar de band die we hadden is onbeschrijfbaar. Ze was slechts 21. Ze was mijn alles, ze is men leven. En hoe moet ik verder, zonder mijn leven 

 

 

Hartjes 2

Er zijn 6 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Maite.J,

wat een verdriet! Fijn dat je Wie Troost Mij gevonden hebt en je verhaal durft te delen op dit forum. Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw leven nu waardeloos voelt, omdat degene met wie je je zo verbonden voelde nu is weggevallen. Een overlijden van een broer of zus wordt vaak overschat, maar het heeft juist een enorme impact op een gezin... Daarbij komt ook nog dat je eigenlijk niet écht afscheid hebt kunnen nemen. Het was zó abrupt.

Het is logisch dat troostende woorden als "de tijd heelt alle wonden" je niets zeggen - het is nog maar zo kort geleden, het is zo vers. Kun je er met familie of vrienden over praten? Misschien heb je iets aan deze handvatten: https://www.monuta.nl/uitvaart/na-de-uitvaart/rouwverwerking/ver... (adres even kopiëren en plakken in de adresbalk van jouw browser).

Ik hoop dat je op Wie Troost Mij steun en troost vindt. Door het delen van jouw verhaal en ervaringen, maar ook door de verhalen en reacties van anderen nabestaanden.

Heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
afbeelding van Diana09
Bewolkt
#2

Lieve Maite,

Wat een verdriet. Ik ben er stil van en huil met je mee.  

Hou vol Maite, je zusje zou dat vast willen.

knuffel,

Diana

Loves 0
#3
Wie Troost Mij schreef op Woensdag 18 januari 2017 09:15
Beste Maite.J,
wat een verdriet! Fijn dat je Wie Troost Mij gevonden hebt en je verhaal durft te delen op dit forum. Ik kan me heel goed voorstellen dat jouw leven nu waardeloos voelt, omdat degene met wie je je zo verbonden voelde nu is weggevallen. Een overlijden van een broer of zus wordt vaak overschat, maar het heeft juist een enorme impact op een gezin... Daarbij komt ook nog dat je eigenlijk niet écht afscheid hebt kunnen nemen. Het was zó abrupt.

Het is logisch dat troostende woorden als "de tijd heelt alle wonden" je niets zeggen - het is nog maar zo kort geleden, het is zo vers. Kun je er met familie of vrienden over praten? Misschien heb je iets aan deze handvatten: https://www.monuta.nl/uitvaart/na-de-uitvaart/rouwverwerking/verlies-van-een-broer-zus/ (adres even kopiëren en plakken in de adresbalk van jouw browser).

Ik hoop dat je op Wie Troost Mij steun en troost vindt. Door het delen van jouw verhaal en ervaringen, maar ook door de verhalen en reacties van anderen nabestaanden.

Heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Hoi Mark, dank je voor je respons. Ik had de link inderdaad gevonden. Ik ga het zeker eens helemaal bekijken. Ik heb inderdaad wel een fantastische partner, vrienden en familie. Hopelijk stap per stap, dag per dag komen we hieruit :(

Loves 0
#4
Diana09 schreef op Vrijdag 20 januari 2017 05:14
Lieve Maite,

Wat een verdriet. Ik ben er stil van en huil met je mee.  

Hou vol Maite, je zusje zou dat vast willen.

knuffel,

Diana

Hoi Diana, dank je voor je lief berichtje. Inderdaad ze zou niet willen dat we het laten hangen. Toch is het zo moeilijk om dit verdriet te plaatsen. Elkaar nooit meer kunnen zien of knuffelen is het zwaarste. Nooit meer klikt ook zo lang..

 

Maar toch erg bedankt voor je lief berichtje. Kleine beetjes helpen

Loves 0
Onderzetter Ongehuwd
afbeelding van Onderzetter
Bewolkt
Onderzetter Ongehuwd
#5

Hoi Maite, wat beschrijf je je gevoelens goed! Ik herken het zwarte gat waarin je bent beland! Ik ben inmiddels 15 jaar verder na het jaar dat mijn leven stil kwam te staan. En geloof het of niet, het leven gaat gewoon door maar zal nooit meer zo zijn als daarvoor. Mijn leven is nu goed en ik voel me goed. Ik zorg goed voor mezelf. Heb mooie dagen en minder mooie dagen. Maar ik kan pas nu na al die jaren de dood van m'n zusje ( zelfdoding vanwege manische depressie ) onder ogen komen. Mijn vader overleed in 2001 op 4 feb aan de gevolgen van prostaat kanker. Een week later overleed m'n oudste zus ( toen 43 jaar ) door zelfdoding. In diezelfde week overleed de beste vriend van m'n man aan een acute hartstilstand. En m'n beste vriendin overleed precies een maand later aan de gevolgen van borstkanker.zij was nog maar 39 jaar. In datzelfde jaar overleed m'n oom in juli en m'n oma in december en m'n kat overleed dat zelfde jaar ook nog! Het was een rampen jaar! In 2005 overleed m'n andere zus aan borstkanker en wilde m'n man plots scheiden. En in 3007 verloor ik m'n baan in de reiswereld ! Mijn hele oven stond op de kop... Ik wist van voor niet dat ik van achter leefde. En ik snapte er niets van waarom mij dit alles moest overkomen? Later leerde ik dat het niet persoonlijk met mij te maken had... En dat mijn leven doorging. En dat ik mocht genieten van mijn leven. En dat is wat ik doe. Ik geniet iedere dag dat ik kan ... Omdat ik weet dat het maar zo over kan zijn! Wees lief en zacht voor jezelf! Zorg goed voor jezelf of laat voor je zorgen! Mocht je meer willen weten of willen praten dan kan dat altijd! Ik kan je m'n telefoon nummer geven als je wilt? Warme groetjes, Ingeborg Hagen

Loves 0
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
afbeelding van Deeworx
Zonnig
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
#6

Heel veel sterkte

ik weet hoeveel pijn het doet en hoe raar de wereld nu aanvoelt

 

x

Loves 0