Anja Langeveld Ik ben een positief en emotioneel mens die momenteel geen ruimte krijgt om te rouwen omdat ik iedereens zon en glimlach wil zijn...
afbeelding van Anja Langeveld
Bewolkt
Anja Langeveld Ik ben een positief en emotioneel mens die momenteel geen ruimte krijgt om te rouwen omdat ik iedereens zon en glimlach wil zijn...

Niet meer compleet

23 februari 2016, je was nog maar 43 jaar, vader van 2 kleine kindjes, leefde altijd gezond, sportief en mijn broer. Ik loop inmiddels vast in mijn verdriet en rouwproses wat ook effect heeft op mijn privéleven. Ik ben mezelf de afgelopen 4 weken compleet kwijt geraakt, 50 km fietsen als een bezetende en dat bijna elke dag. Totdat ik afgelopen zondag de bodem had bereikt en met een black-out heel mijn hebben en houden ingepakt en woon nu tijdelijk bij mijn zoon. Ik wordt thuis niet gehoord en vooral niet gezien, het onvermogen waarmee we een relatie in stand willen houden die steeds leger lijkt te zijn. Mijn grootste valkuil is dat ik er voor iedereen wil zijn en daardoor mezelf voorbij loop en klaarblijkelijk niet belangrijk vind. 1 maart 2016 is Femko gecremeerd en al heel snel heeft zijn vriendin de band met ons verbroken waardoor we zijn kindjes nu al meer dan 2 jaar niet meer zien. Dat doet zo'n pijn die ik maar moeilijk onder woorden kan brengen. Het enige wat ervan hem nog is zijn we ook met zijn sterven kwijtgeraakt en alles nooit meer het zelfde dan het is geweest.  Een moeder die het verlies niet aankan en haar leven niks meer waard vind of ik daar als kind nog wel ben of niet maakt klaarblijkelijk niet uit. Ook door haar wordt ik niet gehoord en gezien, de rollen zijn omgedraaid en ik zorg voor haar en hoor alleen maar dood en verderf en nooit meer eens een gezellig gesprek waarin ze ontspannen is. Thuis vallen dingen ook uitelkaar en voelt het alsof ik aan een dood paard trek en totaal niet mijn ruimte in kan nemen. Na ruim 2 jaar vechten, helpen, zorgen voor is de koek op en heb ik zelf eens hulp nodig. Wat een ellende als je niet weet hoe en nog erger het als niet oké voelen. Mijn zwerven en niet meer thuis voelen doet me wel inzien dat er nu geen keus meer is en als ik niet luister naar het fluisteren van mijn lijf hoeft het niet meer zo te schreeuwen en mag ik ook rouwen. Ik ben niet meer in balans en voel me van binnen net zo'n trilpudding die soms doorschiet en mijn hele lijf laat trilen. Ik merk dat ik hier in flarden schrijf en wellicht is dat even nodig om gedachten te ordenen.  Vandaag heb ik een intake bij een hulporganisatie en hoop dat ze wat voor me kunnen betekenen en het wat rust in mijn hele lijf geeft want nachten van maar 3 uur slaap breken me na weken ook op. Femko mooi bijzonder mens ik mis je zo, ben niet meer compleet en is alles veranderd.   Ik beloof dat ik beter voor mezelf ga zorgen !!

Hartjes 2

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Beste Anja,

Hoe ging de intake? Ik hoop dat je je gedachten al wat meer kunt ordenen.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0