Na 10 jaar nog niet verwerkt

Goedenacht allemaal. Heb hier al meer meegelezen, nu eindelijk het lef om iets te schrijven. Ben normaal een heel gesloten persoon maar ik moet het nu eens kwijt!

Ik heb helaas al teveel mensen mogen wegbrengen, ook familie. Maar 10 jaar geleden is mijn zusje overleden. Hartstilstand in haar slaap. 17 jaar oud. 

 

Ik heb het echt nooit kunnen verwerken! Bepaalde liedjes, geuren, geluiden. Van alles herinnert me eraan. Zeker de feestdagen had ik het weer moeilijk. Die 0900 nummers die je wel even helpen geloof ik niet in. Zijn er meer mensen die het gewoonweg niet kunnen verwerken, of hoe doen jullie het?

dank alvast!

groetjes jack

Hartjes 1

Er zijn 7 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Jack,

Wat dapper dat je de stap hebt genomen om je verhaal hier te delen.  Ik hoop dat je hier veel steun en troost kunt vinden, al is het alleen maar door je verhaal kwijt te kunnen. Of door de berichten van anderen te lezen, hoe lotgenoten hiermee omgaan.

Wat vreselijk om te lezen dat je na tien jaar nog geen vrede hebt kunnen vinden met het verlies van je zusje. Dat de herinneringen blijven zijn niet vreemd, maar de enorme pijn kan erg lastig zijn in het dagelijks leven. En je omgeving gaat er maar van uit dat het inmiddels wel verwerkt is...

Misschien heb je hier iets aan? https://www.monuta.nl/uitvaart/na-de-uitvaart/rouwverwerking/ver...

Er staan hier wat tips om meer vat op je verdriet te krijgen. Je zegt ook dat je weinig vertrouwen in de 0900-hulplijnen hebt, maar heb je wel eens concrete professionele hulp gezocht? Het er met je huisarts over gehad. Dat is echt niet vreemd hoor, zeker niet als het verdriet je belemmert om je dagelijks leven weer goed op te pakken.

Ik wens je in ieder geval veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#2

Jack ik kan me wel voorstellen dat je het na tien jaar niet hebt verwerkt . Ik heb zelfs mensen gekend die van verdriet zijn overleden . Een voorbeeld is mijn schoonzusje die haar zus eerst verloren had in dat jaar en toen haar moeder en een dag na de begrafenis van haar moeder is mijn schoonzusje ( vrouw van mijn neef ) overleden in haar slaap . ze was 35 jaar ..En ook met een ander zei de vader dat hij ook niet meer lang zou leven dat hij het verdriet niet meer aankon na de dood van zijn zoon en die vader is na ongeveer zes maanden overleden. Ja dat soort verhalen ken ik en laatst staan dat er mensen zijn die jaren rouwen ..waar dat aan ligt weet ik niet en doet er ook niet aan toe..

Maar ik wil met mijn reactie laten zien dat zelfs mensen sterven van verdriet zoals mijn schoonzusje van 35 jaar. Het gebeurt . En daarom nu ik het zelf meemaak en echt ik de zakelijke persoon van vroeger die geen problemen kende maakt iedere dag mee hoe iedere dag een opgave is en dat je soms wel mooie momenten hebt maar dat het verlies in mijn geval mijn vader steeds maar overheerst in je leven en je doet dit niet expres ..of zelfs niet als mensen in de buurt zijn maar heel vaak ook alleen..bij mij zou echt alarmbellen zijn als ik echt niet meer zou functioneren en dat doe ik nog wel ...ik werk en ik eet al is het niet makkelijk om regelmatig te eten en ik slaap nog wel ergens maar soms lig ik wakker . Maar het is net niet zodanig dat ik niet functioneer dan zou bij mij echt gevaarlijk kunnen zijn denk ik ..dat ik dan mijn eigen leven in gevaar breng maar ja dat is niet aan de orde...ik neem de dagen zoals ze komen ...het is nu eenmaal zo ....

Loves 0
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#3

Ik heb ook geleerd toen met mijn schoonzusje die mijn neef achterliet met heel veel verdriet ...dat het ook niet is wat ze expres deed of dat ze dacht ik doe dit omdat ik zo verdrietig ben. Omgeving snapt dat niet zo dat je echt pijn kan voelen dat er zelfs mensen aan overlijden. Omgeving en ik was haar omgeving had juist niks te zeggen over haar verdriet het enige wat ik kon denken is dat ze veel verdriet had en dat het mijn taak niet is om te zeggen waarom kon ze het niet verwerken. Ik mis haar nog steeds maar ik weet dat ze bij haar moeder en zus is ...

Loves 0
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#4

Jack neem me niet kwalijk als ik dit allemaal vertel maar ik bedoel het vanuit mijn hart. Ik heb veel gezien in mijn fam en de mensen die aangetrouwd in de fam. Ik heb van mijn nichtje meegemaakt die door zelfdoding pas 18 jaar was hoe haar moeder voelde . Zelfs een moord in aangetrouwde fam en dan zie je dat de moeder er heel luchtig mee omgaat maar je weet dat ze kapotgaat omdat ze het ook zegt . Of een oom van mij die zijn zoontje heeft verloren door een ongeluk. Twee mensen een oom en een tante overleden door een auto ongeluk waarvan eentje op slag dood was en de ander nog twee dagen in het ziekenhuis lag en nog steeds heeft mijn nicht na zoveel jaren moeilijk mee dat haar moeder toch nog overleed na twee dagen in het ziekenhuis onmacht en wanhoop  toen en nog steeds en als je haar ziet dan zie je verdriet op haar gezicht grauwheid haast . Mensen in mijn fam die overleden zijn aan kanker vreselijke ziekte. Of een nichtje van mij die haar kind die al overleden was in haar buik op de wereld moest brengen doodgeboren..ja ik heb veel gezien ....

Van die oom die zijn zoontje ( kleuter leeftijd )  heeft verloren die werd nooit dezelfde meer omdat volgens zijn zeggen onder het passen op zijn zoontje gebeurde onder zijn toezicht en daar is hij nooit meer overheen gekomen en ja sorry voor mijn woorden maar die oom draaide echt door en die heeft nog jaren geleefd na dit maar uiteindelijk een hartaanval gekregen ..sorry voor mijn woorden maar die oom draaide echt door dat hij soms wartaal had en op feestjes moest hij altijd boven liggen want hij kon de drukte niet aan...

Of die tante van mijn nichtje van 18 jaar die nu als je haar ziet kan lachen ondanks haar verdriet ...

waarom de ene wel en andere niet > dat weet ik niet Jack 

ik heb gezien dat ze op hun manier iets doen of niet doen ..

ik benoem dit allemaal omdat ieder zijn manier van rouwen heeft ...van de moord ja ik ben niet degene die dit moet beoordelen maar als ik die moeder zag dan dacht ik soms van heb jij pijn heb jij verdriet omdat ze deed alsof er niks was gebeurd maar later gaf ze wel aan dat ze kapotging van binnen ...

maar ook mensen op leeftijd die dan overleden zijn in mijn fam en dan zie je ook verdriet ook al zijn ze al heel oud maar die verdriet komt ook 

en sommigen vieren nog steeds niet hun verjaardag na jaren of doen niet aan feestdagen 

 

het is zo rottig echt rottig gewoon als mensen overlijden 

Loves 0
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#5

 mijn nichtje die haar kind niet meer levend moest baren ja die wil er niet over praten en ik laat het dan ook zo ....die wil het vergeten ...ieder doet het op zijn of haar manier....en ik respecteer haar wens om er niet over te praten ....

maar goed het is geen opsomming van wat ik allemaal heb gezien maar ik wil laten weten dat ik best veel heb gezien van mensen sterven van jong tot oud en ziektes en ongeluk en zelfdoding en andere oorzaken en moord maar dat het verschilt per persoon en de ene rouwt zo en de ander rouwt zo en de ene komt er niet overheen en de ander kan het wel ...het is zo moeilijk te zeggen hoe mensen rouwen het is zo verschillend ....

het mooie of misschien stom gezegd is dat van die mensen die dit hebben meegemaakt naar mij toe zijn gekomen om mij te steunen  en dat heb ik als bijzonder ervaren zoals die tante met mijn nichtje die pas 18 jaar was door zelfdoding en dan denk k van tja mijn Papa had nog een lang leven ....die tante is zijn schoonzusje ....

Loves 0
Onderzetter Ongehuwd
afbeelding van Onderzetter
Bewolkt
Onderzetter Ongehuwd
#6

Hoi Jack, wat dapper van je dat je "in de pen"' bent geklommen. Das al een hele stap ;-)

Rouwen is een werkwoord. Iets waar je hard aan kunt gaan werken. Het is zwaar en zeker niet gemakkelijk, maar dat is het toch al niet, dus kun je het maar het beste gewoon aangaan. De pijn voel je toch al.... en ik kan je vertellen dat de pijn milder wordt. Dat je er beter mee om kunt gaan en dat het je niet meer volledig uit het veld laat slaan. Maar dat heeft tijd nodig.  En dus ook "werk aan de winkel"zullen we maar zeggen. Wat heb ik gedaan...ik ben het bewust op gaan zoeken... en dan bedoel ik de mooie dingen, zoals de mooie herinneringen ophalen. En bewust voelen, wat bijvoorbeeld een liedje of een geur met je doet. Omdat het zon pijn doet, dat gemis...wil je dit automatisch ontlopen. Dat gaat vanzelf...das een afweer mechanisme. Maar je kunt daar doorheen. En das fijn als je dat lukt. Dus loop niet weg voor de pijn en de angst. Kijk het rustig aan en blijf goed doorademen ( desnoods met je hand op je buik ) en sluit het af met een mooie gedachte ;-).

Heel veel sterkte! Warme groetjes, Ingeborg

Loves 0
Esme Gehuwd
afbeelding van Esme
Bewolkt
Esme Gehuwd
#7

De doid van mijn zus heb ik na 5 jaar ook nog steeds niet verwerkt. Het doet zo'n pijn. Ik ben gewoon een stuk van mezelf kwijt. Er is die dag iets in mij dood gegaan. En waarom de een het wel verwerkt en de ander niet geen idee. Ik leef met je mee 

Loves 0