Moeilijk...

Ik ben mijn  zus onverwacht verloren. We hebben geen woord meer kunnen spreken, laat staan afscheid kunnen nemen. Ze laat een jong gezin na. De eerste weken voelde ik me als verdoofd. Nu dringt het besef langzaam door en wordt het steeds moeilijker. Wat een verdriet! Vooral bij mijn ouders, haar kinderen en haar man, Maar ook bij mezelf, al laat ik daar niet zoveel van zien. Had ik nog maar een zus of broer waarmee ik het verdriet kon delen! Ik zoek naar mogelijkheden om haar dichterbij te voelen, maar ik vind ze niet. Ik luister veel muziek, kijk oude foto's en bezoek haar bij het graf. Ik ben een beetje bang geworden voor de wreedheid van het leven. En het idee dat het zo maar voorbij kan zijn. 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

#1

Ik ben nu zes maanden gelden mijn kleine zus verloren.

ze mocht slechts een week  41 zijn.   we hebben een heel jaar van alles proberen te genieten terwijl ze steeds zieker werd van de kanker. Ik ben trots op haar hoe ze heeft gestreden en hoeveel liefde zij nog even probeerde te geven. Nu was ik eerst in een gat gevallen en kon ik niet mijn verdriet bij mijn moeder kwijt want zij had al zelf zoveel troost nodig. Mama is nu ziek en ik voel elke dag het gemis van mij Zusje. Het voelt heel eenzaam . Ik kom er wel maar heb nog veel verdriet bij leuke en niet leuke dingen.

 

Loves 0
#2

Hallo..

Eerst wil ik jullie sterke wensen met het verlies van jullie zus/zuster.

Mijn zus heeft 3 geleden zelf de keuze gemaakt om van deze wereld weg te gaan.Het is zo moeilijk te begrijpen waarom moest dat ..geen dag kunnen zeggen nooit meer lachen of boos op elkaar zijn .wat zou ik graag boos willen zijn nu .dan kon ik het goed maken .elke dag vraag ik mij af waar is het mis gegaan . Het zijn vragen waar ik geen antwoord op krijg.en toch in mijn hart weet ik dat ze hier niet meer wilde zijn ...maar begrijpen is wel heel wat anders .

 

Groetjes veel liefs DIENEKE.

Loves 0
#3

Wat stelt jouw verdriet voor? Heel veel.... Het is je vlees en bloed.....je zus!! Je kent haar je hele leven al....Natuurlijk mag je verdriet hebben..Het is ook geen wedstrijd wie t meeste verdriet heeft toch? Ik ben zelf mijn oudere en enige zus in oktober 2014 verloren aan borstkanker. We hebben wel afscheid kunnen nemen maar ook dat is heel bizar..Samen alles regelen voor als je er straks niet meer bent...ik mis haar alleen maar meer nu de maanden verstrijken.... zal nog veel tijd nodig hebben voor t scherpe er een beet je afgaat.....bij jou is het nog zó vers... ik wens je héél veel sterkte...en gun je zelf de tijd om te rouwen....

Liefs Margot

 

Loves 0