Mijn zussen, het verdriet.....ik ben verdwaald

Ik ben geen prater, zal het ook nooit worden maar kan me wel uiten in woorden. Mijn moeder wees mijn vrouw op wie troost mij dus hier mijn verhaaltje.....

Waar begin je als je binnen een paar maanden twee zusjes verliest aan die verschikkelijke ziekte? Hoe verwerk je dat, hoe laat je los, hoe ga je verder en talloze andere vragen schieten nog dagelijks door mijn hoofd. Mijn ene zusje heeft niks, de ander een graf waar ik van tijd tot tijd een babbeltje kan maken.

Bij Wanda kon ik aan het idee "wennen" dat ze er op een gegeven moment niet meer zou zijn. Ze was al jaren ziek en uiteindelijk niet meer te genezen. Hier kan je dan een beetje naar toe werken ook al kwam de klap keihard aan toen ze daadwerkelijk op 22 augustus 2015 haar ogen sloot.

Ze heeft intens van haar leven genoten maar heeft nooit stil gestaan bij een verzekering. Via uitvaart compact hebben wij iets kunnen regelen maar wat heb je dan? Ze wordt gecremeerd, later kan je de urn ophalen en that's it. Afscheid nemen voor mensen buiten de familie was er niet. Het hospice waar ze is overleden heeft ons fantastisch ondersteund en gaven ons als familie daar de ruimte om afscheid te nemen. Na een beknopte ceremonie werd Wanda opgehaald en toen.....

Toen viel ik in een zwart gat en dacht er niet meer uit te komen. Mijn zusje Bianca viel dit op en besloot mij en mijn vrouw mee te vragen voor een weekendje naar de camping. Zij en haar man hadden daar een chalet en zo konden we er even tussenuit. Naast het chalet van mijn zusje stond er 1 te koop en we besloten hier een bod op te doen. Zo hadden we een leuk project, konden we onze gedachte verzetten en stond ik naast Bianca. Heerlijk plannen maken voor de komende zomer.

Het jaar erop zou ik Abraham ontmoeten dus dat moest een feest worden. Vol overgave en samen met mijn zusje en zwager aan de bak om van het chalet een mooi paleisje te maken. We zagen wel dat zusje er moe uitzag maar ja.....ze had ook een zusje verloren en heeft lang voor haar gezorgd. Toen ze uiteindelijk een opgezwollen buik kreeg is ze maar eens naar een arts gegaan. Onderzoekjes volgde, maag werd leeg gehaald en ze knapte weer op. Vervolgens weer naar het ziekenhuis etc etc. Al met al kregen we op 11 december 2015 het nieuws te horen en 28 december 2015 overleed ze.

Nog half in het rouwproces van Wanda nog een zusje verliezen? Hoe onwerkelijk is dit, hoe godvergeten kwaad kan je worden in hoofd. Hoe blijf je staan voor je ouders, je jongste zusje en broertje. Wanneer laat je Wanda los en hoe doe je dat om het volgende verlies te verwerken? Waarom laat "GOD", als deze al bestaat, mijn ouders zo lijden. In een paar maanden wordt een famile gehalveerd en daar sta je dan.

Hoe troost je je zwager die eindelijk het geluk had gevonden bij Bianca? Hoe help ik mezelf om er te zijn voor de rest? Uiteindelijk een knop om gezet, het verdriet verdrongen en doorgaan. Op 8 juni 2016 stapte ik uit bed met een vreemd gevoel en toen ik de deur uit ging zei mijn vrouw; Doe je wel voorzichtig en kijk je uit! Dit had ze nog nooit tegen me gezegd maar ik stond er verder niet bij stil. 8 juni is namelijk de geboortedag van Wanda. En toen kwam de klap.....bovenop een bestelbus. Ziekenhuis in, ziekenhuis uit, breuken die over het hoofd werden gezien en ik.....ik wilde maar door want het leven is zo verschikkelijk kort. Ik wilde niet stil staan bij mijn pijn, mijn verdriet en de zorgen om mijn gezondheid.

En dit weekend kwam de man met de hamer en stopt mijn verdriet niet meer. Ik word overspoeld met emoties, vragen, verdriet en hoe ga ik zelf door. Al die tijd ben ik mezelf vergeten te verzorgen en trachtte ik uit alle macht van het leven te genieten en niet stil te staan bij het verwerkingsproces van verloren dierbaren.

Ik wil ergens beginnen en dit is mijn start!!
 

Hartjes 0

Er zijn 10 reacties op dit bericht

Ransuil65 Partner overleden 7 juli 2016
afbeelding van Ransuil65
Zonnig
Ransuil65 Partner overleden 7 juli 2016
#1

Beste Timo, om te beginnen wat goed dat je jouw verhaal doet hier. Ik heb gisteren de stap genomen en al weet ik niet of het me iets brengt, is het toch weer een stukje verwerken, alleen het opschrijven al. Een antwoord op waarom krijg je niet, ik zou ook niet weten wat een reden zou kunnen zijn zulke lieverds bij ons weg te halen. Er is niet 1 manier om hiermee om te gaan, dat is voor iedereen anders. Wat ik uit jouw verhaal haal is in ieder geval dat het teveel was om mee om te gaan en dus ging je er maar niet mee om, je wist ook niet hoe. Jouw ongeluk kwam op jouw pad en nee toeval bestaat niet, het vertelt je pas op de plaats. Goed dat nu de tranen komen, het zal je helpen. Misschien helpt het jou meer te schrijven, gewoon voor jezelf. Ik merk bij mezelf dat ik steeds meer pijn voel, meer en meer het gemis. 

Loves 1
#2

Dank je wel Ransuil65 voor je reactie. Ik heb vanmiddag een afspraak met mijn huisarts om toch te kijken hoe we nu verder gaan. Misschien een gesprek met een psycholoog o.i.d. want ik kom er alleen niet meer uit. De pijn neemt toe in plaats van dat het minder wordt en dat maakt me stuk van binnen.

Loves 1
Ransuil65 Partner overleden 7 juli 2016
afbeelding van Ransuil65
Zonnig
Ransuil65 Partner overleden 7 juli 2016
#3

Beste Timo, een heel goed besluit dat je de stap hebt genomen wat goed van je. Ik wens je heel veel sterkte en kracht en wens dat je de hulp vindt die je nodig hebt verder te gaan. 

Loves 0
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
afbeelding van Deeworx
Zonnig
Deeworx In verlaat rouwproces over zusje, overleden in 1993
#4

Hoi Timo,

ik ben ook pas heel veel tijd later begonnen met rouwen toen ik mijn zusje verloor

en nu nog steeds

het is overweldigend, eng, naar

maar de enige manier helaas

heb ook dat vrolijke gelukkige masker lang gedragen

 

Maar op een gegeven moment barst het....

 

heel veel sterkte..

Loves 0
#5

Hoi Dee,

Het vrolijke masker past me gewoon niet meer en ik wil het ook niet langer meer dragen. Hoeveel verdriet het me ook doet wil ik starten om het een plekje te geven. Ik ben er absoluut van overtuigd dat de pijn en het gemis nooit weg zal gaan maar leren ermee om te gaan wil ik zeker. 

Dank je wel voor je reactie

Loves 0
#6

PS

De genoemde jaartallen in mijn bericht moeten 2015 zijn.....

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#7
Timo Cornet schreef op Maandag 26 september 2016 15:27
PS

De genoemde jaartallen in mijn bericht moeten 2015 zijn.....

Hoi Timo,

Welkom op ons forum. Fijn dat je ons gevonden hebt. Ik hoop dat je hier veel troost en steun vindt.

Geldt dit voor alle data in jouw eerste bericht? Wil je dat even laten weten? Dan kan ik dat voor je aanpassen.

Met vriendelijke groet,

Mark
Communitymanager Wie Troost Mij

Loves 0
#8
Wie Troost Mij schreef op Maandag 26 september 2016 15:32
Timo Cornet schreef op Maandag 26 september 2016 15:27
PS

De genoemde jaartallen in mijn bericht moeten 2015 zijn.....

Hoi Timo,

Welkom op ons forum. Fijn dat je ons gevonden hebt. Ik hoop dat je hier veel troost en steun vindt.
Geldt dit voor alle data in jouw eerste bericht? Wil je dat even laten weten? Dan kan ik dat voor je aanpassen.
Met vriendelijke groet,
Mark
Communitymanager Wie Troost Mij

Hoi Mark, ik heb je een PB gestuurd

Loves 0
Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#9

Bedankt voor je privébericht, Timo.

Ik heb de jaartallen in jouw bericht aangepast. Ik hoop dat ik niets over het hoofd gezien heb.

Loves 0
#10

Dit is bizar. 

Ik heb vanmiddag pas een account geopend en dit is het eerste, echt het eerste bericht dat ik oo deze site lees. 

Ik kende Wanda. 

Heel kort. 

Ze was de buurvrouw van mijn moeder in het Hospice.  Ze was maar iets jonger dan mij.  Soms zaten ze samen te roken onder het afdakje. Beetje te kletsen. Foto's kijken.  Van haar, toen ze nog in het buitenland werkte. Van mijn zus,  die ook nog maar zo kort daarvoor overleden was.  Soms met mij daarbij, of haar vriend. Mijn man, of mijn zoon.  Jou heb ik daar denk ik nooit ontmoet. Wel je ouders en je zusje naderhand tijdens de herdenkingsbijeenkomst van het Hospice. 

Wanda bleef redelijk vrolijk ondanks haar pijn. Soms was de pijn te erg,  en bleef ze op bed,  haar vriend week niet van haar zijde. 

Ik weet nog hoe opgelucht ze verteld had aan mijn moeder dat alles voor de uitvaart geregeld was. Jij was bij haar langsgeweest, vertelde ze.  Alles zou door de familie geregeld worden  

Ik zal haar nooit meer vergeten.

 

Heel veel sterkte.  

 

Loves 0