Mijn zus onverwachts overleden

Dag Allemaal,

Ik heb momenteel erg moeilijk, ondanks dat mijn zus er niet meer is. Zij is overleden op 7 november 2014, zij is van trap gevallen op 5 november en 2 dagen later is zij officieel overleden. Zij was maar 38 jaar oud hoewel ik zelf 37 jaar oud en zal dit jaar op 12 juli 39 jaar worden maar dat gaat zij niet meer halen.

Niemand weten hoe het gebeurd is en hoe zij dan gevallen is, het is door politie onderzoek geweest dat zij echt van trap gevallen is, maar hoe en wat, dat weten niemand omdat haar hersenen door trap gevallen allemaal beschadigd is en dat er geen hersenactiviteit meer zullen ontwikkelen.
Waarom zij? Waarom zij?

Ik heb soms de neiging om naar medium gaan om dit erachter te kunnen halen, maar hoe/waar kan ik de juiste medium vinden of is dat geen goede idee? Of helpt dat niet?

Ik ben nu de enige persoon van mijn ouders, die momenteel nog leeft, dat maakt mij echt boos en verdrietig. Natuurlijk hebben mijn ouders ook veel verdriet, eigen kind verloren, dat is het ergste wat men overkomt.

Ik zal nooit meer dingen delen met mijn zus, dingen doen en praten. Zij is weg, heel ver weg... heel ver weg bij licht en ster...

Ik vraag hoe ik het beste hiermee om ga?

Wat ik heel gek vind, ik weet het niet of jullie dat ook ervaren, in het begin kreeg ik veel steun van anderen, nu half jaar lijkt het alsof zij verdwenen is, hoewel het nog vers is, iedereen gaat door met hun leven en vragen niet meer daarover, is dat normaal? dat geeft voor mij moeilijk allemaal... ik merk dat ik anders geworden ben sinds dat mijn zus er niet meer is en volgens mijn man ben ik meer steen en kritisch geworden over sociale contacten etc. geworden, daarnaast heb ik zelfs 2 lieve kinderen, van 4 en 7 jaar.

Hoe kom ik hierover heen?  Hoe kan ik van het leven genieten, ondanks dat ik lieve man en 2 lieve kinderen heb, ik voel me echt robot en doorgaan met dingen wat er allemaal moet gebeuren (dagelijkse dingen)?

Hebben jullie misschien tips of advies voor mij?

Jullie mogen gerust naar mij prive mailen: paulinebouwmeester@gmail.com

Hartelijke groet,Pauline

 

 

Hartjes 0

Er zijn 2 reacties op dit bericht

Dorry gepensioneerd
afbeelding van Dorry
Zonnig
Dorry gepensioneerd
#1

HoiPauline.

Jou verhaal lijkt op het mijne.

Je bent een deel heel groot deel van je verleden kwijt .

Nooit meer tegen je zus kunnen zeggen weet je nog toen en dan komt er iets wat jullie samen beleefde.

Maar ik heb niet meegemaakt dat de mensen om mij heen vonden dat mijn rouw maar eens afgelopen moest zijn verre van dat zelfs.

Weet jij wat je kunt doen ?

Een plekje inrichten hoeft niet groot te zijn met haar foto en wat spulletjes van haaren dat plekje geef je de naam van je zus.

Als je het moeilijk hebt ga je naar dat plekje steekt een kaarsje aan .

Dan pak je iets van haar in je hand en begint een gesprek met haar hard op of in je zelf maakt niet uit.

Maar je moet wel weten dat ze heel dicht bij jou is .

Ze zit zelfs in jou hart ,maar ook om jou heen soms voelbaar praat veel met haar .

Dat gaat jou helpen Pauline echt waar sterkte Dorry 

Loves 0
#2

Pauline,

Allereerst gecondoleerd !!!

Ook bij mij was er weinig tot geen steun na een half jaar van vrienden/familie, terwijl eigenlijk het dan erg zwaar begint te worden. Wat ik inmiddels heb geleerd is dat mensen op afstand echt meeleven. Daar heb je zelf niets aan want je ziet en hoort niets van die mensen. Zelf had ik niet de kracht om dingen te ondernemen en mensen op te zoeken en blijkbaar hadden vrienden/familie die behoeft naar mij toe ook niet. Ik ben tot een besef gekomen dat je niet weet wat er bij iemand anders achter de voordeur gebeurt en wat zij allemaal meemaken. Of mensen hebben het zo druk dat het een excuus voor hun is dat dat de reden is. Voor mij stond de tijd stil 1,5 jaar lang. Dat is voor een buitenstaander moeilijk te begrijpen, zelfs voor je man of kinderen. Ik ben zelf naar een psygoloog gegaan op een gegeven moment om met zulke dingen om te kunnen gaan. Voor mij heeft dat geholpen. Ook ik ben enig kind geworden door het verlies van mijn broer en voel ook dat ik er zometeen alleen voorsta als mijn ouders zorg behoeven. De gedachte dat er gezinnen zijn die 1 kind hebben en dus voor dezelfde uitdaging staan helpt mij dit gevoel te relativeren het enige verschil daarin is dat onze verwachting anders was ons hele leven lang omdat je met z'n tweeen was. Heel veel sterkte.......

Loves 0