Mijn oudste broer overleden

Hallo iedereen,

graag wil ik even mijn verhaal hier kwijt. 3.5 maand geleden is mijn oudste broer overleden. Hij was toen 35 jaar oud. Zelf ben ik 29. Hij had non hodgkin lymfoom, vorig jaar juni de diagnose gekregen. De behandelingen leken in het begin goed aan te slaan, na 3 behandelingen was 98% van de kwaadaardige activiteit verdwenen. Daarna nog 3 behandelingen gehad. Vlak voordat hij weer een scan zo krijgen is hij weer opgenomen omdat de pijn weer in hevige mate terug was. Hij is toen zelfs met de brandweer uit zijn huis gehaald omdat hij niet meer van bed af kon en de ambu de trap niet op kwam met de brancard. Hierop is de scan toen vervroegd en kregen we het slechte nieuws dat de activiteit nog volop aanwezig was. Er zijn toen weer verschillende soorten chemo geweest, waarvan sommige na 1 behandeling wat leken te doen, maar daarna niets meer, of ze deden vanaf het begin niets meer. Hij is nog een paar keer bestraald, maar dit was meer voor pijnbestrijding en comfort dan genezing. Op een gegeven moment was er in het reguliere traject niets meer wat ze konden doen. Hij is uiteindelijk ingeloot in een medische studie behandeling.

Dit was met een stamceltransplantatie waarbij hij zijn eigen stamcellen zou krijgen. die werden afgenomen en naar Amerika verstuurd waar ze gemodificeerd werden. Mijn broer is toen opgenomen zodat hij die terug zou kunnen krijgen. Zijn bloeduitslagen waren niet helemaal in orde dus hij kreeg wat medicatie om daar bij te helpen en dan zouden ze na het weekend kunnen starten met de voorbereidende chemo. Op zaterdag heeft hij een grote inwendige bloeding gekregen(een paar tumortjes in zijn buik waren geknapt) en hebben ze hem met veel moeite door de nacht gesleept. uiteindelijk is hij nog geopereerd waarbij de arts al aangaf dat er een grote kans was dat hij het niet zou halen. Hij is daar toen wel uitgekomen, heeft 2 dagen op de IC gelegen waarvan nog een tijdje aan de beademing. Uiteindelijk kregen ze zijn lichaam niet meer in de juiste conditie die nodig was voor de behandeling. Ze zouden toen proberen om zijn situatie wat te stabiliseren en voor comfort te zorgen zodat hij naar huis kon. De artsen gaven hem toen 2 tot 4 weken te leven.

Dit alles is op een vrijdag gezegd en hij uiteindelijk op de dinsdag(dus 4  dagen later) in het ziekenhuis overleden.

 

We zijn dus nu een tijd verder en ik merk aan veel dingen dat ik niet goed in/door het rouwproces kom. ik blijf heel erg hangen in de fase dat het niet echt is. mijn hoofd weet dat hij er niet meer is, dat hij overleden is. Ik stond er naast dat hij overleed en alle stappen daarna richting de begravenis. Maar mijn gevoel wil er niet aan. Ik krijg nu wel wat hulp hierbij omdat ze denken dat ik last heb van trauma's door de gebeurtenissen die voor zijn overlijden zijn gebeurt en ik daarom niet verder kom. Ik hoop dat ik dit uiteindelijk wel een plekje kan geven.
Maar ergens ben ik heel bang voor wat komen gaat. De realisatie dat ik mijn leven verder moet zonder hem komt soms heel hard aan...

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Gecondoleerd met het verlies van je broer, Grace1990. Wat een verhaal...

Ik kan me heel goed voorstellen dat het zo onwerkelijk voelt. En het is echt niet gek dat het nog voelt alsof het allemaal niet echt gebeurd is. Het is eigenlijk een natuurlijk proces: je hersenen sluiten bepaalde gevoelens af, zodat je niet alles in één klap te verduren krijgt.

Het is goed dat je er hulp bij krijgt. Het kan soms even zoeken zijn naar wat jou echt helpt, want rouwverwerking is voor iedereen uniek. Iedereen beleeft het op zijn of haar manier. En dat maakt het lastig. Hopelijk gaat het helpen... Kun je er goed met familie e/of vrienden over praten? Hoe ervaren zijn alles: van het ziek zijn, de operatie, de periode erna en zijn overlijden? 

Heel veel sterkte gewenst,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 0