ZusjeErika Moeder van 2 mooie meiden, partner van een lieve man en sinds kort enig kind. Omgaan met het verlies van mijn zus is moeilijk!
afbeelding van ZusjeErika
Licht bewolkt
ZusjeErika Moeder van 2 mooie meiden, partner van een lieve man en sinds kort enig kind. Omgaan met het verlies van mijn zus is moeilijk!

Mijn nieuwe realiteit

Iedere ochtend staan er 2 blije kippetjes naast mijn bed te wachten tot ik een teken geef dat ik wakker aan het worden ben, om me vervolgens te overladen met kusjes en knuffels.

Vijf minuten later slaan ze elkaar de hersens in, omdat de één de borstel eerst heeft gepakt, de ander eerst is gaan plassen, of welke  onbenulligheid dan ook.

Dat is mijn dagelijkse realiteit.

 

Wat ook mijn dagelijkse realiteit is, is dat mijn zus er niet meer is…

 

Ruim 18 jaar geleden kreeg ze voor het eerst de diagnose borstkanker; zij 33 jaar, ik 22 jaar. Toen waren we nog niet zo close als we de laatste jaren waren. Ik studeerde nog, zij had een man en een zoontje van 2 jaar. Ze heeft zich er met haar gezin doorheen geslagen. Ik stond vooral langs de zijlijn en probeerde er op mijn manier voor haar te zijn.

Ieder jaar kochten we in oktober een Pink Ribbon kadootje voor elkaar , maar los van die traditie was ik niet dagelijks bezig met het feit dat ze borstkanker had gehad. Zij wel…

En in de zomer van 2016, vlak na haar 50e verjaardag, voelt ze knobbeltjes in haar nek. Na een vreselijke, onzekere periode van bijna een maand krijgen we de diagnose: uitgezaaide borstkanker…

Dat waar zij bang voor was gebeurde. En dan de medische molen in, verschillende behandelmethoden, waarvan de meesten niet deden wat er gehoopt werd. Iedere keer die terugkerende onzekerheid, de angst om haar te verliezen, maar soms ook het schuldgevoel als ik even een paar dagen niet zo aan haar gedacht had, maar aan mijn eigen gezin, mijn werk en mijn leven.

In de zomer van 2017 begint ze met chemo. Ook weer onzekerheid of het aan zal slaan en welke bijwerkingen het zal hebben. Maar…het slaat aan! Een paar maanden is er minder onzekerheid en meer genieten met elkaar.

Dan blijkt toch dat er bijwerkingen zijn en na 6 maanden besluit de oncoloog om over te stappen op andere medicatie. Een paar maanden later wordt ze steeds zieker, tot ze half mei 2018 opgenomen wordt in het ziekenhuis.

Het gesprek waarin de oncoloog verteld: "Mevrouw, u gaat uw laatste levensfase in…"

De dagen naast haar bed in het ziekenhuis, samen met haar man en haar zoon. Alles is als een rollercoaster door ons leven gedenderd.

 

Het is twee maand geleden toen ik afscheid heb genomen van mijn grote zus, afscheid voor altijd, "tot ooit" zei ze…

Natuurlijk ben ik dankbaar voor de tijd die we heel bewust samen hebben gehad, omdat we al 2 jaar wisten dat haar ziekte uiteindelijk het einde zou betekenen. Ook was het fijn om er voor haar te zijn in haar laatste weken en dagen.

Haar afscheid was ontzettend mooi, precies zoals ze het gewild zou hebben en het was fijn om dat samen met mijn zwager en hun zoon voor haar te organiseren. Het was een troost om alle mensen bij elkaar zien, voor wie zij een belangrijke rol heeft gespeeld.

Maar wat is het zwaar om nu verder te gaan zonder haar.

Ik word dagelijks overvallen door de intensiteit van het verdriet. Inmiddels heb ik momenten dat ik even niet aan haar denk, maar zodra ik me realiseer dat het verdriet heel even naar de achtergrond was verschoven, voel ik naast opluchting ook schuldgevoel.

Soms vraag ik me af of dat wat ik voel normaal is, maar wat is normaal als je rouwt?

Erover lezen helpt me, erover praten ook, maar de realiteit blijft even hard: ik heb geen zus meer, op mijn 41e ben ik enig kind.

Ik mis de appjes die we elkaar bijna dagelijks stuurden; een foto van iets waar we die dag blij van werden, zomaar lieve woorden, of delen hoe de dag was gegaan. We deelden veel kleine en grote momenten met elkaar.

Ik mis het om uit te kijken naar geplande middagjes shoppen, samen lunchen, naar een concert van Bløf of een uitje met onze moeder.

Ik mis haar kaartjes, die ze altijd met zorg en liefde zelf maakte en waar vaak een lief klein kadootje bij zat. Maar ik mis het ook om haar lieve kaartjes te sturen om haar te vertellen dat ik aan haar denk.

Mijn leven zal nooit worden wat het was, er is een andere dynamiek. Wat ik moeilijk vind, is dat dit verdriet niet over gaat. Het zal een plek krijgen, het zal minder intensief worden, het zal langzaamaan naar de achtergrond verschuiven, maar dit gaat nooit meer helemaal weg…

Ik weet nog niet hoe ik dit ga doen, maar ik hou me vast aan de gedachten dat er een moment gaat komen dat de scherpe randjes er vanaf gaan. Ik weet dat er momenten gaan komen dat ik met een glimlach aan haar terug kan denken, maar nu word ik alleen nog maar verdrietig als ik aan haar denk…

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hartjes 3

Er zijn 5 reacties op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lief ZusjeErika, ...

Het is ook een wrange,..en zeer bittere realiteit,...om iemand zo dierbaar

te moeten verliezen...

Er bestaan geen mooie woorden , om zon verdriet, te verlichten...

Het is, door de harde realiteit van nu gaan,...en je vasthouden, aan alle mooie

herinneringen, die jullie samen, mochten delen.

Het is ook nog zo recent,...

Geef jezelf,..vooral de ruimte,...om te rouwen...

Rouwen, is je tranen, laten stromen...wanneer ze komen.

geneer je er vooral nooit voor.. en laat ze maar stromen als een waterval.

Ook is het heel belangrijk, veel te praten over jouw verlies.

Praten , praten , en nogeens praten,..

dat kan ook met deskundige vrijwilligers, op een site van humanitas.

dat is www.pratenoververlies.nl   waar ik persoonlijk , ook veel aan gehad heb.

je kunt hier, desgewenst anoniem, chatten,..en zo je verhaal en verdriet delen,...

met iemand, die echt bereid is,..te luisteren.. en de tijd voor jou neemt.

De wereld,..dendert ondertussen door....terwijl je stilstaat... stilstaat,..bij de ander,..

die je zo vreselijk mist...

dat voelt bijna onuitstaanbaar,...want je wil eigenlijk,..dat iedereen,..

even zou stilstaan...omdat jouw lieve zus,..dat zo verdiende...

Rouwen om degene, die je zo lief had,..voelt als een straf na de allergrootste  straf..

Jouw lieve zusje op deze manier, te moeten verliezen.

Het leven,..is soms heel wrang,.. en echt,..als ik het wist,..of ook maar  kon begrijpen..

waarom,..het toch gaat zoals het gaat..??

Ik heb het antwoord helaas ook niet...

maar wat had ik graag,..jouw zusje teruggegeven, aan jou... als ik dat toch kon...

met andere woorden,...Ik voel , en leef intens met jou mee..!

wilde ik even,.. zeggen.

De Realiteit,..ja die blijft,..De Realiteit...

en tijd,...heelt geen wonden...

wat tijd wel doet,...is je opnieuw,..De Liefde laten herbeleven,...

De Liefde, die er was,..Die er altijd is geweest,...maar ook "Altijd" zal blijven !!

De Liefde,...gaat voorbij,...de dood...

en de Tijd,...geeft jou straks weer,  de glimlach terug,..

Om met Alle Liefde terug te denken, aan de mooiste herinneringen,..met

 jouw lieve Zusje..

Vertrouw daar maar op !.

Ik wens jou,..Heel Veel *Kracht, en *Licht toe ,..

in deze zo,..bange, duistere dagen...

Houd *Moed !!

Lieve Groetjes, 

van,..

Fade Out,....................

 

 

 

 

 

 

Loves 1
Harmanna 20 jaar geleden mijn eerste maatje overleden, vader van mijn kinderen en begin 2018 mijn tweede maatje overleden, opa van mijn kleinkinderen.
afbeelding van Harmanna
Licht bewolkt
Harmanna 20 jaar geleden mijn eerste maatje overleden, vader van mijn kinderen en begin 2018 mijn tweede maatje overleden, opa van mijn kleinkinderen.
#2

Lief ZusjeErika.......

Wat een verlies....... je enige zus.......de persoon die jou zo goed kende en waarbij je ook helemaal jezelf mocht zijn........een relatie van 41 jaar.

Hoe kan ik je troostende woorden geven? Misschien kun je al zeggen, wat hebben we een waardevolle tijd met elkaar gehad en wat fijn, dat ik zo betrokken ben geweest bij haar afscheid? Maar daar is het nu wellicht te vroeg voor.

Helaas spreek ik ook uit ervaring, 8 jaar geleden overleed mijn enige zus, na een ziekbed van 5 weken.

Maar wat was het waardevol, dat ik de ruimte kreeg, veel bij haar te zijn en betrokken te zijn geweest bij haar afscheid.

De bloedband spreekt dan zeker...... ook wij hadden een leeftijdsverschil van 11 jaar en ik werd toen ook enig kind, onze ouders waren reeds overleden.

Ik heb het boek van Minke Weggemans aangeschaft " Broederziel alleen"", ik heb er regelmatig in gelezen met dikke tranen.

Ook het boek van Manu Keirse " Vingerafdruk van verdriet" is een heel troostend boek.

Wat kan ik verder nog zeggen..............ik hoop op een heel veel begrip voor jou, zodat je goed kunt rouwen en ik hoop, dat je dit grote verlies ooit een plaats kunt geven.

Liefs van Harmanna

 

Loves 1
Anneliesh Leefde altijd vol hoop en geloof in het leven sinds de dood van mijn vader en grootmoeder ben ik "hoop" wat zoek.
afbeelding van Anneliesh
Bewolkt
Anneliesh Leefde altijd vol hoop en geloof in het leven sinds de dood van mijn vader en grootmoeder ben ik "hoop" wat zoek.
#3

Ik zit wat in de knoop met mijn gevoelens.

4 jaar geleden kregen we te horen dat mijn vader de ziekte longfibrose had en dus ooit nieuwe longen zou nodig hebben. Wat een schok, mijn beste vriend, mijn papa, doodziek...

Artsen geven ons hoop dat mensen met nieuwe longen een mooi leven beschoren zijn en er na de transplantatie een mooie toekomst wacht... dus gerustgesteld begonnen we samen aan het traject  in afwachting van de nieuwe longen. Deze wachtperiode duurde 2 jaar en mijn vader was nog een schim van wie hij ooit was.

In spoed opgenomen door het plots achteruitgaan van zijn lichaam en na 2 weken kregen we het verlossende telefoontje er longen waren voor hem... eindelijk. HOOP...  de operatie verliep goed en hij doorstond alles prima maar zijn lichaam had veel geleden en de revalidatie verliep erg moeizaam.

Maar toch na 3 maand mocht hij eindelijk naar huis, wat een gevoel, eindelijk het nieuwe leven waar we zo lang op gewacht hebben, helaas na 6 maanden transplantatie begon er een lijdensweg voor hem waar we nooit hadden over durven nadenken, zijn lichaam protesteerde tegen alle medicatie en resulteerde in 1 1/2 jaar ziekenhuis in ziekenhuis uit om vervolgens te sterven op ic te Leuven aan een herseninfarct.

Alle Hoop weg, mijn papa weg en ik voel me zo alleen. In het begin is iedereen er voor je, maar na 2 weken vergeten mensen je pijn en je gevoelens. Ik voel me erg alleen en we zijn nu 4 maand verder... Ik hoopte dat het wel zou slijten zoals men altijd tegen me zegt... maar nee het blijft en ik heb het eerder vaak zwaarder dan in het begin. Het gemis is enorm ik kan het niet verwoorden.

2 maanden na mijn vader, werd mijn grootmoeder ziek, ze wou niet meer, ze wou bij mijn vader zijn en haar wens werd ingewilligd en is vredig heen gegaan. Binnen de familie vonden ze het een mooi afscheid en blij voor haar ze weer bij mijn vader is... voor mij is het een gevoel van onbegrip en de verse wonde die mijn vaders verlies achterliet heropende maar nog dieper. Dit kan me toch niet overkomen? Wat heb ik ooit misdaan? Stomme vragen die door mijn hoofd spoken.

Daarnaast heb ik een terminaal vriendinnetje en... ah ik mag er niet over nadenken, hoe moet ik hier toch mee om?

Ik ben 2 personen verloren in 2 maanden tijd die ik zo graag zag, hoe moet ik hier mee om, waarom voel ik me zo alleen... waarom zegt iedereen van " als ik iets kan doen, bel me" ipv zelf te bellen ... want ik bel toch niet, niemand zit te wachten op mijn verhaal... Dit is een zeer eenzaam iets waar ik doorheen moet die ik zeer zwaar vind om te dragen, dit is dan ook de aanleiding om hier mijn verhaal te doen in de hoop mensen te bereiken die begrijpen wat ik voel... ah ik zie wel wat er gebeurd.

Bedankt om mijn verhaal te lezen.

In ieder geval wens ik jullie allen veel strekte bij het verlies die jullie treft.

Groeten

Annelies

Loves 1
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
afbeelding van Asje
Bewolkt
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
#4

Hoi

14 dec 2016 ben ik geheel onverwachts mijn twee jaar jongere zus, van 52 verloren.

we hadden een heel speciale band, toen we klein waren sliepen we in 1 bed, hadden de grootste lol, we gingen samen naar de basischool,samen naar dezelfde mavo, samen uitgaan, samen kregen we verkering, we trouwden ellebei, gingen bij elkaar in de buurt wonen, dus zagen elkaar nog elke dag, we waren bijna gelijk zwanger.we deden heel veel samen, op vakantie etc. We appten  elke dag of gingen bij elkaar langs op de koffie, dat was altijd  zo leuk, dinsdag 13 dec. 2016 was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, hebben we nog gelachen etc. En toen ze naar huis ging Zei ze nog tot morgen.

toen de volgende ochtend kreeg ik een telefoomtje van onze moeder die net bij mijn zus wilde langsgaan, ,  het gat niet goed met Angela, mijn zus dus, ze zijn ze nu aan het reanimeren maar het mocht niet meer baten, een  hartstilstand, zo omverwachts.

ik vertel dit verhaal nu effe kort maar maar als  je zoiets onverwachts meemaakt gaan er verschillende gedachte door je hoofd. Ik heb geen afscheid van haar kunnen nemen, ik had nog zoveel willen zeggen tegen haar, dat kan nu en nooit meer dat isonwerkelijk. Ik huil elke dag nog om haar en nog steeds voel ik de pijn dat ze er niet meer is en ik denk dat dat blijft want ik weet zeker ik blijf haar missen ze was mijn lieve zus, vriendin.nog steeds denk ik het kan gewoon. Iet dat ik ze nooit meer al zien, alsof het nog niet tot me doordringt, maar wat doet het pijn zonder haar.

groetjes

Loves 1
afbeelding van Marjorie
Bewolkt
#5

Vandaag precies een jaar geleden dat mijn zus overleed...en 2,5 maand daarvoor mijn moeder...

jouw woorden...ze zeggen alles wat ik denk en voel..

 

sterkte wensen zegt zo weinig...ik begrijp ze wel eens als nietszeggendewoorden....maar ik denk dat je weet wat ik bedoel..

lieve groetjes Marjorie 

Loves 0