afbeelding van Wolk
Bewolkt

Mijn lieve zus

Mijn liefste, mijn vriendin, mijn rots is niet meer. Mijn lieve zus, 39 jaar, mama van 3 veel te jonge kinderen, is niet meer. maand geleden plots uit ons leven gerukt op vakantie. Wat is dit ongelooflijk moeilijk, onwerkelijk, zwaar, oneerlijk. Hoe kan ik de rest van mijn leven zonder haar? Hoe moet dit in godsnaam ooit nog kloppen...

3 kindjes zonder mama. En ze hadden oprecht de allerbeste mama. Ieder kind werd rustig bij haar, ieder kind zocht haar warmte en veiligheid op. en ze had liefde genoeg voor alle kinderen... De allerliefste tante, tweede mama, van mijn kindjes.. Weg... 

Niets klopt meer. Ik wil wegkruipen van alle realiteit. Ik wil terug naar de tijd dat alles goed was.... Eindelijk klopte het. Eindelijk was het goed... En nu klopt niks meer... Echt helemaal niks.

 

 

Hartjes 0

Er zijn 5 reacties op dit bericht

afbeelding van Koosjes
Bewolkt
#1

Lieve Wolk,

Wat lees ik veel herkenning in wat je schrijft, verschrikkelijk dat ook jij zo plotseling, zo definitief afscheid hebt moeten nemen van je zus. Ook al wéét je dat het zo is, het blijft maar niet te bevatten of te begrijpen. Hoe lang is het geleden dat je zus overleed? En wil je delen wat er met haar gebeurd is?

Mijn broertje, hij was nog geen 30, is 6 weken geleden ook heel plotseling overleden, en ik weet maar niet hoe ik verder moet. Het zal nooit meer worden hoe het was, en dat doet me nog elke dag zoveel pijn.

Heel veel sterkte en kracht,

Koosjes

Loves 0
afbeelding van Wolk
Bewolkt
#2
Koosjes schreef op Zondag 10 september 2017 22:14
Lieve Wolk,

Wat lees ik veel herkenning in wat je schrijft, verschrikkelijk dat ook jij zo plotseling, zo definitief afscheid hebt moeten nemen van je zus. Ook al wéét je dat het zo is, het blijft maar niet te bevatten of te begrijpen. Hoe lang is het geleden dat je zus overleed? En wil je delen wat er met haar gebeurd is?

Mijn broertje, hij was nog geen 30, is 6 weken geleden ook heel plotseling overleden, en ik weet maar niet hoe ik verder moet. Het zal nooit meer worden hoe het was, en dat doet me nog elke dag zoveel pijn.

Heel veel sterkte en kracht,

Koosjes


Lieve Koosjes.. Wat erg voor jou ook zeg... jeetje. Mijn zus is 1 maand geleden overleden. Aan een ruiterembolie. Het is zo onwerkelijk en zo vreselijk pijnlijk... Alles is verweven met haar... De kinderen dwingen me door te gaan maar ik wil wegkruipen... Wat is er met je broertje gebeurd? Heel veel sterkte meid. Het is zo oneerlijk.

Liefs Wolk

Loves 0
afbeelding van Koosjes
Bewolkt
#3

Hoi Wolk,

Mijn broertje bleek (hoogstwaarschijnlijk, we hebben alleen een scan laten doen, geen obductie) iets aan zijn hart te hebben, wat niemand wist en waar hij zelf ook nooit last van heeft gehad. Het gebeurde allemaal heel plotseling, hij is er ook vrijwel direct aan overleden. Zo snel is het bij jouw zus denk ik ook gegaan, of heeft ze nog op de IC gelegen? Ik vind het ook nog steeds heel onwerkelijk, je hoort wel eens 'van die verhalen' maar dat is dan altijd verder weg, en je denkt dat het jou niet overkomt. Ik had ook nóóit verwacht dat er iets met mijn broertje zou gebeuren, zo jong en gezond als hij leek te zijn.

Merk jij ook zoveel verschillende emoties? Naast het verdriet en gemis, ook zoveel ongeloof, boosheid, heimwee naar de tijd die was, machteloosheid, jaloezie naar iedereen die de familie nog compleet heeft.. het blijft maar doorgaan. Ik vraag me af hoe ik ooit weer normaal zou kunnen leven, ik wíl dat niet eens zonder hem, zonder dat onze familie nog compleet is. Ouders zonder zoon, ik zonder broer, zijn vriendin zonder partner, onze kinderen zonder oom.. Vind het ook heel erg dat zij hem zich nooit zullen herinneren (ze zijn allebei nog jong), hij was zó gek op ze en trots op ze. Hoe oud zijn jouw kinderen en die van je zus?

Hoe komen jullie de dagen door, houd je je een beetje staande?

Liefs,

Koosjes

Loves 0
afbeelding van Wolk
Bewolkt
#4
Koosjes schreef op Woensdag 13 september 2017 20:49
Hoi Wolk,

Mijn broertje bleek (hoogstwaarschijnlijk, we hebben alleen een scan laten doen, geen obductie) iets aan zijn hart te hebben, wat niemand wist en waar hij zelf ook nooit last van heeft gehad. Het gebeurde allemaal heel plotseling, hij is er ook vrijwel direct aan overleden. Zo snel is het bij jouw zus denk ik ook gegaan, of heeft ze nog op de IC gelegen? Ik vind het ook nog steeds heel onwerkelijk, je hoort wel eens 'van die verhalen' maar dat is dan altijd verder weg, en je denkt dat het jou niet overkomt. Ik had ook nóóit verwacht dat er iets met mijn broertje zou gebeuren, zo jong en gezond als hij leek te zijn.

Merk jij ook zoveel verschillende emoties? Naast het verdriet en gemis, ook zoveel ongeloof, boosheid, heimwee naar de tijd die was, machteloosheid, jaloezie naar iedereen die de familie nog compleet heeft.. het blijft maar doorgaan. Ik vraag me af hoe ik ooit weer normaal zou kunnen leven, ik wíl dat niet eens zonder hem, zonder dat onze familie nog compleet is. Ouders zonder zoon, ik zonder broer, zijn vriendin zonder partner, onze kinderen zonder oom.. Vind het ook heel erg dat zij hem zich nooit zullen herinneren (ze zijn allebei nog jong), hij was zó gek op ze en trots op ze. Hoe oud zijn jouw kinderen en die van je zus?

Hoe komen jullie de dagen door, houd je je een beetje staande?

Liefs,

Koosjes


Hai lieve Koosjes... Sorry voor de lange afwezigheid ik kon het even niet... Ja nee ze is een paar uur nadat ze in elkaar zakte overleden.. Wederom herken ik heel veel uit jouw woorden. Haar kinderen zijn 13, 11 en 7. En mijn 8, 6 en 4... Haar jongste 2 zijn veel bij me. Dat is fijn. En haar oudste is heel bereikbaar. Dat scheelt. Maar inderdaad.. Hoeveel gaat mijn jongste herinneren? Vrijwel niets. Terwijl zij echt alles voor mijn kindjes was. Onze band was zo uniek en sterk. Haar jongste en mijn oudste lijken net een tweeling. Wonen een straat van elkaar af. En hoe groot onze liefde was en is, zo immens groot is nu ook het gemis en de pijn.  Ik kom de meeste dagen wel door, juist door de kinderen, maar met momenten is de pijn zo hevig dat het mij de adem beneemt. En jij? Hoe lukt het jou?

Inderdaad: Hoewel je hele lijf en wezen smacht naar "normaal" is het ondenkbaar zonder haar. Normaal bestaat niet meer... Vrijdag is haar zoon jarig en een week later haar jongste dochter... Pffffff..... Ik zie er tegenop maar wil voor hun ook een fijne dag creëren. 

Het is allemaal zo abrubt en bizar... Zo vertrekt ze naar vakantie en dan dat telefoontje... Dat je nooit had verwacht...

Loves 0
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
afbeelding van Asje
Bewolkt
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
#5

Hoi, mijn zusje was 52 is vorig jaar dec. Onverwachts overleden, hartstilstand, ik heb nu nog 2 zussen maar met mijn overleden zusje was ik het closet. We schelen 2 jaar, ik ben iets ouder. We wonen dicht bij elkaar, we waren samen zwanger van de eerste, daarna heb ik nog 1 kind gehad en zij  2.

we zagen elkaar bijna elke dag, we hadden dezelfde humor, hobbys, dronken bijna elke dag samen een bakje koffie en een sigaretje en kletsen gezellig. Dat is plots weggevallen. Ik heb nog steeds niet echt het besef denk ik dat ik ze nooit meer zal zien. SOS denk ik dat ik depressief geworden ben hierdoor. Als je verder wilt kletsen met me stuur dan een berichtje, reactie terug. Ik zoek lotgenoten. Tot gauw hoop ik groetjes astrid

Loves 0