afbeelding van Kooos
Storm

Mijn lieve kleine grote broer

Twee weken geleden is mijn kleine grote broer overleden. Klein omdat ik de oudste ben, groot omdat hij 2 hoofden groter was dan ik. Hij was nog jong, eind 20, en altijd gezond. Toen mijn vader belde, stond mijn wereld letterlijk stil, en sloeg de grond onder mijn voeten vandaan. Een van de eerste dingen die door mijn hoofd schoot: "vanaf nu zal niks meer hetzelfde zijn". We waren zo'n mooi gezin, mijn vader, moeder, broertje en ik. We hadden onze levens mooi opgebouwd, we hadden plannen gemaakt voor de nabije en de wat verdere toekomst. Ook mijn broertje met zijn vriendin, die hij al jaren kende. 

En zo plotseling, zo onverwacht, is hij ons ontvallen. Hij heeft er zelf niks van gemerkt, niks aan voelen komen, en ondanks dat hulp hem al zo snel geboden werd, had hij dit nooit kunnen redden. Ik kan nog steeds maar niet geloven dat hem dit gebeurd is.
Inmiddels zijn de dienst en crematie achter de rug. Ik had, heel naïef, gedacht dat het daarna mogelijk beter zou gaan. Ik had er niet meer naast kunnen zitten. De snijdende pijn van het gemis, het besef van "nooit meer.."; het komt allemaal keihard binnen, en elke dag een beetje meer. Mijn allerliefste kleine grote broer, voor altijd weg.. Ons mooie gezin voor altijd getekend, onze levens nooit meer zorgeloos.

Ik vind het heel moeilijk om overzicht te krijgen in deze situatie. Krijg uiteraard geen antwoord op de Waarom?-vraag, die ik mezelf elke dag weer stel. Ik zoek mijn broer in alles, zou zo graag iets van hem horen, maar weet dat dit niet kan. Ik zou ook zo graag houvast krijgen, dat iemand me vertelt hoe lang dit gaat duren en wanneer het beter zal gaan, al weet ik dat dit voor iedereen anders is. Mocht iemand toch een tip, advies of ervaringsverhaal met me willen delen, dan lees ik dat heel graag. 

 


 

Hartjes 1

Er zijn 4 reacties op dit bericht

afbeelding van Dorien
Bewolkt
#1

Hi Koos,

Ik kan je emotie lezen... wat komt er veel op je af he, als je gezin plotseling zo wreed uit elkaar gerukt wordt. Mijn moeder is 4 weken terug overleden... wat je zegt, het voelt alsof alles stilstaan en niets meer hetzelfde is.
Wat is er met je broer gebeurd, als je wilt delen hoor? En hoe gaat het nu met je?

Loves 0
afbeelding van Koosjes
Bewolkt
#2
Lindy Lampo schreef op Donderdag 7 september 2017 21:58
Beste Koos

Allereerst gecondoleerd en sterkte gewenst. Mijn verhaal heeft veel raakvlakken met het jouwe. De crematie van mijn broertje vindt zaterdag plaats dus ik zit nog volop in de achtbaan maar ik hoop dat we misschien troost en tips kunnen uitwisselen. 

Ik sta in ieder geval open voor contact. 

 

Groeten 

 

Lindy

Hoi Lindy,

Ik had mijn account al verwijderd, maar heb even een nieuwe aangemaakt (ik ben dus ook Kooos). Wat verschrikkelijk dat ook jouw broer zo jong, en zo plotseling is overleden. Het moet ook voor jullie niet te bevatten zijn wat er gebeurd is, en in wat voor nachtmerrie jullie zijn beland. Voor ons is het nu 6 weken geleden en ik zou je heel graag willen zeggen dat het beter gaat of dat het verdriet en gemis minder wordt, maar dat is helaas (nog?) niet zo. Het lijkt me fijn om onze verhalen te delen en tips uit te wisselen, ik heb geprobeerd je een privé bericht te sturen, maar daar ben ik schijnbaar niet tot bevoegd. Lukt dat andersom wel? 

Voor nu alvast heel veel sterkte en kracht voor morgen, het zal zo moeilijk zijn om zo definitief afscheid te moeten nemen van je broer. Ik denk dat jullie ongetwijfeld al foto's van hem gemaakt hebben, maar mocht dat nog niet zo zijn: dan zou ik dat zeker doen. Misschien lijkt dat gek of raar, maar die week dat je hem nog bij je hebt gehad lijkt later zo kort, en nauwkeurige herinneringen verdwijnen zo snel - het is dan heel fijn dat je weet dat je de foto's nog hebt en altijd kunt bekijken wanneer je dat wilt. 

Nogmaals sterkte,
lieve groet,

Koos

 

Loves 0
afbeelding van Koosjes
Bewolkt
#3
Dorien schreef op Woensdag 30 augustus 2017 08:47
Hi Koos,
Ik kan je emotie lezen... wat komt er veel op je af he, als je gezin plotseling zo wreed uit elkaar gerukt wordt. Mijn moeder is 4 weken terug overleden... wat je zegt, het voelt alsof alles stilstaan en niets meer hetzelfde is.
Wat is er met je broer gebeurd, als je wilt delen hoor? En hoe gaat het nu met je?

Hoi Dorien,

Bedankt voor je berichtje, wat verdrietig dat je 'in hetzelfde schuitje' zit. We weten niet precies wat er met mijn broer gebeurd is, mogelijk iets met zijn hart, maar daar zullen we nooit helemaal achter komen. 
Inmiddels zijn we dus 6 weken verder sinds hij overleed, en hoe langer het geleden is, hoe meer ik blijf denken dat het toch niet waar kan zijn, dat ons dit niet gebeurd is. Ik blijf hopen dat hij zo weer binnen komt lopen. En op momenten dat ik me heel goed besef wat er gebeurd is, snap ik niet waaróm.. Veel emoties dus, die nog niet minder lijken te worden.

Hoe gaat het met jou? Is jouw moeder ook zo plotseling overleden? 
Veel sterkte,

Koos

Loves 0
janny74 Ik ben Janny, 43. Mn broertje is kortgeleden onverwachts overleden
afbeelding van janny74
Bewolkt
janny74 Ik ben Janny, 43. Mn broertje is kortgeleden onverwachts overleden
#4

Ooh, hoe herkenbaar is dit! Mijn broer was ook jonger en groter. En mijn leven wordt ook nooit meer zoals het was. 

Loves 0