Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.
afbeelding van Anne82
Licht bewolkt
Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.

Mijn lieve broertje (28) plotseling overleden

Op 28 augustus, net een maand geleden dus, ben ik mijn jongste broer plotseling verloren. Zelf ben ik zwanger van een derde kindje  en over 3 maanden uitgerekend. Het is zo confronterend dat leven en dood zo nauw naast elkaar ligt. 

Mijn broertje was pas 28 en door een hartstilstand in zijn eentje in zijn eigen appartement overleden. Helaas pas een week later gevonden door notabene onze eigen ouders. Een trauma voor het leven dus. Bovendien was zijn lichaam in zo'n slechte staat dat we hem echt niet meer konden zien. Afscheid nemen heb ik dus niet echt kunnen doen. Wie zegt mij dat het echt mijn broertje was die daar in de kist lag? Ik weet dat het zo is, maar het is niet te bevatten. De pijn wordt elke dag meer, het besef komt steeds harder binnen, en verwerken of het 'een plekje geven' lijkt onmogelijk. Iedere dag denk ik dat hij zo weer aan de deur kan staan of me belt. Onwerkelijk en onbeschrijfelijk wat er nu door me heen gaat.

 

Over 8 weken heb ik zwangerschapsverlof en de arbo-arts vindt dat ik nu nog moet komen werken, 3 ochtenden per week. Onmenselijk vind ik zelf, vooral in mijn situatie van ook nog zwanger zijn en geen rust (letterlijk) kunnen nemen doordat ik thuis ook door moet voor de kindjes. Alles gaat maar door en wanneer moet ik rouwen? In mijn verlof dat voor mij en de baby bedoeld is? 

 

Ik weet niet meer hoe ik het moet doen Emotioneel

 

Hartjes 6

Er zijn 6 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Anne82,

Wat dapper dat je hier je verhaal deelt. Heftig zeg, juist omdat je zoveel dingen tegelijk hebt lopen: rouw en verdriet om je broertje waar je voor je gevoel niet echt afscheid van hebt kunnen nemen, verdrietige ouders, je eigen zwangerschap en dan ook nog de arbo-arts die niet echt meewerkt.

Is hij/zij wel op de hoogte van de volledige situatie? Wat zegt de verloskundige? Die heeft hier ook een stem in, toch?

Een tijdje geleden hebben we een blog geschreven met ervaringen over mensen die ook niet echt afscheid hebben kunnen nemen van hun overleden dierbare, om verschillende redenen. Er staan ook een paar tips in wat je dan zou kunnen doen: https://www.wietroostmij.nl/blog/zonder-afscheid-verder

Heel veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

Loves 1
afbeelding van Koosjes
Bewolkt
#2

Lieve Anne,

Wat verschrikkelijk dat jullie dit ook mee moeten maken, en wat zijn je gevoelens ontzettend herkenbaar. Ik heb mijn broer eind juli ook heel plotseling verloren, mijn verhaal staat hier wel op het forum. Ondanks dat de tijd verstrijkt, lijkt het echte besef er nog steeds niet te zijn..

Heb je de arbo-arts in de tussentijd nog tot bezinning kunnen brengen? Wellicht met hulp van je eigen baas? Ik ben een behoorlijke periode thuis geweest nadat mijn  broer overleed, en werk nu nog steeds maar 50%, dit heb ik ook echt nodig gehad om de ergste emoties aan te kunnen. Hopelijk gaat je arbo-arts dit ook inzien, deze periode kun je maar één keer doen, en jij, je kindje en jullie gezin/familie zijn nu echt belangrijker dan je werk..

Veel sterkte, en een lieve groet,

Koosjes

 

 

Loves 1
#3

Lieve Anne,

Allereerst gecondoleerd. Vreselijk herkenbaar voor mij. Mijn broertje van 29 is 31 augustus plotseling overleden aan een hartinfarct. Mijn moeder heeft hem gevonden en ook ik was 34 weken zwanger van mijn eerste kindje. 

Ik zou graag met je in contact komen. Bv via de mail of messenger. Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen is het meest verwarrende dat iemand kan overkomen. Misschien halen we steun uit elkaars verhalen. 

Mijn emailadres is lindylampo@hotmail.com 

Ik wens je hoe dan ook alle steun en liefde om dit te verwerken. 

 

Groeten lindy 

Loves 1
janny74 Ik ben Janny, 43. Mn broertje is kortgeleden onverwachts overleden
afbeelding van janny74
Bewolkt
janny74 Ik ben Janny, 43. Mn broertje is kortgeleden onverwachts overleden
#4

Heel veel sterkte 

Loves 1
Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.
afbeelding van Anne82
Licht bewolkt
Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.
#5
Lindy Lampo 1 schreef op Zondag 26 november 2017 08:21
Lieve Anne,

Allereerst gecondoleerd. Vreselijk herkenbaar voor mij. Mijn broertje van 29 is 31 augustus plotseling overleden aan een hartinfarct. Mijn moeder heeft hem gevonden en ook ik was 34 weken zwanger van mijn eerste kindje. 

Ik zou graag met je in contact komen. Bv via de mail of messenger. Dat leven en dood zo dicht bij elkaar liggen is het meest verwarrende dat iemand kan overkomen. Misschien halen we steun uit elkaars verhalen. 

Mijn emailadres is lindylampo@hotmail.com 

Ik wens je hoe dan ook alle steun en liefde om dit te verwerken. 

 

Groeten lindy

Lieve Lindy,

 

sorry dat ik nu pas reageer op je lieve bericht. Ik las het wel maar op de een of andere manier had ik steeds maar niet de moed te reageren. 

Het is zo pijnlijk te lezen dat jij in hetzelfde schuitje zit. Dus ook jij gecondoleerd. 

Hoe gaat het met jou inmiddels? We zijn nu allebei een half jaar verder.. 

ik ben inmiddels bevallen in januari van een mooie dochter die ik in haar derde naam heb vernoemd naar mijn broertje. Daarmee heb ik toch wat van hem hier kunnen houden, leeft hij een beetje voort. 

 

Ik hoor graag hoe het nu met je gaat!

 

veel liefs en nog altijd veel sterkte!

Anne

 

 

 

Loves 0
Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.
afbeelding van Anne82
Licht bewolkt
Anne82 Op 28 aug mijn jongste broer van 28 plotseling verloren. Zelf ben ik 35 en net bevallen van mijn 3e kindje, haar derde naam vernoemd naar hem.
#6
Wie Troost Mij schreef op Woensdag 4 oktober 2017 13:10
Beste Anne82,
Wat dapper dat je hier je verhaal deelt. Heftig zeg, juist omdat je zoveel dingen tegelijk hebt lopen: rouw en verdriet om je broertje waar je voor je gevoel niet echt afscheid van hebt kunnen nemen, verdrietige ouders, je eigen zwangerschap en dan ook nog de arbo-arts die niet echt meewerkt.

Is hij/zij wel op de hoogte van de volledige situatie? Wat zegt de verloskundige? Die heeft hier ook een stem in, toch?
Een tijdje geleden hebben we een blog geschreven met ervaringen over mensen die ook niet echt afscheid hebben kunnen nemen van hun overleden dierbare, om verschillende redenen. Er staan ook een paar tips in wat je dan zou kunnen doen: https://www.wietroostmij.nl/blog/zonder-afscheid-verder
Heel veel sterkte,
Mark
Wie Troost Mij

Ontzettend bedankt voor je reactie Mark. Ik was er nooit aan toe te reageren door alle stress die ik had. Ik heb me vooral even kunnen laten gaan door wat te schrijven en daar liet ik het weer bij. Ik voelde zoveel onbegrip van mijn werk, leidinggevende en arbo-arts. Ik wist niet meer wat te doen. 

Uiteindelijk is het goed gekomen wat werk betreft. Samen met een medewerker van HR en mijn vriend heeft er nog een gesprek plaatsgevonden daarna hoefde er gelukkig niets meer. Tot mijn verlof, dat was nog zo’n 6 weken werken uiteindelijk, heb ik maar 8 uur per week heerlijk nietszeggend werk gedaan. Wat een opluchting was dat!

 

Mijn zwangerschapsverlof bestond uit pieken en dalen. Soms eenzame momenten met veel nadenken over mijn broertje, en anderzijds euforisch over het feit dat er een nieuw wezentje groeide. Inmiddels ook geboren in januari, een dochtertje met als derde naam vernoemd naar mijn broertje. 

 

Wat ik schreef over geen afscheid hebben kunnen nemen is voor mijn gevoel nog steeds zo. Niet eens een vingerafdruk hebben we van hem. De laatste hoop was gevestigd op zijn paspoort. De chip die daarin zit bevat zijn vingerafdruk maar helaas: die chip blijkt gebarsten. Medewerkers van het gemeentehuis hebben hiernaar gekeken maar de chip is niet meer uit te lezen. Behalve herinneringen hebben we nu dus écht niets meer wat tastbaar is of wat écht mijn broertje was. Hem niet meer kunnen zien was al verschrikkelijk maar nu definitief is dat we dus ook echt niets meer van hem zullen kunnen hebben is wel onacceptabel. 

Aangezien we mijn broertje gecremeerd hebben, en we allemaal eenzelfde deel as thuis hebben, is er geen plek zoals een begraafplaats om naar toe te gaan. Ik mis dat heel erg. Wil soms echt even ergens kunnen zijn om bij hem stil te staan zonder dat al jankend thuis op de bank te moeten doen. 

 

Daarom ook bedankt voor je link : tips bij het nemen van afscheid. Daar heb ik wel wat aan. 

 

Liefs,

Anne

Loves 0