afbeelding van Key Oaktree
Licht bewolkt

Mijn kleine zusje is dood

Inmiddels ben ik 3 maanden en 2 dagen verder. 3 maanden en 2 dagen die als een constante nachtmerrie aanvoelen. Ik voel woede, verdriet, eenzaamheid en schuldgevoel. 

Ik ben 27, zij was 18. De dag dat ze geboren werdt herinner ik me als de dag van gisteren, het was mijn mooiste dag. Ik heb toen een belofte gemaakt, ik zou mijn lichamelijk beperkte zusje beschermen tegen pestkoppen, haarzelf, en voor alles en iedereen. Echter kon ik haar niet beschermen tegen de demonen in haar hoofd. De afgelopen twee jaar heb ik moeten aanzien hoe ze poging na poging ondernam. De moedeloosheid, het niets kunnen doen sloopt je. Ik wilde het op een akkoordje gooien, mijn leven voor de hare. Ik heb God gesmeekt, ik accepteerde het en wilde mijn leven geven. Helaas is er geen God, en kan je het niet op een akkoordje gooien. 

Ik heb me toen moeten voorbereiden op het ergste. Ik dacht dat ik dat had gedaan. Tot het telefoontje kwam op 4 februari. De grond valt onder je voeten vandaan. Je knieën willen niet meer, een gevoel alsof een mes in je buik wordt gestoken en wordt gedraaid. Ongeloof, paniek, shock. Ze is dood. 

Zij is dood. Ik leef. Maar het hoort niet, de oude broer hoort eerst te gaan. Het verhaal van de gebroeders Leeuwenhart spookt geregeld door mijn hoofd. Wat als ze me nodig heeft. Mijn kleine meisje zo ziels alleen.

ik leef al maanden in een roes, eenzaam daar mijn twee vrienden ondanks hun beste bedoelingen niet voelen en weten wat ik voel. Ik kan mijn verdriet niet delen. 

Ik ben kwaad, ben verdrietig, voel me zo ziels alleen, en zo oud ondanks dat ik zo jong ben. We leren een heleboel onzin op school, ik wens dat ik geleerd heb hoe ik met deze pijn moet omgaan. Niets wakkert me nog aan. Buiten doet me niets, natuur doet me niets, tekenen doet me niets, lezen doet me niets. Het beste stukje hart is afgestorven met de dood van mijn kleine meisje, het meisje die ik heb bezworen te beschermen maar niet heb kunnen beschermen tegen haar eigen demonen. Als er een hel is, dan moet ik er al in zijn. 

In absolute eenzaamheid het verlies moeten verwerken van de persoon waarvan je het meeste hield is slopend, en ik ben een wrak. Vrienden vinden me sterk, maar een sterk persoon zit niet in een donker huis met een cocktail aan voorgeschreven kalmeringsmiddelen te verdrinken in zijn eigen verdriet, dagelijks minstens uren huilend en de puf niet hebben om ook maar iets te ondernemen. Mijn enige uitstapjes zijn naar de winkel lopen en terug. Ik mis haar. Mijn hart doet er pijn van. 

Hartjes 2

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Rita Heemskerk Verdrietige moeder
afbeelding van Rita Heemskerk
Rita Heemskerk Verdrietige moeder
#1

Hoi Jay,

 

Wat een droevig bericht lees ik van je.

Gecondoleerd met het overlijden van je zus. Wat een pijn en verdriet moet jij, zo jong, al doormaken. OM gek van te worden inderdaad. Ik hoop dat je een manier zult vinden om dit grote verdriet zal kunnen verweven in je leven. Dat lijkt op dit moment nooit te lukken. Ik weet uit ervaring dat het op een dag een stukje beter zal gaan. Kleine momenten pakken zoals even de zon op je gezicht of de wind door je haar voelen en beseffen: hé wat lekker. Ik raad je aan je verdriet op te schrijven. Schrijf t aan haar. Zeg tegen haar dat je van haar houdt. Beschrijf je pijn en gevoel en boosheid. Het heeft mij enorm geholpen. Weet dat je dit verdriet altijd met je mee zult dragen maar de"draagkracht" wordt op den duur minder zwaar zo ervaar ik het. Ik wens jou heel veel sterkte. Ik vindt trouwens dat je je gevoelens erg mooi opschrijft. Een enorme lieverd met een groot verantwoordelijkheidsgevoel.  Heel veel sterkte jongen. Probeer vandaag de zon te zien ook al is het maar heel even.

Knuffel

Rita Heemskerk

Loves 0
#2

Hey,

Wat vreselijk, je kleine zusje..
k ben Charlotte, 27 jaar en ik heb precies 5 maanden geleden mijn broertje (22) verloren aan zelfmoord. Ik herken alles in wat je verteld en vandaag heb ik besloten dat ik in een fase zit waarin ik opzoek ben naar iemand die mij begrijpt, waar ik overeenkomsten mee kan delen en elkaar kunnen steunen/helpen. Ik sta er voor open om elkaars verhalen uit te wisselen en misschien kunnen we wat betekenen voor elkaar. Dat hoeft niet nu, ook niet morgen of volgende week. Maar het aanbod staat  :).

Ik wens je heel veel kracht en sterkte <3 

Warme groet,

 

Charlotte
 

Loves 0
afbeelding van Nadine1
Licht bewolkt
#3

Heel veel sterkte , voor mij is het heel lang geleden, ik was 18 en zij 16 jaar en ik heb me altijd door alles heengesleept , maar ik herken alles wat je schrijft.

inmiddels ben ik zelfs moeder en 43 jaar.. nog steeds begrijp ik niets van hoe dat allemaal is gegaan , hoe ik haar “ heb laten gaan “ je denkt altijd dat je iets had kunnen doen. En het hoort niet zo te gaan.

Als ik het nu over mocht doen zou ik op een of andere manier hopen dat ik de gedachten kon vinden hulp te zoeken. Nadat hef gebeurd was, zien dat er nog iets is , wat je wel kunt. Stappen nemen voor jezelf ( ik was wel gaan studeren en therapeut geworden om anderen te helpen )

Hulp zoeken voor de suïcide van mijn zusje verwerken. Dat is nooit gebeurd , ik had geen vertrouwen , de mensen die haar konden helpen hadden gefaald in mijn ogen en de hele omgeving was psychisch zo de draad kwijt dat ze niet eens door hadden waar of met wie ik was. Maar het was wijs geweest om er naar toe te gaan , de pijn en verdriet .. anders kan ik je in je leven nog veel meer pijn en lichamelijke klachten tegen komen en of harde lessen omdat de pijn zich vast zet overal in je bestaan. Het is vreselijk en niet oké je zusje te hebben verloren op deze vreselijke manier . Ik hoop dat je emdr of iets kunt krijgen. Misschien ga ik alsnog wat er mee doen.

maar als jij dat nu kan , bevrijd jezelf van de ergste acute stress , door jezelf hulp te geven geef je je zusje alsnog liefde . Dat geloof ik echt . Je kunt nog wel wat doen door jezelf nu te helpen , zij heeft het helaas niet gered. Toch zou ze heel blij zijn als jij het wel red 

Loves 0