Mijn jongere broertje verloren

Beste allemaal,

Om eerlijk te zijn had ik nooit verwacht ooit te hoeven zoeken naar fora waar ik mijn ei kwijt zou kunnen. 
Vorig weekend is mijn broertje van 24 overleden. Het is nu precies 7 dagen geleden. Afgelopen vrijdag was zijn dienst en ik weet zeg maar niet hoe ik verder moet. Ik weet dat hij had gewild dat ik zou blijven vechten. Mijn vader, broertje en ik zijn close. Ik mis hem, in alles, ik hou zijn telefoon vast alsof mijn leven ervanaf hangt. Ik word boos als mensen aan zijn spullen zitten, ik ben nerveus, de hele dag door. Ik voel spanning, onzekerheid en pijn de hele dag door.  We hebben obductie laten doen omdat we niet weten wat de oorzaak is. Er is geen drugs in het spel, vermoedelijk een hartstilstand of een bloedprop. Ik kan niet begrijpen hoe dit heeft kunnen gebeuren. Ik geloof niet dat het besef er nu al is, geen idee wanneer dit komt. Mijn vader heeft het besef ook nog niet, dat voel ik aan hem.

Ik ben bang voor de toekomst. De grond is onder mijn voeten vandaan getrokken en alles waar ik dacht in te geloven is niet meer. Ik snap niet hoe mensen dit kunnen dragen, deze pijn. Ik had geen vergelijkingsmateriaal, had nooit kunnen bedenken dat dit ons gezin zou overkomen en bovenal, ik ben doodsbang dat mensen hém gaan vergeten. Mijn broertje mag niet worden vergeten. Ik hoor zijn vrienden nu zeggen dat het met de dag beter gaat, maar ik heb het idee dat ik alleen maar verder afglijd. Ik ben bang dat ik blijf hangen in mijn verdriet. Ik wil hem niet vergeten, ik wil zijn wezen in ere houden. Hoe gaan jullie om met soortgelijke situaties? Halen jullie kracht uit herinneringen en praten jullie ook? Wordt het echt beter, want zoals het er nu naar uit ziet, lijkt de wereld door te draaien terwijl mijn wereld inéén is gestort.

Bedankt voor het lezen, sorry voor de lap tekst & mijn verdriet.

Liefs, xx

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

afbeelding van Alissa1
Licht bewolkt
#1

Lieve Mandy, 

Ik ken jou niet, maar weet wel wat je voelt!

Pijn, onmacht, scheur in je lichaam, onmenselijk, verdriet en ga maar door.

Mijn lieve man van 47 is 8 maanden geleden overleden, vader van 2 meiden.

Weet dat het gevoel wat jij nu ervaart erbij hoort, er is geen weg voor en ook geen manier, je zal hier dwars doorheen moeten want je kan er niet omheen!

Dat heeft ECHT heel veel tijd nodig!

Het komt echt goed met jou, het hoort bij de liefde die je hebt gevoelt voor jou broertje, rouwen is de keerzijde van liefde. Doordat je zoveel om jou broer hebt gegeven en van hem  houd voel je nu die pijn van het verlies.......

Nu is het nog zo vers! Maar weet dat je onbewust bezig bent om een nieuwe manier van leven te leren zonder de aanwezigheid van je broertje maar wel met de mooie herinneringen van hem in  jou voor altijd. Dat gaat echt niet vanzelf, dat heeft tijd nodig.

Sterkte xxx

Loves 0
Marloe Peeters Ik ben nu 37, 5 jaar terug is mijn jongere broer plotseling overleden en ik ben er eigenlijk pas achter dat ik niet heb gerouwd
afbeelding van Marloe Peeters
Bewolkt
Marloe Peeters Ik ben nu 37, 5 jaar terug is mijn jongere broer plotseling overleden en ik ben er eigenlijk pas achter dat ik niet heb gerouwd
#2

Mijn broertje is ook heel plotseling overleden en ik ben ook bang dat mensen hem vergeten. Ik vertel mijn kinderen veel over mijn broer om hem op die manier in leven te houden, ook schrijf ik op zijn sterf- en geboortedag een verhaal op zijn facebook. 

En ik heb een plankje voor hem hier in de woonkamer, met een urn, foto's, kaarsen van tijdens de dienst.

Loves 0
afbeelding van MinkeB
Bewolkt
#3
Hee Mendie, Ik ben niet alleen. Dát dacht ik, terwijl ik je berichtje las. We zijn níét alleen. We zijn níét de enigen die zoiets overkomt. Dat er ineens een schakelaar is omgezet, dat ineens het licht uit is - dat ik niet begrijpen kan, hoe ik niet heb kunnen zien hoe vol en gelukkig mijn leven was, voordat dit allemaal gebeurde. "Ach meid, wat erg!", "Onvoorstelbaar!", "Als ik iets voor je kan doen...". Hoe goed bedoeld ook allemaal, dat zijn niet de dingen die me hebben geholpen - dat was het onverwachte pakje zakdoekjes dat ik aangereikt kreeg van een vreemde toen ik in de trein stilletjes zat te huilen, een half jaar na dato. Dat was het plastic doosje met soep van de buurvrouw schuin tegenover, omdat soep je vanbinnen weer warm maakt. Dat waren de getypte verhalen van een vriend, zelfbedacht om me maar af te leiden. Op 24 mei 2019, een dag voor mijn verjaardag (ik kan wel gillen om dat contrast), overleed mijn broertje, Jannes Berghuis. Hij was 21, actief en gezond, stond op het punt zijn bachelor af te ronden, stapte 's ochtends vroeg onder de douche en zakte in elkaar. Zijn huisgenootjes vonden hem pas vele uren later, nadat ze de badkamerdeur hadden ingetrapt. Wat het is geweest? We zullen het nooit weten. We hebben geen obductie laten doen. Alles wat hij geweest was, dat mooie jonge lijf, dat moest zo blijven als het was, besloten we toen. En nu - een ruim jaar later. Typ ik dit 'ei', zodat ik het (iets meer) kwijt ben. Dat rouwproces hè. Ik heb maar een jaar 'voorsprong' op jou - maar misschien kunnen we er eens over praten. Liefs, Minke
Loves 0