Elly.O samenwonend
afbeelding van Elly.O
Bewolkt
Elly.O samenwonend

het komt nooit meer goed

Ik ben een vrouw van 45 jaar. In 1987 is mijn zus Willy overleden. Zij had kanker en is een jaar ziek geweest. Tot op de dag van vadaag kan ik het niet accepteren. Ik mis haar nog elke dag en voel nog steeds het verdriet om haar. Buitenstaanders adviseren mij haar los te laten en het een plaats te geven. Ik wil dit echter niet, door het verlies en verdriet vast te houden heb ik het gevoel dat ik haar vast hou en haar niet verloochen. Ik wil lijden onder het feit dat zij er niet meer is en dit iedere dag voelen. Dit maakt het leven zwaar maar ik wil niet anders.  Ik merk wel dat het me belemmerd om te genieten van mooie dingen die er ook wel zijn

 

Hartjes 0

Er zijn 3 reacties op dit bericht

Wie Troost Mij Forumbeheerder
afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
Wie Troost Mij Forumbeheerder
#1

Beste Elly.O,

Welkom op ons forum. 

Wat een verhaal. Hoewel iedereen op een persoonlijke manier rouwt, lijkt het mij niet fijn als het de mooie dingen in het leven enorm overschaduwt.

Jouw gevoel doet me denken aan het verhaal van Fenny, in het blog dat we laatst hebben geplaatst. Zij zegt iets heel moois: "Het verdriet zal altijd blijven. Maar het hoeft van mij ook helemaal niet weg. Zo blijft hij bij me." Klinkt verdrietig, maar is eigenlijk ook wel een mooie gedachte. Maar zij heeft wel een manier gevonden om het los te laten. Er zijn nog momenten van verdriet, maar die overschaduwen de leuke dingen niet. Je kunt het volledige verhaal hier lezen: https://www.wietroostmij.nl/blog/het-verdriet-hoeft-niet-weg-zo-...

Hopelijk vind jij ook een manier om het verdriet om jouw zus niet helemaal weg te stoppen en tóch te genieten van het leven. Misschien hebben onze andere forumleden daar nog tips voor?

Veel sterkte,

Mark
Communitymanager Wie Troost Mij

Loves 0
#2

Hoi Elly ik ben mijn broer 3,5 jaar geleden verloren door een ongeluk en heb het er ook erg moeilijk mee. Ook ben ik op 21 jarige leeftijd mijn beste vriend verloren aan kanker, ben ook bij zijn euthanasie geweest wat erg heftig is als je ziet hoe iemand dood gaat. Het zal nooit meer worden zoals het was. Wat mij heel erg heeft geholpen is de vraag die ik mijzelf heb gesteld. De vraag die ik mezelf stelde is: Als ik 5 minuten voor mijn eigen dood sta, waar ik trots op ben wat ik zou hebben gedaan of bereikt in mijn leven.   Ik had voor deze vraag 1 uur uitgetrokken en alles opgeschreven wat er in mij op kwam. In eerste instantie kwamen er een hoop onzin dingen uit maar naarmate de tijd verstreek kwamen er ook dingen die er echt toe doen in het leven.

Bij mij kwam sterk naar voren dat ik goed wilde zijn voor mijn omgeving (familie, vrienden, onbekende). Hoe ik me op dat moment voelde hielp mij niet hoe ik wilde zijn qua persoon. En bij elk ding wat ik heb opgeschreven heb ik later acties bij gezet om dat te kunnen bereiken om zo te gaan doen wat voor mij heel belangrijk is. Ik besefte heel goed dat ik ook een leven heb ondanks dat de pijn van het verlies van mijn broer onwijs was/is.

Het heeft mij enige tijd gekost om de switch te kunnen maken in mijn hoofd om weer mijn eigen leven op te pakken maar het lukt me nu redelijk. Ik heb hoe dan ook nog steeds veel verdriet en alles wat daar bij komt kijken maar ik kan me ook weer richten op dingen die voor mij belangrijk zijn en probeer enigzins weer lol te maken.

Ik hoop dat ik dat ik je een beetje heb kunnen helpen.

 

 

Loves 0
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
afbeelding van hhshss
Storm
hhshss GRIEF CHANGES SHAPE BUT IT NEVER ENDS
#3

Stefan dat heb ik ook gehad dat ik ook altijd goed wilde zijn voor iedereen in mijn omgeving en na de dood van mijn vader wilde ik het anders doen dat ik voor mezelf wilde gaan ook hoe k me voelde . Ik heb nog niet dat ik acties kan doen ...sorry voor mijn woorden maar best interessant wat je allemaal zegt. Want als ik je goed heb begrepen heb je dus acties opgeschreven om dat te bereiken wat belangrijk is.  Bij mij heb ik echt die ruimte gepakt waarin ik voor de dood van mijn vader nooit aan toe kwam ..wilde altijd goed doen en voor iedereen klaarstaan en na de dood van mijn vader kon ik dat niet meer ...op een gegeven moment ging ik kijken wie was ik nu werkelijk en ik pak die ruimte nu om voor mezelf te zorgen zonder maar bezig te zijn met die ander...alleen ik weet even niet hoe ik die acties zou moeten plaatsen want wat je schrijft trekt mij wel aan ....

Loves 0