MiriamBetul Be yourself
afbeelding van MiriamBetul
Zonnig
MiriamBetul Be yourself

Herkenbaar?

Al 1,5 jaar geleden (25-01-2017) is mijn broer van 20 jaar overleden. 7 september zou hij 22 worden. Ik heb het gevoel dat elke dag het gemis steeds groter wordt. Ik kan er niet meer mee leven. Ik was 15 jaar toen hiij verdween. Nu ben ik inmiddels 17 jaar oud geworden. De tijd vliegt zo hard, he voelt nog als gisteren. Ik weet hij leeft nu in vrede bij Allah/God. Maar zonder hem is het leven niks voor mij. Ik wil gewoon zo graag naar hem toe. Alleen God weet wanneer het mijn beurt is. Ben ik de enige die verlangt naar de dood? Maar goed... Ik heb het gevoel dat het erger is geworden. Ik studeer trouwens eerste jaar MBO. Ik ben het liefst 24/7 op school. Daar heb ik afleiding en steun van mijn kasgenoten. Het is nu vakantie en het is fucked up.... Zooo deprimerend. Ik ben wel elke dag buiten of stad met mijn moeder. Maar als ik eenmaal thuis ben verlang ik naar de dood en steeds muziek luisteren en huiswerk maken doe ik steeds maar half. Mijn hoofd wilt rust maar ik zit mezelf steeds te pushen aan school te werken. Ik doe een Juridische opleiding wat echt zwaar is. Soms gaat het gewoon niet. Ik ben wel sterker geworden en heb meer zelfvertrouwen in mezelf alleen is het gewoon dat ik te veel pieker en denk over het verleden waardoor ik me zo voel soms. Maar nu even terug naar mijn broer: Ik heb laatste tijden extra zwaar en het wordt maar steeds erger. Ik had een hechte band met mijn broer. We waren net vrienden. Daarom heb ik het extra moeilijk met zijn verlies en ik weet zeker dat jullie dit ook hebben: NIEMAND wilt mij maar begrijpen of steunen. Sinds de overlijden van mijn broer zijn er zo veel BESTE  vrienden uit onze leven gegaan (van mij en mijn ma, pa en zus) Ik kan het maar niet begrijpen. Misschien dat zij er zelf moeite mee hebben... I have no idea. 

Ik mis mijn broer mensen. 

Hartjes 1

Er zijn 5 reacties op dit bericht

#1

Hoi miriam.  Nog gecondoleerd met je broer .het  is heel moeilijk om iemand advies te geven die in een rouwperiode zit..maar toch wil ik jou een advies geven na het lezen van jou verhaal..ga naar jou huisarts en vertel hem/haar wat jij hier op deze site aan ons verteld...durf je dat soms niet..dan laat hem dit verhaal van jou lezen..ik weet zeker dat jou huisarts iets voor jou kan doen b.v jou naar iemand toesturen om te praten..over jou ..over jou broer ..over dat jij eigenlijk ook graag dood wil..want dan ben jij weer samen ..dit alles heeft te maken met rouwen..maar soms kan je dat niet alleen en heb je iemand nodig die jou begrijpt..die jou helpt daarmee..het is helemaal geen schande om hulp te vragen..maar ..je moet het wel vragen..want als jij niks zegt weten ze het ook niet dat jij het moelijk hebt..en denken dommige mensen ..ooh het gaat goed met miriam..maar het gaat niet goed..dus miriam vraag hulp..vraag desnoods een vriendin mee die je vertrouwd en ga naar de huisarts...en doen he..jou broer zou denk ik niet willen dat jij het zo moeilijk hebt met het verlies van hem..dus ga aub hulp vragen...o ja..laat je nog iets weten.en wil je praten ..ik luister wel naar jou..groetjes kaatje1

Loves 0
#2
Kaatje1 schreef op Donderdag 18 oktober 2018 02:09
Hoi miriam.  Nog gecondoleerd met je broer .het  is heel moeilijk om iemand advies te geven die in een rouwperiode zit..maar toch wil ik jou een advies geven na het lezen van jou verhaal..ga naar jou huisarts en vertel hem/haar wat jij hier op deze site aan ons verteld...durf je dat soms niet..dan laat hem dit verhaal van jou lezen..ik weet zeker dat jou huisarts iets voor jou kan doen b.v jou naar iemand toesturen om te praten..over jou ..over jou broer ..over dat jij eigenlijk ook graag dood wil..want dan ben jij weer samen ..dit alles heeft te maken met rouwen..maar soms kan je dat niet alleen en heb je iemand nodig die jou begrijpt..die jou helpt daarmee..het is helemaal geen schande om hulp te vragen..maar ..je moet het wel vragen..want als jij niks zegt weten ze het ook niet dat jij het moelijk hebt..en denken dommige mensen ..ooh het gaat goed met miriam..maar het gaat niet goed..dus miriam vraag hulp..vraag desnoods een vriendin mee die je vertrouwd en ga naar de huisarts...en doen he..jou broer zou denk ik niet willen dat jij het zo moeilijk hebt met het verlies van hem..dus ga aub hulp vragen...o ja..laat je nog iets weten.en wil je praten ..ik luister wel naar jou..groetjes kaatje1

Er staat ..dommige mensen...moet natuurlijk zijn...sommige mensen...foutje

Loves 0
#3

Er staat in het bericht...dommige mensen..dat moet natuurlijk sommige mensen zijn...foutje

Loves 0
Zonnig
#4

Miriam, 

Er is ook zo weinig te zeggen om te troosten... Vanaf t moment je broer of... Zus sterft, verandert elke vezel in je lijf.

Those we love don't go away.

They walk beside us every day,

Unseen, unheard, but very near

Still missed, still loved and very dear.

 

Dikke kus, Habbibi

 

Cindy

 

Loves 1
Lost_ride Lieve broer, ik mis je nog elke dag.
afbeelding van Lost_ride
Lost_ride Lieve broer, ik mis je nog elke dag.
#5

Ik begrijp je helemaal, meer nog dan dat, ik voel het.

Ik geef je mijn verhaal, mischien helpt het jou om te delen.

Mijn broer is overleden toen hij 20 jaar werd.

Hij overleed op zijn verjaardag.

Ik was toen 18 jaar, dat is nu 40 jaar geleden.

Ik herinner mij de situatie thuis, veel strijd was er, mijn vader komt van indonesia,mijn moeder is hollands.

Er was zoveel strijd omdat mijn vader ons niet begreep, hij begreep het gewoon niet.

Mijn broer , ja, toen op zijn verjaardag, de laatste gevecht van 3 maanden zwijgen was net voorbij en er diende zich een nieuw gevecht aan.

Mijn broer vluchtte het huis uit,pakte zijn fiets en is nooit meer thuis gekomen.

Het was rond middennacht, ik voel het weer nu ik dit schrijf.

Mijn oma logeerde voor de verjaardag van mijn broer, zij is javaans en bekend met het contact aan andere kant.

Mijn broer bleef weg, oma ging haar eigen overleden moeder raad vragen.

Eerst toestemming van allah om dit te kunnen.

Van andere kant kwam het bericht dat wij mijn broer niet meer zouden zien op deze aarde.

Mijn vader en ik zijn gaan zoeken, we vonden hem in een greppel, ik zag veel bloed, zijn fiets aan stukken.

Ik was in paniek, mijn vader, ach mijn vader,heb geen woorden ervoor wat uk zag en voelde.

Ik tilde mijn broer uit de greppel en wilde hem leven inblazen.

Maar zijn hoofd, een groot gat,zoveel bloed, zijn nek was gebroken.

En toch probeerde ik hem leven in te blazen,al was het alleen voor mijn vader die naast mij stond.

Mijn broer was aangereden door dronken automobilist, hij was doorgereden.

Later via een getuige toch gepakt.

Hij kwam bij ons langs om zijn spijt te betuigen, vertelde dat hij mijn broer niet kon ontwijken omdat er geen fietslamp was.

 

Mijn vader vergaf hem.

Later hoorde wij dat hij dronken was en mijn broer gewoon had doodgereden.

Ik heb jarenlang met een plan gelopen om hem aan het mes te rijgen.

Ik moest mijn broer wreken.

Heb het nooit gedaan.

De schepper is genadig.

Mijn leven ,ja, saya tidak lupa...zoveel tranen.

Maar leven gaat door.

Mijn trauma toen was zeer groot, erg groot.

Nooit geholpen,er was niemand om te helpen.

Mijn ouders hadden en hebben hun eigen verdriet, en vergaten hun andere kind.

Ik begrijp dat.

Mijn broer is altijd bij me, maar ik moet eerst mijn leven hier op aarde naar mijn vermogen volmajen.

Mijn broer wil dat, dat weet ik.

Hij kon het niet meer, ik doe het voor hem,

Uit liefde !

 

 

 

Loves 0