Een gebroken zus Ik ben de oudste van 6 kinderen. 1,5 jaar geleden is ons gezin gehalveerd. Heb 3 volwassen kinderen en voor de 2e x getrouwd.
afbeelding van Een gebroken zus
Bewolkt
Een gebroken zus Ik ben de oudste van 6 kinderen. 1,5 jaar geleden is ons gezin gehalveerd. Heb 3 volwassen kinderen en voor de 2e x getrouwd.

Gehalveerd gezin, het is zo moeilijk om te accepteren

Altijd was ik trots om de oudste van 6 kinderen te zijn. Onze jeugd was alles behalve liefdevol, leuk, gezellig. We werden zelfs uit elkaar gehaald en hebben overal en nergens gewoond. Verschrikkelijke tijd. Maar wij hebben ons er mooi doorheen geknokt en hebben datgene bereikt wat wij wilden zijn. 

De jongste van de 6 werd geboren met en hart en longen afwijking. Een ieder wist dat hij niet ouder zou worden dan ca. 14 jaar. De jaren verstreken en werd er niet echt meer gesproken over deze afwijking. 

Ca. 7 jaar geleden zag mijn 2 jaar jongere zusje rare flitsen. Na lang dokteren kwam men erachter dat zij een melanoom achter haar oog had. Hiervoor werd zij geöpereerd en werd schoon verklaard. Haar oog werd een kunstoog. 5 jaar later viel voor ons de bom. Wederom het nare bericht dat er bij mijn zusje melanomen waren ontdekt. Het was voor haar en ons een verschrikkelijke periode. Haar melanomen groeide explosief en agressief. Haar hele lichaampje zat onder de melanomen, deze plopte allemaal op. Mijn zusje was uitzonderlijk mooi. Was gevraagd voor het programma: "Het mooiste meisje van de klas", werd vaak gefotografeerd, geschilderd, haar protretten hebben een lange periode in diverse banken gehangen. Ook stond zij in het blad Vrouw en zei ze in het interview dat zij ontsterfelijk was! Mijn zusje heeft enorm gevochten om dit geveacht te winnen. Op 29 oktober 2016 blies mijn lieve en broodmagere zusje haar laatste adem uit. Zij liet 4 kinderen en 3 kleinkinderen achter. Mijn zusje was pas 50 jaar oud!

Een klein jaar later, op 6 november 2017 kregen wij het bericht dat ons andere zusje met spoed werd opgenomen. Het werden spannende momenten. Mijn zusje had COPD, dat was bij een ieder bekend. Mijn zusje raakte in Coma. Haar blinde darm bleek geperforeerd. Zij werd hiervoor geopereerd. Zij kwam gelukkig uit coma, maar kreeg de ene infectie na de andere te verwerken. Zij verbleef 6 weken op de IC. Ik was contactpersoon tussen het ziekenhuis en de rest van de familie. Achteraf een behoorlijk zware taak. Van mijn werkgever kreeg ik bijzonder verlof omdat het er slecht uit zag voor haar. Met mijn zusje ging het op- en neerwaarts. Moest aan de dialyse, beademing en noem maar op. Nog nooit zoveel draden aan een lichaampje gezien. Er werd een familiegesprek georganiseerd. Ik zou mijn 2 broertjes ophalen. Op de dag van het familiegesprek belde mijn jongste broertje met de mededeling dat ook hij moest worden opgenomen. Ik was al op weg om mijn andere broer op te halen. Ik huilde enorm en parkeerde mijn auto op een fietspad om tot 10 te tellen. Uiteindelijk sterkte ik mij en reed naar mijn andere broer waarna we samen huilend en gestresst naar ons zusje/familiegesprek reden. In het ziekenhuis aangekomen zaten een dochter en zoon van mijn zusje. Mijn beide broers, de vriend van mijn zusje en ik. Het gesprek was verre van leuk. Het was onzeker of mijn zusje het zou overleven. Haar COPD, inmiddels verzwakte hart, slecht werkende nieren en de vele infecties werkte niet in haar voordeel. Verslagen gingen mijn broer en ik naar een ander  ziekenhuis waar mijn broertje was opgenomen. Ook hier was ik contactpersoon tussen het ziekenhuis en de familie. Hij werd de eerste dag geobserveerd. Hij gaf aan vreselijke pijnen te hebben, vnl. in de buikstreek. Hij kreeg wel drinken in de vorm van water, koffie, thee en bouillon. De volgende dag stopte de artsen hiermee omdat hij vocht vast hield en 7 kilo in één dag was aangekomen. De dag erna zou men een biopt nemen van zijn buik etc. Ook zou hij aan de nierdyalise moeten. Verslagen gingen mijn andere broer en ik naar huis. appte en belde weer de hele familie.....

13 december 2017. Ik belde zoals iedere vroege ochtend met het ziekenhuis van mijn zusje om te informeren naar haar bevindingen om deze weer door te geven aan mijn familie. Het gesprek met de arts werd beëindigd en zag dat ik een telefoontje had gemist: Erasmus Rotterdam! Ik teruggebeld. De arts van mijn jongste broertje deelde mee dat hij zojuist was overleden! Mijn wereld storte in. Niet ook mijn broertje gilde ik. De dagen hierna waren een hel. ALles regelen voor de crematie en intussen vocht mijn zusje voor haar leven. En, hoe gingen wij het verlies van haar geliefde broertje mee delen? Met lood in onze schoenen hebben mijn 2 broers, schoonzus, vriend van mijn zusje en ik haar dit vreselijke nieuws verteld. De ogen van mijn zusje stonden apatisch, er zat geen leven meer in. Huilde niet eens. Wij gingen door de grond. 21 December werd ons broertje gecremeerd. Het publiek wat ik toespraak deelde ik mede dat het met mijn zusje ietsjes beter ging. Onze hoop was nog niet verloren. Geen tijd om te rouwen rondom mijn broertje dus. 23 december belde het ziekenhuis dat het toch niet zo goed ging met haar. Wij er als een haas naar toe. Ons zusje sliep als en roos. Af en toe dronk ze wat sap. Uiteindelijk zijn we naar huis gegaan en besloten in de avond op bezoek te gaan. Snel ivm kerst van ellende wat boodschappen gehaald hoewel we geen kerst vierden, maar moesten wel eten. 's Avonds weer gebeld door het ziekenhuis. Wederom er naar toe. Helaas waren mijn broertje 1 minuut te laat, snik..... 

In 14 maanden heb ik een broertje en twee zusjes ingeleverd. Mijn zusjes waren 50 en 49 jaar. Mijn broertje pas 44.

Als een robot ben ik na een paar weken thuis geweest te zijn weer gaan werken. Achteraf onbewust takelde ik af. Sliep ca. 3 uur per nacht. Had concentratie problemen. Het leek wel of mijn leven uit mij werd gezogen. Ik bleek niet/nooit te hebben gerouwd. Heb mij gemeld bij mijn huisarts. Inmiddels loop ik bij een psycholoog en doe nu modules van Therapieland. Via deze module kwam ik op deze site terecht, en heb ik nu mijn relaas op papier gezet. 1001 Detals heb ik weggelaten. Dat zou teveel worden. Zelf ben ik verscheurd, voel mij geamputeerd en leeg. Cynisch ook.

Dank je alvast voor het lezen.

Sonja

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
afbeelding van Fade Out
Licht bewolkt
Fade Out ik was hier eerder op het forum. en kom nu graag terug, om weer met lotgenoten in contact te kunnen komen
#1

Lieve Sonja, 

Wat moet een mens , soms vreselijk veel verdriet ,  incasseren,  in dit leven.

Mijn oprechte deelneming !..

Het leven is soms moeilijk te begrijpen,...

Vaak zijn het ook nog, de allerliefste,..en meest dierbare, die het eerste weer gaan.

dat is vrreselijk moeilijk om te kunnen accepteren..

toch,..is het, de enige weg,... te leren aanvaarden,..dat het is,  zoals het is...

We hebben vaak vooraf een idee, en een beeld, van het leven,..bezien door een roze zonnebril..

van zo en zo  zal het gaan....  het gaat echter,..altijd anders,..dan je kunt voorzien..of van kunt dromen...

We zijn allemaal mensen van de dag...en alleen nu, is ons gegeven...als een feit..

ik stond zelf nog vorige week, op een begravenis,..van het zusje,..van een goede vriend..

onwerkelijk genoeg mocht ze maar net 40 jaar worden...

onbegrijpelijk !...

en dat is dan ook wat je iedereen als eerste hoort zeggen...zo "onbegrijpelijk !!"

en daar,  ligt ook,..volgens mij,..de diepere boodschap in...

Wat we niet kunnen bevatten of begrijpen,...moeten we ook denk ik, maar niet willen (leren) begrijpen.

In diepe rouw, om onze dierbaren,..gaat ons denken , overuren maken..

allerlei levensvragen komen voorbij,...waarom hij ? waarom zij..? waarom..?? en waar is dit toch

goed voor..?? etc etc...

jij zal het vast ook ervaren,...heel veel emoties volgen de revue...

van boosheid, tot wanhoop,...onmacht,..diep verdriet en pijn...

"het denken" ons denken,..speelt daarin een zeer crusiale rol...

het bepaald de mate van angst en pijn die we nu voelen,..

het is natuurlijk waar,..dat we niet om een groot verlies heen kunnen...

we kunnen er alleen doorheen...met alle emoties, die op ons afkomen..

Wat belangrijk is,..dat je wel rouwt....het laat zijn,..maar er niet tegen vecht..

alles waar je tegen vecht, gaat tegen ons vechten...

en dat is dus netzo met ons denken...

waar we aan denken, word groter,...andersom,..is het ook waar...

waar we minder de macht, aan onze gedachten leren geven,..zal naar verloop van tijd...verzachten...

Een mooie spreuk om te onthouden is:

het leven is makkelijker dan je denkt,..maar, moeilijker als je denkt...

uiting geven aan je gevoel, en praten over het verlies kan helpen..

ook van je af schrijven,..kan helpen...

Ieder mens is uniek,..en rouwt op zijn/ haar manier,...

dus de beste tip die ik jou kan meegeven is....luister vooral naar,..wat nu goed voelt voor jou..

Het gemis zal altijd blijven,...en, om daar vrede mee te leren sluiten,..is er tijd nodig..

De tijd heelt geen wonden,..dat is helaas een fabeltje...

maar tijd kan het verdriet wel meer draagbaar maken..

Neem alle tijd voor jouzelf,..

dan vind je ook, na verloop van tijd,  de weg weer terug,  omhoog....

Houd *Moed, *Hoop en *Vertrouwen 

Heel Veel (Veer)Kracht toegewenst. !...

Een lieve Groet, 

van,.

Fade Out,..........

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 0