Frank had een niet leuk leven...

We komen uit een uiteengevallen gezin, moeder psychisch ziek al voor mijn geboorte opgenomen in psychiatrischziekenhuis, vader agressief,  2 oudste kinderen Astrid en Frank zijn altijd bij mijn vader gebleven, de twee jongste een zus en ik, uit huis geplaatst door kinderbescherming. Doordat het gezin zo uiteengevallen is, zijn de banden tussen zussen en broer onderling ons hele leven al slecht. Die slechte band met Frank, mijn broer, heeft als resultaat gehad dat ik nauwlijks contact met hem had, ook al woonden we nog geen 4oo meter bij elkaar vandaan. Ik zag Frank regelmatig in zijn scootmobiel op straat, maar we passeerden elkaar alsof we vreemden waren. Ik vond het prima, geen ruzie, geen gedoe en toch wist ik dat hij okay was. Ik kon daar mee leven en ik neem aan hij ook. 

Op 18 oktober 2018 fietste ik lang Frank zijn appartement en zag tot mijn grote schrik dat het appartement van hem leeg stond... Ik heb aangebeld bij zijn buren en heb gevraagd aan de buurvrouw waar Frank nar toe verhuist was.. Antwoord van de buurvrouw heb ik niet aan zien komen, Frank is 24 september overleden... Zijn oudste zus Astrid (dus ook mijn zus) is al weken bezig om zijn huis leeg te halen en schoon te maken.  De vloer schoot onder mijn voeten vandaan! Op 24 september? waarom weet ik dit niet, waarom heeft niemand mij hierover ingelicht?! Mijn oudste zus vond dat niet nodig. Frank was zelfs al gecremeerd op 2 november! Zonder afscheid te nemen, zonder ons akkefietje van 10 jaar geleden uitgesproken te hebben heeft mijn oudste zus besloten dat er geen afscheid van hem kon worden genomen, door niemand niet. Frank had geen uitvartverzekering en omdat zij alles alleen heeft geregeld, moest ze eerst uitzoeken war Frank het goedkoopst gecremeerd kon worden. Dus heeft die arme man 9 dagen(!!) in het mortuarium gelegen voor hij uiteindelijk naar Nijmegen is vervoerd om daar helemaal alleen (zoals zijn leven ook was) gecremeerd te worden.  

Ik kan het niet verkroppen, ik kan het niet verwerken, ik weet dat Frank er niet meer is, maar het dringt niet door! Elke scootmobiel waar een iets te zwaar persoon in zit, denk ik dat het toch Frank is, maar het is hem steeds niet. Ik zit vol schuldgevoelens, had ik hem toch maar een keer angesproken, of was ik toch maar en keer bij hem aan de bel gegaan, ik weet zeker dat hij mij binnen had gelaten, hij had het hartstikke leuk gevonden.  Frank is zoals ik eerder zei, opgevoed door mijn vader,  hij had ook de manieren van mijn vader, het was eigenlijk (net als oudste zus Astrid) een kopietje van mijn vader. Maar daar kon Frank niet aan doen, alleen kon ik er niet mee overweg. Ik had hem een zoveel beter en langer leven gegund, maar helaas, zelfs dat heeft niet zo mogen zijn. Ik weet niet zo goed hoe ik nu met mijzelf in het reine moet komen, ik kan immers niets meer goedmaken, en zit vol verdriet en woede, de woede is vooral gericht aan mijn oudste zus Astrid en mijn vader.  Ik wilde mijn vader ook laten weten dat zijn zoon was overleden. Via een tante had ik gehoord dat vader in een verzorgingstehuis zat ergens in het midden van het land. Ik heb de politie gebeld op ze hem op konden sporen. Dat was mogelijk. Mijn vader zou inmiddels 85 jaar zijn, ik wilde dat hij zou nadenken over zijn leven en vooral over wat hij Frank heeft aangedaan, en hij het (net als ik) het nooit meer goed kon maken.  Ik kwam mooi bedrogen uit,  Politie man vertelde mij na even zoeken, dat vader al 3 jaar overleden was. Gek genoeg raakte het mij niet, ik was zelfs opgelucht... Maar ook daarover ben ik dus nooit geinformeerd, niemand trouwens van de broers en zussen. Dus, zo zie je maar weer, de appel valt niet ver van de boom....

Ik voel mij schuldig omdat Frank door zijn doen en laten eigenlijk een heel eenzame man was,  ik zou willen dat ik iets kon veranderen aan de hele situatie, maar ik kan het niet, onmogelijk zelfs. Ik had op zijn minst ervoor kunnen zorgen dat Frank een waardig afscheid had gekregen als die zus van mij, mij had laten weten dat Frank was overleden.  Maar zelfs dat heeft onze oudste zus hem niet gegund...  Toen onze moeder overleed, had ik ook al zulke schuldgevoelens, puur en alleen dat ik geboren ben, haar daarmee nog veel zieker heb gemaakt en ik niets heb kunnen doen aan het onmenselijk zware leven dat ze heeft gehad....  Hoe verwerk ik dit, hoe geef ik dit een plekje,  hoe zal het met mijn moeder en met Frank gaan, zullen ze rust hebben, zien ze mij, horen ze mij? Allemaal vragen.... 

 

Annemarie

Hartjes 0

Er zijn 6 reacties op dit bericht

Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#1

Gecondoleerd met het verlies, Annemarie.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat je zit met schuldgevoelens, echter vind ik dat een ieder het recht heeft om zijn/haar leven te leiden zoals diegene dit wilt. Dat jouw broer er dus voor heeft gekozen om zijn leven 'alleen' te leiden, was zijn keuze. Ook al heeft de gezinssituatie hiertoe geleid, toch was het zijn keuze. Daarbij is alleen niet hetzelfde als eenzaam.
Ik leef zelf behoorlijk alleen, maar ben niet eenzaam. Onze familie was in mijn jeugd enorm hecht en we kwamen veel bij elkaar over de vloer, met de daarbij horende verjaardagen, feesten en partijen. Echter leef ik nu meer alleen omdat ik dat veel fijner vind. Ik hou niet van "small talk", veel drukte, verplichtingen; alles waar een HSP'er "last" van heeft. Je zou je dus af kunnen vragen of Frank misschien ook een hoogsensitief persoon was die ervoor koos om meer op zichzelf te zijn.

Dat je familie jou niet heeft ingelicht over het overlijden vind ik echter niet kunnen. Het maakt niet uit of je als gezin wel of niet hecht bent; wanneer iemand deze wereld verlaat hoor je elkaar in te lichten. Hetzelfde vind ik gelden voor het overlijden van je vader.

Hoe dan ook; ik wens je enorm veel sterkte met het verwerken van beide verliezen en vooral met het verlies van je broer. Mocht je er echt niet uitkomen, dan raad ik persoonlijk een gesprek met de huisarts aan. Deze kan jou eventueel doorverwijzen naar praktijkondersteuning. Deze laatste heeft mij in ieder geval een stap in de goede richting gebracht na het overlijden van mijn partner en schoonvader.

En op de vraag of je moeder en Frank nu rust hebben kan ik eigenlijk maar 1 antwoord bedenken: ja.

Liefs,

Angela.

 

 

 

Loves 1
Truusvankempen Verloor mijn liefste vriend, na 25 jaar, en lang ziek zijn. Een geluid aan de deur, ... Nee nooit meer, iemand, die thuis komt, bij mij , auw
afbeelding van Truusvankempen
Licht bewolkt
Truusvankempen Verloor mijn liefste vriend, na 25 jaar, en lang ziek zijn. Een geluid aan de deur, ... Nee nooit meer, iemand, die thuis komt, bij mij , auw
#2

Ha Angela, 

begrijpelijk dat je machteloos en boos bent.

het is gebeurd,    Jammer,    leer ervan,   dat  je niks meer uitstelt .

en vergeef je zelf , dat je je broer, nooit aangesproken hebt.

vergeet niet, dat ook hij   jou niet aansprak.

naar voor jullie ! Dat alles zo gegaan is.

veroordeel je zelf niet ! Wees lief voor je zelf, en zie dat je gekwetst bent,

en dat doet pijn. 

Zorg goed voor je zelf, dat kan jij het beste !  

Sterkte met alles, een groet van Truus

 

 

 

Loves 1
#3
Anzjuhla schreef op Donderdag 8 november 2018 09:30
Gecondoleerd met het verlies, Annemarie.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat je zit met schuldgevoelens, echter vind ik dat een ieder het recht heeft om zijn/haar leven te leiden zoals diegene dit wilt. Dat jouw broer er dus voor heeft gekozen om zijn leven 'alleen' te leiden, was zijn keuze. Ook al heeft de gezinssituatie hiertoe geleid, toch was het zijn keuze. Daarbij is alleen niet hetzelfde als eenzaam.
Ik leef zelf behoorlijk alleen, maar ben niet eenzaam. Onze familie was in mijn jeugd enorm hecht en we kwamen veel bij elkaar over de vloer, met de daarbij horende verjaardagen, feesten en partijen. Echter leef ik nu meer alleen omdat ik dat veel fijner vind. Ik hou niet van "small talk", veel drukte, verplichtingen; alles waar een HSP'er "last" van heeft. Je zou je dus af kunnen vragen of Frank misschien ook een hoogsensitief persoon was die ervoor koos om meer op zichzelf te zijn.

Dat je familie jou niet heeft ingelicht over het overlijden vind ik echter niet kunnen. Het maakt niet uit of je als gezin wel of niet hecht bent; wanneer iemand deze wereld verlaat hoor je elkaar in te lichten. Hetzelfde vind ik gelden voor het overlijden van je vader.

Hoe dan ook; ik wens je enorm veel sterkte met het verwerken van beide verliezen en vooral met het verlies van je broer. Mocht je er echt niet uitkomen, dan raad ik persoonlijk een gesprek met de huisarts aan. Deze kan jou eventueel doorverwijzen naar praktijkondersteuning. Deze laatste heeft mij in ieder geval een stap in de goede richting gebracht na het overlijden van mijn partner en schoonvader.

En op de vraag of je moeder en Frank nu rust hebben kan ik eigenlijk maar 1 antwoord bedenken: ja.

Liefs,

Angela.

Hai Angela, allereerst dank je wel voor je lieve reactie.  Wat betreft Frank, hij was wel een mensen mens, maar door zijn gedrag wilde er weinig mensen met hem omgaan.  Gelukkig (en dat meen ik uit de bodem van mijn hart) was er wel die buurvrouw, die woonde net een anderhalf jaar naast Frank en ze kwamen regelmatig bij elkaar op de koffie of om muziek te luisteren. Toch weet ik dat Frank in zijn hele leven niets liever wilde dan contact en waardering van onze vader.  Dat heeft hij nooit gekregen, van niemand van ons trouwens.  We zijn allemaal in de steek gelaten en Frank is er wel het "slechtst" vanaf gekomen. 

Ik geloof inderdaad dat het voor mij handig is om daarover met iemand te praten, zelf zit ik al 15 jaar met (dezelfde) schuldgevoelens over mijn moeder. Vind het zo erg dat ze beiden een zwaar leven hebben gehad en dat ik er niets aan gedaan heb om het een beetje aangenamer te maken....

Loves 1
#4
Annemarie Kaijser schreef op Vrijdag 9 november 2018 08:04
Anzjuhla schreef op Donderdag 8 november 2018 09:30
Gecondoleerd met het verlies, Annemarie.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat je zit met schuldgevoelens, echter vind ik dat een ieder het recht heeft om zijn/haar leven te leiden zoals diegene dit wilt. Dat jouw broer er dus voor heeft gekozen om zijn leven 'alleen' te leiden, was zijn keuze. Ook al heeft de gezinssituatie hiertoe geleid, toch was het zijn keuze. Daarbij is alleen niet hetzelfde als eenzaam.
Ik leef zelf behoorlijk alleen, maar ben niet eenzaam. Onze familie was in mijn jeugd enorm hecht en we kwamen veel bij elkaar over de vloer, met de daarbij horende verjaardagen, feesten en partijen. Echter leef ik nu meer alleen omdat ik dat veel fijner vind. Ik hou niet van "small talk", veel drukte, verplichtingen; alles waar een HSP'er "last" van heeft. Je zou je dus af kunnen vragen of Frank misschien ook een hoogsensitief persoon was die ervoor koos om meer op zichzelf te zijn.

Dat je familie jou niet heeft ingelicht over het overlijden vind ik echter niet kunnen. Het maakt niet uit of je als gezin wel of niet hecht bent; wanneer iemand deze wereld verlaat hoor je elkaar in te lichten. Hetzelfde vind ik gelden voor het overlijden van je vader.

Hoe dan ook; ik wens je enorm veel sterkte met het verwerken van beide verliezen en vooral met het verlies van je broer. Mocht je er echt niet uitkomen, dan raad ik persoonlijk een gesprek met de huisarts aan. Deze kan jou eventueel doorverwijzen naar praktijkondersteuning. Deze laatste heeft mij in ieder geval een stap in de goede richting gebracht na het overlijden van mijn partner en schoonvader.

En op de vraag of je moeder en Frank nu rust hebben kan ik eigenlijk maar 1 antwoord bedenken: ja.

Liefs,

Angela.

Hai Angela, allereerst dank je wel voor je lieve reactie.  Wat betreft Frank, hij was wel een mensen mens, maar door zijn gedrag wilde er weinig mensen met hem omgaan.  Gelukkig (en dat meen ik uit de bodem van mijn hart) was er wel die buurvrouw, die woonde net een anderhalf jaar naast Frank en ze kwamen regelmatig bij elkaar op de koffie of om muziek te luisteren. Toch weet ik dat Frank in zijn hele leven niets liever wilde dan contact en waardering van onze vader.  Dat heeft hij nooit gekregen, van niemand van ons trouwens.  We zijn allemaal in de steek gelaten en Frank is er wel het "slechtst" vanaf gekomen. 

Ik geloof inderdaad dat het voor mij handig is om daarover met iemand te praten, zelf zit ik al 15 jaar met (dezelfde) schuldgevoelens over mijn moeder. Vind het zo erg dat ze beiden een zwaar leven hebben gehad en dat ik er niets aan gedaan heb om het een beetje aangenamer te maken....

Ooh Sorry, ik bedoel Anzjuhla, verkeerde naam! <3

 

Loves 1
#5
Truusvankempen schreef op Donderdag 8 november 2018 23:26
Ha Angela, 

begrijpelijk dat je machteloos en boos bent.

het is gebeurd,    Jammer,    leer ervan,   dat  je niks meer uitstelt .

en vergeef je zelf , dat je je broer, nooit aangesproken hebt.

vergeet niet, dat ook hij   jou niet aansprak.

naar voor jullie ! Dat alles zo gegaan is.

veroordeel je zelf niet ! Wees lief voor je zelf, en zie dat je gekwetst bent,

en dat doet pijn. 

Zorg goed voor je zelf, dat kan jij het beste !  

Sterkte met alles, een groet van Truus

Hai Truus, dank je wel voor je lieve reactie!

Loves 0
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
afbeelding van Anzjuhla
Anzjuhla 24 Augustus de liefde van mijn leven kwijtgeraakt. 9 Jaar bij elkaar geweest.
#6
Annemarie Kaijser schreef op Vrijdag 9 november 2018 08:06
Annemarie Kaijser schreef op Vrijdag 9 november 2018 08:04
Anzjuhla schreef op Donderdag 8 november 2018 09:30
Gecondoleerd met het verlies, Annemarie.

Ik kan mij heel goed voorstellen dat je zit met schuldgevoelens, echter vind ik dat een ieder het recht heeft om zijn/haar leven te leiden zoals diegene dit wilt. Dat jouw broer er dus voor heeft gekozen om zijn leven 'alleen' te leiden, was zijn keuze. Ook al heeft de gezinssituatie hiertoe geleid, toch was het zijn keuze. Daarbij is alleen niet hetzelfde als eenzaam.
Ik leef zelf behoorlijk alleen, maar ben niet eenzaam. Onze familie was in mijn jeugd enorm hecht en we kwamen veel bij elkaar over de vloer, met de daarbij horende verjaardagen, feesten en partijen. Echter leef ik nu meer alleen omdat ik dat veel fijner vind. Ik hou niet van "small talk", veel drukte, verplichtingen; alles waar een HSP'er "last" van heeft. Je zou je dus af kunnen vragen of Frank misschien ook een hoogsensitief persoon was die ervoor koos om meer op zichzelf te zijn.

Dat je familie jou niet heeft ingelicht over het overlijden vind ik echter niet kunnen. Het maakt niet uit of je als gezin wel of niet hecht bent; wanneer iemand deze wereld verlaat hoor je elkaar in te lichten. Hetzelfde vind ik gelden voor het overlijden van je vader.

Hoe dan ook; ik wens je enorm veel sterkte met het verwerken van beide verliezen en vooral met het verlies van je broer. Mocht je er echt niet uitkomen, dan raad ik persoonlijk een gesprek met de huisarts aan. Deze kan jou eventueel doorverwijzen naar praktijkondersteuning. Deze laatste heeft mij in ieder geval een stap in de goede richting gebracht na het overlijden van mijn partner en schoonvader.

En op de vraag of je moeder en Frank nu rust hebben kan ik eigenlijk maar 1 antwoord bedenken: ja.

Liefs,

Angela.

Hai Angela, allereerst dank je wel voor je lieve reactie.  Wat betreft Frank, hij was wel een mensen mens, maar door zijn gedrag wilde er weinig mensen met hem omgaan.  Gelukkig (en dat meen ik uit de bodem van mijn hart) was er wel die buurvrouw, die woonde net een anderhalf jaar naast Frank en ze kwamen regelmatig bij elkaar op de koffie of om muziek te luisteren. Toch weet ik dat Frank in zijn hele leven niets liever wilde dan contact en waardering van onze vader.  Dat heeft hij nooit gekregen, van niemand van ons trouwens.  We zijn allemaal in de steek gelaten en Frank is er wel het "slechtst" vanaf gekomen. 

Ik geloof inderdaad dat het voor mij handig is om daarover met iemand te praten, zelf zit ik al 15 jaar met (dezelfde) schuldgevoelens over mijn moeder. Vind het zo erg dat ze beiden een zwaar leven hebben gehad en dat ik er niets aan gedaan heb om het een beetje aangenamer te maken....

Ooh Sorry, ik bedoel Anzjuhla, verkeerde naam! <3


Nee hoor, meid. Mijn naam hier op de site is als Anzjuhla gespeld, maar mijn echte naam is Angela. Niets verkeerds gespeld dus. ;-) <3

Loves 0