En dan verder....

Mijn broertje van 33 die tijdens alle behandelingen steeds heel positief was en nooit klaagde en zelfs toen hij te horen kreeg dat hij uitbehandeld was nog het beste ervan wilde maken is 2,5 week geleden overleden. Hij wilde niet dood. En heeft gestreden en gevochten tot zijn laatste ademhaling. Het was vreselijk om hem zo te zien en dat geluid van de benauwdheid, de pijn, paniek en radeloosheid van hem blijft me bij. We hebben een heel intensief jaar met hem gehad vol hoop en uiteindelijk vrees. En het is gek om er nu opeens niet meer voor hem te hoeven zijn. Dit jaar draaide voor ons om de zorg voor hem. Nog lastiger maakt het dat mijn zusje 20 jaar geleden op 23 jarige leeftijd besloot een einde aan haar leven te maken (na heel veel pogingen lukte het haar). Het voelt zo dubbel de een wil leven en blijft strijden en gaat dood....de ander wil niet leven en moet vele pogingen doen om te sterven.

En ondertussen zijn alle regeldingen achter de rug en moet je het gewone leven weer oppakken thuis....en dat is best lastig. Na zo'n heftig en intens jaar samen is er toch veel verandert op mijn kijk op het leven en de mensen om mij heen. Merk dat ik echt een beetje zoekende ben.

Hoe doen jullie dat?

Hartjes 0

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Mijn broertje is vorig weekend overleden. Ik had nooit verwacht, echt nooit dat iets zo pijnlijk zou kunnen zijn. Woorden kunnen het niet omschrijven. Ik leef met je mee, ben zelf ook zoekende en nog vol in verdriet, kan jou daarin denk ik nog niet helpen. Het verandert je ook geloof ik, hoe je naar dingen kijkt, hoe je dingen ervaart en hoe je reageert op situaties. Ik kan me heel goed voorstellen dat je in de war bent, je met vragen blijft rondlopen en niet meer weet waar je aantoe bent. Heb je steun van mensen in je omgeving? Praat je erover met mensen die je vertrouwd?
 

Liefs x

Loves 0