J
afbeelding van J
Bewolkt
J

En dan ineens moet ik huilen....

De eerste maand van het nieuwe jaar is alweer even voorbij. Het jaar begon goed, het gaat goed op mijn werk, ik heb sinds kort een relatie en alles gaat gewoon goed! 

Maar toen begon de tweede maand, in deze maand is het 24 jaar geleden dat mijn broertje stierf. En dat valt me nu zwaarder dan andere jaren. Juist nu het met mij zo goed gaat mis ik hem meer! Ik had zo graag gewild dat hij er nog was, dat hij mee kon delen in dit geluk! En ik vraag me af, hoe zou het nu met hem gaan? Hij zou bijna 26 worden. 26! Waar zou hij werken? Zou hij nog bij ons in het dorp wonen? Zou hij een relatie hebben? Getrouwd zijn ? Misschien wel kinderen hebben? Ik weet het niet en we zullen het nooit weten. 

En zo ineens, terwijl ik me net nog zo gelukkig voelde, rollen de tranen over mijn wangen. Wat mis ik jou! En ik weet, in mijn hart ben je altijd bij mij!

God has you in His arms, I have you in my heart!

Hartjes 1

Er is 1 reactie op dit bericht

#1

Beste J,

Vreemd hè, dat het je ineens overvalt. Of eigenlijk is het helemaal niet vreemd. Misschien heb je hier en daar al wat ervaringen van andere forumleden gelezen. Vaak lees je terug dat het ergste verdriet - het rauwe randje - door de tijd heen meer naar de achtergrond verdwijnt, maar dat het altijd als een schaduw bij je blijft. Soms heel klein, soms overheersend...

Het is zo dubbel, jij voelt je gelukkig maar tegelijkertijd heb je niemand dichtbij om het mee te delen. En dat maakt weer verdrietig. Mijn ervaring is wel dat dat grote overheersende verdriet een moment is, in de zin van dat het ergens weer ophoudt. Ik hoor ook wel eens van mensen dat ze 'blij' zijn dat ze nog steeds zo'n verdriet kunnen voelen, na al die jaren. Een raar soort blijdschap: je bent iemand niet vergeten. Zoals ik al zei: een dubbel gevoel.

Ik wens je veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

 

Loves 0