De tijd gaat zo snel

 

In ons gezin komt de vreselijke ziekte: Huntington voor, mijn vader is er aan overleden en ondertussen ook mijn twee broers, verder nog een zus in een tehuis die als een kasplant leeft.Al deze mensen veranderden in een wrak, ,zo vreselijk oneerlijk.

Vorig jaar op 4 mei is mijn laatste broer overleden, voor heb een uitkomst voor mij nog steeds niet te vatten, vooral omdat het toch heel onverwachts is gegaan, hij was pas 62

Een ontzettende lieve vent, zorgzaam voor zijn kids en altijd in voor een geintje of een luisterend oor.

Afscheid hebben we niet kunnen nemen, we mochten hem helaas ook niet meer zien, daar sta je dan bij een dichte kist waar diegene in ligt waar je zo van houdt.

Het rare is dat ik soms nog steeds niet geloof dat hij is overleden, rouwen wat is rouwen? Denk dat ik daar nog steeds niet aan begonnen ben, kan nog niet loslaten en als ik naar zijn foto kijk lijkt het bijna of hij mij zo gaat bellen.

Is dit raar????

Ik ben de jongste van vijf kinderen en onze moeder van 88 leeft ook nog, die heeft en haar man en twee kinderen moeten weg brengen en we gaan elke week bij mijn zus op bezoek

Soms word ik zo kwaad, die klote ziekte ,het gaat altijd als een rode draad door je leven, en je kan er niet voor weg lopen.

Zoveel gesprekken met mijn broer gehad toen hij hoorde dat hij ook drager was van deze ziekte maar langzaam sluipt deze ziekte erin en er is geen ontkomen aan.

Ik mis hem zo zou hem zoveel willen vertellen maar vooral Hoe veel ik van hem hou en dat hij in mijn alles zit tot ik zelf mijn ogen sluit en hem hopenlijk weer zou mogen zien

 

 

 

 

Hartjes 2

Er is 1 reactie op dit bericht

MiriamBetul Be yourself
afbeelding van MiriamBetul
Zonnig
MiriamBetul Be yourself
#1

Gecondoleerd... Veel respect voor jou, ik begrijp je helemaal. Mijn broer heb ik ook kwijtgeraakt. Hij was 20 jaar. tis nu al een 1,5 jaar geleden dat hij overleed. Ik wens je nog veel sterkte 

Loves 0