Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.
afbeelding van Asje
Bewolkt
Asje Heb dec. 2016 dus kort geleden mijn zus van 51 jaar onverwachts aan hartstilstand verloren. Voel me zo slecht en wanhopig ,we zagen elkaar bijna elke dag, de dag voor het plotseling overlijden was ze nog bij mij voor mijn verjaardag, was heel gezellig.

alleen en boos

toen mijn zusje vorig jaar onverwachts overleed heb ik een verhaal geplaatst, maar wat ik effe kwijt wil is dat ik het gevoel heb er alleen voor te staan, alles gaat gewoon door alsof er niets is gebeurt, niemand die vraagt hoe het gaat of zo, alsof het normaal is een dierbaar iemand te verliezen. ik zou willen dat mensen erna zouden vragen maar niemand.

voortaan als er bij iemand anders zoiets gebeurt zal ik er ook niet naar vragen, het maakt me boos, het is toch niet niks, het is een van de ergste dingen in je leven.het is nu anderhalf jaar geleden en ik huil elk dag om haar dat ik ze zo mis, ze was mijn zus, vriendin, maatje.. ik zou dit allemaal zo graag met mensen die dit ook meegemaakt hebben willen delen, iedereen mag me schrijven doe het aub, dank je wel

 

Hartjes 1

Er zijn 9 reacties op dit bericht

#1

Lieve Asje,

Ik ervaar ook hetzelfde. Mijn partner is ruim 2 jaar geleden plotseling overleden en ook hier bij mij in de omgeving gaat alles gewoon door. Niemand vraagt me meer hoe het gaat en iedereen verwacht dat ik mijn leven weer op orde heb na 2 jaar.

Het maakt mij ook boos. Ik ben de afgelopen 2 jaren wel wat 'harder' geworden. Voorheen stond ik voor bijna iedereen klaar. Ze hoefde maar een kikje te geven en ik deed bijna alles voor ze, maar omgekeerd... nee, veel mensen hebben mij laten vallen. Als er in de toekomst wat met ze gebeurd, dan zal ik ook niet als eerste in de rij staan om ze te helpen.  Ja toch? Het klinkt heel vreemd in de oren als dit zeg tegen andere mensen, die begrijpen dit niet! Of dat ik geen contact meer wil hebben met bepaalde mensen... dan lijkt het net of het probleem bij mij ligt!!! 

Mensen (die nog nooit van dichtbij een dierbare hebben verloren) weten niet hoe ze zich moeten gedragen. Ze zeggen van alles zonder erbij na te denken. Het maakt me boos aan de ene kant, maar het kwetst me ook enorm. Zo zei laatst een vriendin tegen mij:  Ga lekker daten! Ik dacht: huh? daten? Alsof mijn leven 20 jaar voorheen met mijn partner niets voorstelde!!

Heb je zin/behoefte  om je verhaal te vertellen, dan mag je me altijd een (prive)berichtje sturen!

Liefs,

Sweet_Memories

Loves 1
pj.brinksma ongehuwd
afbeelding van pj.brinksma
Bewolkt
pj.brinksma ongehuwd
#2

hallo Asje,

zeer herkenbaar allemaal ik ben mijn moeder (veel mantelzorg) mijn zus en werk in 4 jaar tijd kwijtgeraakt en veel steun en begrip heb ik niet ervaren voor anderen gaat inderdaad het leven gewoon door.

De boosheid en vooral het eenzaam voelen de teleurstelling dat er weinig mensen zijn die zich er in kunnen verplaatsen.

De rouw (lees rauw) is in mijn beleving een zwaar proces dat veel energie en tijd kost en ik heb altijd het gevoel dat je het toch op de een of andere manier zelf een weg in moet vinden want mensen om mij heen kunnen zich er niet of weinig in verlplaatsen is mijn ervaring het gemis de leegte en wat het allemaal aan emoties met je doet is vind ik zwaar en moeilijk te hendelen.

Het brengt ook veel eenzaamheid met zich mee vind ik.

Ik wens je veel kracht en moed om hier een weg in te vinden. 

 

 

Loves 0
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
afbeelding van Ster.56
Bewolkt
Ster.56 Weduwe sinds 25-04-2017, Udo is op 63-jarige leeftijd plotseling overleden. (geen kinderen) 23-12-2014 is mijn zus en hartsvriendin gestorven
#3

Lieve Asje,

Ik las je berichtje dat je het zo moeilijk hebt met het overlijden van je zus en vriendin. Ik weet precies wat je voelt ik heb mijn enige zus en hartsvriendin 3,5 jaar geleden verloren aan kanker en heb het er erg moeilijk mee gehad, temeer daar onze ouders al vroeg overleden waren, dan wordt de band tussen zussen nog sterker. Hoe beter de band is, hoe groter en pijnlijker ook het verlies.

Gelukkig heb ik hierbij veel steun ondervonden van mijn man, die merkte het direct als ik het moeilijk had en heeft me er telkens weer doorheen gesleept. Helaas ben ik ook hem een jaar geleden verloren, geheel plotseling aan een hartinfarct en geloof me, dan weet je het echt niet meer. Nu is er niemand meer over en je moet alles alleen doen. Voor alle anderen gaat het leven gewoon door, alleen voor jou staat het stil en niks is meer als voorheen.

Het is zoals je schrijft, de meeste mensen vragen niks, ze vinden het normaal dat je leven doorgaat. Bij het overlijden van mijn man was dat wel iets meer, maar  ook dan horen ze het liefst dat het goed gaat, ze willen niet geconfronteerd worden met verdriet. Ze komen dan ook met allerlei goede adviezen zoals : je moet wel doorgaan en ook voor jou gaat de zon weer schijnen, je moet wel ervoor gaan, probeer eens een hondje te nemen of doe een schildercursus. Dat soort adviezen krijg je gelukkig niet van lotgenoten, die weten wat verlies is. Voor de buitenwereld is de houdbaarheid van rouw ook maximaal een half jaar, dan verliezen ze het geduld en moet het over zijn.

Ik hoop dat je wel nog een man/gezin/familie/vrienden hebt die je kunnen steunen en die je begrijpen. De open plek en het gemis en verdriet zullen altijd blijven. Belangrijk is dat er begrip voor jou is in je omgeving.

Veel sterkte

Loves 1
afbeelding van gerardverdriet
Storm
#4

Lieve  Asje,

Dat we dit allemaal ervaren. Ik dacht soms:" Ben ik teveel met mezelf bezig?"

4 jaar geleden overleed mijn enige zus aan kanker.  4 maanden later haar man ook aan kanker . Mijn oudste broer en vrouw overleden beiden aan kanker. Toen had ik mijn lieve man nog. Nu hij anderhalf jaar geleden overleed, voel ik me alleen. Dezelfde adviezen als jij kreeg ik ook . Heb ook nog 2 broers. De vrouw van mijn broer zei na 7 weken ;: Er zijn zoveel weduwvrouwen;" Mijn jongste broer is 10 jaar jonger.  Ze komen op mijn verjaardag Zelfs de huisarts zei na 3 weken :" Er is een leven met Gerard en 1 zonder Gerard.  Daar moet jezelf iets van maken. 

De kinderen van mijn zus. De vroegere buren. Daar heb ik wat aan. Kinderen hadden we niet .

Als je maar vrolijk bent dan komen ze wel zoveel tranen huil ik iedere dag om mijn liefste. Zo alleen. 40 jaar samen.

 

Dus ik begrijp  je en wens je veel sterkte toe

 

Gerardverdriet 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Loves 0
afbeelding van AnVeld
Zonnig
#5

Beste Ansje, 

  • Hier precies zo. Mijn broer is vorig jaar overleden door een auto-ongeluk. Na onwijs veel ellende (sowieso ellende maar mijn broer had 2 huizen waarvan hij er 1 verhuurde en om een lang verhaal kort te make; de huurders deden er alles aan om ons het leven zuur te maken. ze hebben letterlijk gezegd dat ze ons kapot wouden maken. We hebben verschillende rechtzaken gehad,  we hebben natuurlijk gewonnen omdat hun geen recht van spreken hadden. Mijn 'wake-up call' was mijn verjaardag vorige week (2de verjaardag na mijn broer zijn overlijden zijn overlijden). Toen dacht ik; zo en dit zijn de mensen die er daadwerkelijk voor MIJ zijn. Terwijl ik altijd voor iedereen klaar sta (stond dus vanaf vorige week). Er waren geen zogenaamde vriendinnen, alleen mijn familie en buren waar ik gelukkig een ontzettend close band mee heb. Ik heb op de avond van mijn verjaardag ook de uitspraak gedaan dat dat de mensen die er waren de enige mensen nog waren die nog contact met mij op namen. Zelfs mijn 'beste'vriendin die ik ken via mijn broer was mijn verjaardag vergeten.
    Waarna de volgende dag mijn buurvrouw (waar ik heel goed mee kan en er natuurlijk ook was) zelfs zei dat ze zo ontzettend geschrokken was van mijn uitspraak en dat ze dat absoluut niet verwacht had omdat ik niet liet merken dat ik er (naast familie en buren) er eigenlijk alleen voor stond. 

Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben want ik zit er soms zo door heen en denk dat het aan mij zelf ligt dat mensen niet meer met mij om willen gaan. Alleen weet ik niet waarom. Erg lastig.

Hoe gaan jullie hier mee om, ik probeer me groot te houden maar het wordt toch steeds lastiger.
Mn zus zei al; mensen zijn bang om met je te praten. Maar als dat zo zou zijn dat laten ze je toch na een half jaar/ driekwart jaar niet vallen? 

 

Loves 0
afbeelding van AnVeld
Zonnig
#6
AnVeld schreef op Zaterdag 30 juni 2018 01:33
Beste Ansje, 

Hier precies zo. Mijn broer is vorig jaar overleden door een auto-ongeluk. Na onwijs veel ellende (sowieso ellende maar mijn broer had 2 huizen waarvan hij er 1 verhuurde en om een lang verhaal kort te make; de huurders deden er alles aan om ons het leven zuur te maken. ze hebben letterlijk gezegd dat ze ons kapot wouden maken. We hebben verschillende rechtzaken gehad,  we hebben natuurlijk gewonnen omdat hun geen recht van spreken hadden. Mijn 'wake-up call' was mijn verjaardag vorige week (2de verjaardag na mijn broer zijn overlijden zijn overlijden). Toen dacht ik; zo en dit zijn de mensen die er daadwerkelijk voor MIJ zijn. Terwijl ik altijd voor iedereen klaar sta (stond dus vanaf vorige week). Er waren geen zogenaamde vriendinnen, alleen mijn familie en buren waar ik gelukkig een ontzettend close band mee heb. Ik heb op de avond van mijn verjaardag ook de uitspraak gedaan dat dat de mensen die er waren de enige mensen nog waren die nog contact met mij op namen. Zelfs mijn 'beste'vriendin die ik ken via mijn broer was mijn verjaardag vergeten.
	Waarna de volgende dag mijn buurvrouw (waar ik heel goed mee kan en er natuurlijk ook was) zelfs zei dat ze zo ontzettend geschrokken was van mijn uitspraak en dat ze dat absoluut niet verwacht had omdat ik niet liet merken dat ik er (naast familie en buren) er eigenlijk alleen voor stond. 
Ik ben blij te lezen dat ik niet de enige ben want ik zit er soms zo door heen en denk dat het aan mij zelf ligt dat mensen niet meer met mij om willen gaan. Alleen weet ik niet waarom. Erg lastig.

Hoe gaan jullie hier mee om, ik probeer me groot te houden maar het wordt toch steeds lastiger.
Mn zus zei al; mensen zijn bang om met je te praten. Maar als dat zo zou zijn dat laten ze je toch na een half jaar/ driekwart jaar niet vallen?

Of het er toe doet weet ik niet maar op het moment van overlijden van mijn broer was onze dochter net 2 weken oud. Mensen die niet op de avondwake waren of geeneens een kaartje hadden gestuurd meenden wel op kraamvisite te moeten komen. Bij die mensen heb ik natuurlijk de boot afgehouden. Maar die mensen reken ik niet tot de vriendengroep. En het lastigste van alles is dat mensen maar zeggen dat ik gelukkig moet zijn want ik heb een dochter. En dat was (ben) ik ook. Maar dat neemt het verdriet niet van mijn broer weg. Het een vervangt het ander niet.

 

Loves 0
Vi Ik ben 57 jaar en getrouwd. Heb 2 dochters uit vorig huwelijk en heb inmiddels 2 kleinkinderen.
afbeelding van Vi
Bewolkt
Vi Ik ben 57 jaar en getrouwd. Heb 2 dochters uit vorig huwelijk en heb inmiddels 2 kleinkinderen.
#7

Kan het verdriet en boosheod  heel goed begrijpen.Mijn zus iams in augustus 2016 overleden na 2 jaar knokken tegen longkanker. Op zich al een hele zware tijd met veel verdriet.  Een vervelende werksituatie door onbegrip en een reorganisatie  en de stress en door slopende ziekte van haar. Nu nog elke dag denk ik aan haar en mis haar ontzettend. Zij was mijn laatste directe familei  Mijn moeder en broer zijn beiden rond 2000 eenbhalf jaar na elkaar overleden(vader al in 1968 door auto ongeluk). Eigenlijk ben ik er nooit overheen gekomen. Doorgaan en denken het hort erbij. Op dese leeftjd moet je daar tegen kunnen dacht ik . Maar eigenlijk beheerst het mijn hele leven. Sinds mijn zus als laaste ziek werd  en uiteindelijk in augustus 2016 overleed functioneer ik niet meer normaal. Problemen op werk. Moodswings, kan niets incasseren en ben snel van slag, kan dagen duren voor ik weer een beetje "normaal"ben.  Ik denk elke dag aan ze en voel me alleen, ook al heb ik een lieve man en 2 volwassen dochters. Vooral mijn man voelt zich machteloos net mijn gedrag. Ik voel me schuldig tegenover hen dat ik niet kan genieten van wat er wel is, en op werk ben ik snel vam slag als ik onder spanning sta en collega's  druk op me  leggen. 

Die momenten dat ik me rot voel mis ik mn zus(en broer en moeder) enorm. De laaste die wist wie ik was en het gevoel van uit hetzelfde nest is weg. 

Ik kijk vaak laatste tijd veel youtube filmpjes over leven na de dood in hoop om troost te vinden met idee dat we weer samen zullen komen . Helemaal verkeerd bezig natuurlijk...maar kan het niet laten vooral als alles om me heen verkeerd loopt omdat ik weinig incasseringsvermogen meer over heb.

Lijkt ik niet of mag genieten va mezelf nu in als enige over ben. Als ik nichten en neven en tantes zie die een gezellige familie band hebben, wordt dat gevoel van overal buiten staan  heel sterk. Wanneer gaat dit over .. 

Loves 0
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
afbeelding van Yvonne Jansen
Storm
Yvonne Jansen Ik ben 23 september 2017 mijn man verloren aan kanker
#8

Lieve Asje,wat een hartverscheurende oproep, mijn allerliefste maatje ,man ,mijn alles is 11maanden geleden overleden, en daardoor zijn we lotgenoten geworden van die grote groep.Het delen van je verhaal kan een aanvulling geven bij je verdriet en het gemis, het is namenlijst een gedeelde emotie die zo herkenbaar is .Blijf als je kunt op het forum en haal er misschien net dat beetje meer troost uit om verder te kunnen.Warme groet,Yvonne Jansen.

Loves 0
afbeelding van Roza
Licht bewolkt
#9

Beste Asje,

mijn verlies is iets korter geleden (nou ja, verliezen), mijn enige zus van 45 jaar is in april totaal onverwacht overleden en mijn moeder in juli, na ruim 10 jaar ziekte. De overweldigende aandacht na het overlijden van mijn zus, was heel erg fijn. Begrijpelijk was dat iets minder na het overlijden van mijn moeder, die vanwege haar ziekte al jaren nog maar heel weinig contacten had, maar niet minder warm en gemeend. Nu is het 5 maanden later en het wordt minder, maar toch... af en toe brengt de postbode zomaar een lieve kaart, of krijg ik berichtjes met mooie teksten. Zomaar even iemand die aan je denkt. Ik snap heel goed dat de aandacht minder wordt, mensen hebben hun eigen leven, waarin ze, als het ze goed gaat, niet altijd stil staan bij het verlies en verdriet van anderen. Ik denk van mezelf dat ik dat ook niet deed, hoewel ik altijd voor iedereen klaar sta. Je kunt nu eenmaal niet het leed van de hele wereld op je schouders nemen. Neemt niet weg dat voor jou (en mij en vele anderen) je wereld nooit meer hetzelfde zal zijn. Voor altijd is een gat dat door niemand opgevuld kan worden. En dat gat is niet altijd even zichtbaar. Bij mijn in ieder geval niet, soms wil ik het niet laten zien, soms voel ik me best aardig en is het gewoon niet zichtbaar, maar er zijn ook momenten dat alle registers opengaan en als iemand dat gat dan nog niet ziet, lopen ze toch echt met oogkleppen voor! Mensen hoeven niet verdrietig voor mij te zijn, maar het helpt zeker dat ze je verdriet erkennen en een arm om je heen slaan of naar je luisteren, ook al vertel je het verhaal voor de zoveelste keer. Ik denk dat het voor mensen die nog nooit zoiets meegemaakt hebben in veel gevallen een kwestie van onwetendheid of ongemak is. Mensen horen niet graag dat het niet goed gaat, maar waarom eigenlijk niet? Als ze mij vragen hoe het met me gaat, zeg ik van 'af en aan' en daar kunnen ze dan me doen wat ze willen. Verder vragen of niet. Ik snap het ook als ze het lastig vinden, maar ik heb niet het gevoel dat ze niet geïnteresseerd zijn. 

Ik mis mijn zus en mijn moeder iedere dag, soms zo erg dat het letterlijk pijn doet. En de ene dag denk ik dat de hele wereld dat met mij mee moet voelen en de andere dag ben ik blij dat niet iedereen dat hoeft te ervaren... 

Lieve groet  en sterkte,
Roza

Loves 0