Gemini1992 Mama van 2 mooie mannen, vriendin, mafkees, steun- en praatpaal, koffiezetster.. noem t maar op
afbeelding van Gemini1992
Zonnig
Gemini1992 Mama van 2 mooie mannen, vriendin, mafkees, steun- en praatpaal, koffiezetster.. noem t maar op

5 jaar later

30 januari 2013...

De dag waarop vele levens uit jouw omgeving veranderden.

Je familie en vrienden, in totale verbijstering, verdriet en vooral leegte.

Zo jong, 36, vol in je leven, altijd vrolijk en je genoot. Mijn god wat genoot je. Je levensmotto was niet voor niets: "je leeft maar één keer!"

En dan ineens ben je er niet meer..

Ik had gewerkt en ineens stond vriendlief voor t werk met de mededeling dat we naar pa en ma moesten. Er was iets aan de hand, maar wat kon niet via de telefoon. Ik ging uit van iets ergs, maar dit zag niemand aankomen. We kwamen aan, papa zat op de bank, rode, natte ogen en tunnelvisie, mama was aan t bellen met iemand en op dat moment wist ik dat er iemand was overleden. Dit is niet goed. Toen mama ophing en haar gezicht naar ons wendde, kreeg ik een hol gevoel, alsof iemand me met een bokshandschoen in mn maag stompte. "Lieverd,we moeten je wat vertellen".. En toen het nieuws dat jij, mn lieve grote broer, levenloos was gevonden. 

Ondanks dat ik op de bank zat, voelde ik de grond van onder mn voeten verdwijnen en ben ik hysterisch gaan gillen.. de rest van de avond zou niet veel beter gaan.

5 jaar later en het voelt nog alsof je elk moment binnen kan komen lopen.

Nogsteeds de vele vragen, waarom? Hoe? Wat ging er mis? 

En dan de vragen zoals: wat als dit niet gebeurd was, hoe zou alles nu gaan. Je zou hier zijn, bovenal zou het gemis en verdriet er niet zijn.

Ik ben elke dag na jouw overlijden bij je geweest, mn dag tegen je verteld en gesmeekt dat dit allemaal een wrange, gemene en boze nachtmerrie was. 

De eerste keer dat ik naar je toe kwam, en je zag liggen als zijnde je eruit zag klaar te zijn voor een avond stappen, wou mn hoofd er niet aan geloven. Ik heb zelfs met mn stomme kop gezegd: ja sta maar gewoon op hoor... Tot ik je hand pakte en de kou voelde. Op dat moment werd de realiteit hard en onomkeerbaar. Het moment: dit is ECHT. En het komt nooit meer goed.

Ik nam mezelf voor je gewoon toe te spreken, stomme flauwe opmerkingen te maken en dan die verontschuldiging voor die McFlurry die ik je nooit ben komen brengen (iets waar ik, op de momenten dat ik je EXTRA mis, zoals je verjaardag van de week, of de dag waarop je stierf, extra aan denk en dan met een scheve glimlach weer mn excuses maak)

5 jaar, t gaat nergens over. Soms denk ik aan een alternate universe waar alles anders zou zijn. Dat je er nog was. Want eerlijk is eerlijk, wij hebben te weinig tijd gekregen. We hadden net goed contact. Jaren heb ik je niet gezien en toen het contact er was, werd dat een van de dierbaarste dingen in mn leven. God, wat wou ik meer tijd met je hebben. Leuke avonden en stomme gesprekken voeren. De feestdagen als gezellige familie doorbrengen. Maar dat is natuurlijk WAT ALS.

Inmiddels ben ik zelf mama. Je bent weer oom geworden man! 2 jongens, en ik weet zeker dat je ze fantastisch zou vinden, en zij jou ook.

Je foto staat op mn tvmeubel, ik kijk er elke dag naar. Je bent niet 1 dag uit mijn gedachte. De dvd van de efteling waar we toen met de complete familie waren speel ik wel eens af, en dan vraagt mn lieve oudste aapje wie jij bent en waar je bent. En ik vertel wie je bent, maar waar kan ik niet zeggen. Daar is hij nog iets te jong voor. Dus ik wijs naar mijn en zijn hart. En dan is het goed.

Van de week was je jarig, we hebben op je geproost. 

5 jaar later, en ondanks dat ik vanaf dag 1 gewoon over alles praat, over jou en alles wat er gebeurd is, heb ik nogsteeds dat lege gevoel dat ik had op dag 1.

Ze zeggen: tijd heelt alle wonden. Maar ik denk niet dat t heelt, het slijt hoogstens, maar zolang wij allemaal aan je denken, zul je altijd bij ons blijven

Ik heb dit geschreven omdat dit al 5 jaar in mn hoofd zit, maar ik het niet durf te bepraten. Omdat er dan 5 jaar aan emotie vrij zou komen. Maar op deze manier kan ik het toch kwijt. Ook aan mensen die de pijn voelen en het gemis.

Lieve broer

We missen je ❤

Hartjes 3

Er is 1 reactie op dit bericht

afbeelding van Jacco
Zonnig
#1

Wow Gemini,

Wat raak jij mij en weet dat er nu een traan ovef mijn wang loopt, ik mis mijn broer ook zo en het doet zo'n pijn, hij was 53 toen hij stierf en zo'n fijn mens, altijd lol en gekheid maken. We overliepen elkaar niet maar als we samen waren zeiden we: weet je nog van.... en lagen we te brullen van het lachen. Ik mis hem zo mijn lieve broer hij was 1,5 jaar ouder en wij deden vroeger heel veel samen, ik was zijn kleine broertje en we vochten ook samen tegen andere. Hij stierf aan kanker na een lange behandeling en nu na jou verhaal 15 jaar later huil ik nog om hem ik mis hem elke dag. Dank je hiervoor en dat wij hun nooit mogen vergeten.

Loves 2