Wat zeg je tegen iemand die rouwt?

Wie Troost Mij donderdag 8 februari 2018 10:00 3 reacties

Veelbesproken op ons forum: die goedbedoelde, maar ongevraagde adviezen van de omgeving na het overlijden van een dierbare. Hoog tijd dus om wat handvatten te geven. Want wat kun je nu wel en juist niet zeggen tegen iemand die iemand die rouwt?

Eerder plaatsten we al blogartikelen over rouwen met hulp van je omgeving. Want het blijkt voor mensen vaak heel lastig te zijn om een goede omgang te vinden met rouwenden in hun omgeving. Goedbedoelde opmerkingen als ‘je moet het verdriet een plekje geven’ of ‘je moet er echt eens uit, daar knap je van op’ vallen bij iemand die rouwt vaak totaal verkeerd.

Aan de andere kant heeft je omgeving weer het gevoel op eieren te moeten lopen. Niemand wil immers graag geconfronteerd worden met een overlijden of verdriet. Vragen als 'hoe maak ik de rouwende niet aan het huilen?' of 'hoe kan ik het verdriet van de rouwende wegnemen?' kunnen ook er voor zorgen dat er een blokkade ontstaat en dat het contact in het ergste geval verwatert.

We vonden het daarom tijd worden om met korte voorbeelden te laten zien wat je het beste zou kunnen zeggen tegen iemand die rouwt om een overleden dierbare. Handig om te lezen voor je omgeving, dus deel dit artikel ook gerust met jouw naasten. Zo krijgt jouw omgeving een beter beeld van hoe ze jou in deze moeilijke periode het beste kunnen benaderen.

Uiteraard is dit niet de volledige handleiding om met rouwenden om te gaan. Hoe je rouw beleeft, is voor iedereen uniek. Heb je zelf aanvullingen? Noem ze dan in de reacties onder dit artikel. Misschien kunnen we zo samen zorgen dat er wat meer begrip voor de belevingswereld van rouwenden komt.

Hieronder volgen een aantal voorbeelden van hoe het niet moet. Goedbedoelde vragen en adviezen die door rouwenden als pijnlijk kunnen worden ervaren. Uiteraard hebben we er ook voorbeeldzinnen aan toegevoegd die waarschijnlijk wel goed vallen.

 

Zeg niet: Gaat het alweer goed met je?

Maar: Hoe gaat het nu met je?

Rouw en verdriet zijn grillig. De ene dag kun je je top voelen en andere dag ben je absoluut niets waard. Door de vraag in het ‘nu’ te houden, voelt de rouwende niet de dwang om de schijn op te houden, maar krijgt diegene de ruimte om echt aan te geven hoe het op dit moment gaat. Zo voelt degene die rouwt zich ook meer begrepen.

 

Zeg niet: Je kunt me altijd bellen!
Maar: Ik bel je elke avond om 20.00 uur even op.

We kunnen er niet genoeg op hameren: wees concreet in je hulp naar degene die rouwt. Met een vrijblijvende toezegging kan de rouwende niet zoveel, vaak speelt er ook iets van schroom mee. Neem liever zelf initiatief, maar laat degene die rouwt wel zelf bepalen of hij of zij er iets mee wil. Voorbeeld: bied aan om elke avond op een vast tijdstip even te bellen, maar spreek tegelijkertijd af dat degene die rouwt niet hoeft op te nemen als hij of zij geen behoefte heeft aan een gesprek. Zo maak je een heldere afspraak en raakt niemand gekwetst.

 

Zeg niet: Ik kan me voorstellen dat...
Maar: Ik weet gewoon niet wat ik moet zeggen

Veel mensen willen graag het ‘probleem’ (in dit geval het overlijden) oplossen voor een ander. Dat is lief bedoeld, maar werkt vaak averechts. Een verlies van iemand kun je gewoonweg niet oplossen. Je kunt het verdriet (helaas) niet wegnemen. Voor een rouwende voelt een dergelijke opmerking vaak pijnlijk, want voel jij écht wat er in hem of haar omgaat? Heb jij hetzelfde meegemaakt? Het vergt wat oefening, maar iemand die rouwt vindt het vaak fijner om te horen dat jij het ook allemaal niet weet. Een knuffel of een luisterend oor is vaak voldoende.

 

Dit zijn slechts drie voorbeelden van wat je beter niet en wél kunt zeggen tegen iemand die rouwt om een overleden dierbare. Hoe word jij het liefst benaderd door jouw omgeving? Wat hoor jij het liefst van jouw naasten? Wat werktvoor jou het beste? Plaats dit in de reacties zodat we dit artikel uit kunnen breiden.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 3 reacties op dit blog

afbeelding van jantine78
Licht bewolkt
#1

Bijna anderhalf jaar geleden is m'n moeder overleden. Zeg niet dat men (de persoon die rouwt) het weleens mag afsluiten. Voor rouw staat geen tijd.  De ene keer voel je je prima, de andere keer wat minder goed. Het kan ook dat je wordt overvallen door een gevoel van verdriet en gemis.  Iedereen heeft zijn of haar eigen manier van rouwen.  Ook ga ik minstens een keer per week naar de begraafplaats. Dat zie ik als een eerbetoon aan m'n moeder. Ook weleens gehoord dat zoiets weleens afgelopen moet zijn.

Wat wel kan helpen? Een luisterend oor bieden. Geef een ander gewoon de ruimte om op zijn of haar eigen manier te rouwen.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#2

Je slaat de spijker op z'n kop met jouw laatste opmerking, Jantine. Een luisterend oor of een arm om je schouder is vaak al genoeg. Goedbedoelde adviezen vallen helaas vaak verkeerd. 

Goed dat je de opmerking over rouw afsluiten noemt, dat is ook een veelgehoorde. Iedereen rouwt op zijn of haar manier. Gaan we zeker meenemen in een volgend deel.

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Yvonne Jansen
Storm
#3

Ik heb ook ervaren dat een knuffel,een arm om je heen en het luisteren naar je verhaal heel prettig is. Ook gemerkt dat je soms niet gauw wat doet bij de opmerking: kom gerust eens langs,die stap is soms net te moeilijk .Onlangs is een buurman  overleden,en merk nu dat ik het ook heel moeilijk vindt om met haar te praten ,want ben pas sinds kort aan het “echte”rouwen begonnen en wil niet de buurvrouw ook nog eens met mijn verdriet belasten.Heel moeilijk maar probeer het toch op mijn manier te doen,dmv de arm en het oor.Warme groet,YvonneJansen.