Wat je kunt doen als je omgeving steeds vergeet dat je rouwt

Wie Troost Mij maandag 12 augustus 2019 14:58 7 reacties

Als je een dierbare bent verloren, is de buitenwereld in het begin heel geïnteresseerd in hoe het met je gaat. Maar na verloop van tijd wordt die aandacht minder. Terwijl jij vanbinnen nog steeds kapot gaat. Niemand die het ziet. Wat doe je dan?

Myrthe (42) verloor anderhalf jaar geleden haar man Michel aan uitgezaaide maagkanker. Het stel was sinds hun achttiende jaar samen en had (bewust) geen kinderen (maar wel twee honden). Myrthe is door de dood van haar man totaal onthand. De eerste maanden keerde ze zich naar binnen; ze kwam het huis niet uit en lag onder een dekentje op de bank te snotteren. Toen ze zichzelf een beetje bijeen had geraapt en weer aan het werk ging, zette ze haar ‘het gaat wel’-masker op.

Nog steeds in stukken
Klaarblijkelijk werkte dit zo goed dat haar omgeving er vanuit gaat dat het ergste achter de rug is. Er wordt amper meer over Michel gepraat, behalve dan: "Wel knap hoor, dat je zo sterk ben." Maar Myrthe voelt zich niet sterk en zou graag willen dat mensen met haar praten over de rouw die ze voelt om het verlies van haar maatje. "Ik mis hem elke dag. Bij alles. Ik doe mijn best om mee te doen in deze maatschappij, maar ik voel me er buiten staan. Ik lig van binnen nog steeds in stukken, maar ik heb het idee dat dat na anderhalf jaar niet meer mag."

Ik lig van binnen nog steeds in stukken, maar ik heb het idee dat dat na anderhalf jaar niet meer mag.

Moeilijk voor een ander om te begrijpen
Hoe breng je omstanders aan hun verstand dat rouw niet 1-2-3 over is? Dat mensen die rouwen vaak wel jaren een open wond zijn en aandacht nodig hebben? Rouwdeskundige Leoniek van der Maarel: "Het trieste is dat het heel moeilijk is voor een ander om te begrijpen hoe iemand zich voelt die een dierbare verloren is. Als je dat zelf niet meegemaakt hebt, dan blijft het gissen. Het is voor de rouwende zelf vaak ook niet goed onder woorden te brengen."

Zeg waar je behoefte aan hebt
De buitenwereld denkt over het algemeen dat rouwen lineair verloopt, dus als ze je een keertje hebben zien lachen op een feestje ontstaat het idee dat het wel weer gaat. Dat de weg omhoog is ingezet. Van der Maarel: "Maar zo werkt het niet. Rouwen is één stap vooruit en twee achteruit. En als je wil dat mensen zich daar bewust van zijn, moet je dat tegen ze zeggen. Aan het begin van je rouwproces heb je vaak veel erkenning nodig van je omgeving en het is zwaar als je dat niet krijgt."

"Zeg waar je behoefte aan hebt, geef mensen de kans om te zien hoe het diep van binnen bij jou zit. Voor jou is het goed om veel over je dierbare te praten, dus doe dat dan ook. Mettertijd wordt die behoefte om erkenning minder. Dan houd je je gemis vaak dichter bij jezelf en heb je minder de behoefte om het te delen."

Machteloos
Dat mensen de neiging hebben al vrij snel te stoppen met het spreken over de overledene of het benoemen van wat er gebeurd is, komt niet uit desinteresse, maar omdat ze het lastig vinden om jou met verdriet te zien. Elk lachje op jouw gezicht grijpen ze aan: "Nou het gaat toch wel weer een stukje beter, he?" Mensen voelen zich machteloos in wat ze kunnen doen om de rouwende te helpen en dus willen ze geloven en hopen dat je de boel al wel weer een beetje op de rit hebt.

Iets zeggen is beter dan negeren
Mocht jij nu zo iemand zijn die moeite heeft met het benoemen van het verdriet waarmee een rouwende in jouw buurt nog steeds zit, bedenk dan dat iets zeggen altijd beter is dan negeren. Van der Maarel: "Probeer te laten merken dat jij de overledene ook heus niet vergeten bent. Breng het gesprek erop in gewone dagelijkse situaties. Als je bij iemand thuis bent en je ziet een foto van de overledene staan, zeg: ‘Goh, wat is het alweer een tijd geleden he?’ of durf bijvoorbeeld te constateren dat de kinderen wel heel erg op hun overleden vader lijken. Dit kan openingen geven voor een gesprek."

Hoe zit dat in jouw omgeving? Praat je nog veel over je dierbare of is hij of zij een verboden onderwerp? Op ons forum kun je je verhaal delen met andere nabestaanden.

afbeelding van Wie Troost Mij

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 7 reacties op dit blog

afbeelding van thelo
Storm
#1

Hallo,

het is zo mooi om te lezen....... het is gewoon exact zo. Bij mij nu twee maanden later, en ik heb af en toe al t gevoel

dat ik bij sommige mensen maar niet meer over mijn verdriet moet praten. Zelfs weinig/zeg maar geen steun van mijn schoonfamilie. Die praten helemaal niet meer over hun zoon/broer. Zo vreemd!  Ze zwijgen........

Maar ik maak me er niet mee boos of verdrietig over dat heeft totaal geen zin. Er zijn gelukkig nog een hoop mensen waar

ik wel alles mag/kan zeggen. Ook huilen mag bij hun. 

Heb deze site al aan diverse mensen aanbevolen, en het helpt hen ook. Heel goed om mensen zo te helpen met het reageren op rouwenden, daar hebben ze echt wat aan. Bedankt! 

Mvg,

Loes.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#2

Beste Loes,

Wat jij beschrijft is precies de reden waarom wij Wie Troost Mij hebben opgericht. We merkten dat van veel nabestaanden op een gegeven moment werd verwacht dat ze draad maar weer oppakten, maar dat dit lang niet voor iedereen even makkelijk is. 

Fijn dus om te lezen dat je hier een luisterend oor kunt vinden en dat je wat steun en troost uit ons forum en artikelen kunt putten. Maar nog fijner vind ik het om te lezen dat er wel een hoop mensen in je omgeving zijn bij wie je wel je verhaal kwijt kunt. 

Veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Sandra_1971
Bewolkt
#3

Je blog is heel herkenbaar en geeft me kracht en troost tegelijk. Ik krijg weinig steun van schoonfamilieleden, ze staan verder weg, weten niet hoe ze kunnen helpen, noem maar op. Mijn man is as vrijdag 8 weken geleden overleden en sommigen denken dat het leven weer zijn gangetje gaat en je het wel redt. Van binnen overheerst verdriet en angst, troost zit hem in kleine dingen. 

 

Mensen waar je het van verwacht zijn er niet meer tegelijkertijd ontstaat er een nieuwe vriendenkring. Bizar en bijzonder tegelijk.

 

Heel blij met jullie forum, het helpt mij erg om door te gaan en te proberen mijn weg te vinden.

afbeelding van Wie Troost Mij
Zonnig
#4

Jeetje Sandra, ik schrik er een beetje van hoe gauw mensen denken dat je zomaar weer door kunt... Gecondoleerd met het verlies van je man. Ik kan me helemaal voorstellen dat jouw leven nog steeds compleet op z;n kop staat, om over emoties, verdriet en gemis maar niet te spreken...

Fijn dat er tegelijkertijd wel een nieuwe vriendenkring ontstaat, maar het is ook naar dat je er zoveel mensen door kwijt raakt. En eigenlijk simpelweg om het feit dat men niet weet hoe je eigenlijk moet handelen in zo'n situatie. Vaak gaat het te voorzichtig of juist te bot...

Fijn om te lezen dat je steun en troost put uit ons forum en blog. 

Ik wens je veel sterkte,

Mark
Wie Troost Mij

afbeelding van Karin.oldekotter
Bewolkt
#5

Ik heb 3 jaar geleden mijn man verloren ,en idd in het begin  hebben ze alles aandacht voor je maar naa een paar maanden al denken ze oh ze gaat goed ze werkt weer maar nuets is minder waar ik zie het als een uitlaat klep even iets anders maar dan kom je weer thuis in heel stil huis met niemand kan je praten over hoe het met je gaat je wordt ook niet begrepen ,het moet nou maar klaar zijnna 3 jaar je moet er niet zo in blijven hangen 

afbeelding van Aaf
Bewolkt
#6
Aaf

Bij mij is het ook anderhalf jaar geleden dat mijn man na een huwelijk van 47 jaar overleden is. Ik mis hem ook nog steeds heel erg en zit nog geregeld  te huilen . Terwijl ik ook altijd zeg dat het goed gaat  . Moet komende week geopereerd  worden dan mis ik zijn steun extra maar je moet door. Ik wens iedereen die in deze situatie  zit heel veel sterkte groet Aaf

 

.

.

afbeelding van wilma harlaar
Zonnig
#7

wilma

heb 9 jaar geleden mijn man verloren na een ziekbed van bijna 10 jaar. De familie begreep niet hoe ernstig het was. Heb de familie ( lees zijn broers en zusters) altijd op de hooge gehouden. Op een gegven momment ging het bergafwaarst komen ze heerlijk aan zijn bed zitten te janken en snotteren tijdens de crematie idem 

En dan laten ze je als een blok vallen ze snapten niet dat je dus helemaal alleen bent heb het ook erg moeilijk gehad vooral de eerst 3 jaar. Nu heb sinds 2 jaar mijn meisjesnaam weer genomen en moet zeggen doet mij heel goed. De slechte momenten die deel ik met mezelf en plaats in mijn hoofd weer een foto van de gelukkiger momenten moet zeggen dat helpt 

Maar de speciale dagen zoals verjaardag van hem en mezelf, feestdagen doen nog verdomd veel zeer.

met sommige mensen kan ik gelukkig wel over mijn man praten 

voor iedereen die het gemis mist blijf sterk en probeer te genieten van het leven 

 

wilma