Waarom voelt rouw zo eenzaam? (gastblog)

Minjon van Zoest donderdag 14 maart 2019 08:56 15 reacties

Wanneer je een dierbare verliest, kun je een gevoel van eenzaamheid ervaren doordat je je verdriet niet kunt delen. Gastblogger Minjon legt uit waarom rouw zo eenzaam voelt en wat je er tegen zou kunnen doen.

Sommige aspecten van rouw kunnen we zien aankomen. Zelfs bij het eerste grote verlies kan bijna iedereen bedenken dat er diep verdriet voorbij komt. Maar op de intensiteit van dat verdriet, daar kan niemand zich op voorbereiden. En naast de intensiteit van verdriet zijn er meer aspecten waarvan niet veel mensen hadden kunnen vermoeden hoe zwaar ze kunnen wegen na een groot verlies. Eenzaamheid is er daar één van.

De puzzel wordt nooit meer compleet
Na het verlies van een dierbaar iemand, voelt het vaak alsof er een groot gat in het leven is geslagen. Er mist een puzzelstukje en geen ander puzzelstukje past op die plek. De puzzel zal op die manier niet meer compleet kunnen worden en dat doet pijn. Dat betekent dat er een manier gevonden moet worden om verder te kunnen leven, met dat gat waar dat puzzelstukje zat.

Er mist een puzzelstukje en geen ander puzzelstukje past op die plek.

De drempel om om hulp te vragen wordt steeds groter
Omdat het jouw puzzel is en van niemand anders, kan niemand begrijpen hoe het voelt om met dat gat te leven. Dat zorgt ervoor dat je je onbegrepen kan voelen. Vaak willen mensen anderen niet “lastig vallen” met hun verhaal. Zelfs volwassen kinderen worden vaak gespaard omdat wordt aangenomen dat ze er niet op zitten te wachten. Op die manier is het moeilijk om uit te reiken en wordt de drempel om om hulp te vragen steeds groter.

De behoefte aan verbinding is zo ontzettend groot
Wat er eigenlijk gebeurt, is dat we ons vanuit een soort overlevingsmodus gaan afsluiten van de buitenwereld. Terwijl de behoefte aan verbinding zo ontzettend groot is. Er is een groot gemis aan verbinding door het verlies van de verbinding met de overleden dierbare. Dat gat dat is er nog steeds, maar afsluiten van de buitenwereld draagt natuurlijk niet bepaald bij aan meer verbinding…

Het is dus best logisch om eenzaamheid te ervaren bij rouw. Maar goed, wat heb je daar aan? Voor het gevoel van veel mensen ligt hun lot in de handen van anderen, en wachten ze tot iemand een luisterend oor biedt. Maar net als jij kan de ander ook een drempel voelen om uit te reiken. En als je je best hebt gedaan om jezelf en je pijn niet echt te laten zien, kan het voor iemand anders flink lastig zijn om jou en je behoeftes te begrijpen.

Voor het gevoel van veel mensen ligt hun lot in de handen van anderen.

Maak eerst de verbinding met jezelf
Je kan de drempel trotseren en initiatief nemen door contact te maken met iemand die je na aan het hart is. Maar voordat je de verbinding met de ander legt, maak je eerst de verbinding met jezelf, zodat je vanuit je hart kan spreken. Om vanuit je hart te kunnen spreken, is het handig om eerst te voelen wat je hart eigenlijk te zeggen heeft. En om dat makkelijk te maken, zijn er twee vragen die je jezelf kan stellen.

Wat heeft je tegen gehouden?
De eerste vraag is: wat heeft je tot nu toe tegengehouden om uit te reiken? Er zijn talloze redenen te bedenken en voor jou zijn er misschien ook meerdere redenen. Ben je bang dat anderen niet om kunnen gaan met hoe jij je voelt? Ga je er vanuit dat anderen je niet zullen begrijpen? Verwacht je dat anderen vinden dat je klaar moet zijn met rouwen? Vind je dat je het allemaal wel alleen moet kunnen?

Wat heeft je tot nu toe tegengehouden om uit te reiken? Wat levert het je op om niet uit te reiken? 

Wat levert het je op?
De tweede vraag is: wat levert het je op om niet uit te reiken? Laat deze vraag rustig landen, want het antwoord ligt vaak niet voor de hand. In eerste instantie denk je misschien dat het je niets oplevert. Maar als je moeite hebt met uitreiken, dan levert het je per definitie iets op om het niet te doen. Bescherm je jezelf door jezelf niet bloot te geven? Voel je je schuldig als je je verbindt met iemand anders dan je overleden dierbare? Of voel je je veilig in het vertrouwde, zelfs als je je rot voelt?

Zet de waarheid in het licht
Door jezelf beter te begrijpen, wordt het net een beetje makkelijker om je gevoelens te delen met anderen. Eerlijkheid duurt nog altijd het langst en het is zo ongelofelijk zonde om te tijd die we met elkaar hebben te besteden aan oppervlakkigheden. Gun jezelf en de mensen om je heen om de waarheid in het licht te zetten. Deel je angsten, je worstelingen, je gedachten en je schuldgevoel. Het mag er gewoon zijn.

Dat is hoe er op die plek van het ontbrekende puzzelstukje toch een opvulling komt. Zo kan er een fijne verbinding groeien met die andere puzzelstukjes. En nee, het puzzelstukje dat ontbreekt wordt hiermee niet vervangen en de puzzel is niet compleet, maar het leven is wel een stuk kleurrijker en warmer.

Voelt rouw voor jou ook eenzaam? Op ons forum kun je jouw verhaal delen met andere nabestaanden.

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 15 reacties op dit blog

afbeelding van Martens
#1

ik voel me sinds de plotselinge dood van mijn man op 51 jarige leeftijdop1 februarie 2019 .steeds meer eenzaam leeg alleen.doelloos gevoeloos.als ik me weer even goed besef dat mijn lieverd echt niet meer thuis komt na 40 jaar samen zijn.ik kende hem al vanaf de 11 jaar en dat is nooit meer andets geweest altijd waren we samen iexere dag.zo met elkaar verbonden waren overburen.wij waren echt 1 en deden echt alles maar dsn ook alles samen.daarom doet het ook dubbel zoveel pijn.

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#2

Heel veel sterkte met dit grote verlies. Ik wens je dat er andere mooie verbindingen mogen ontstaan als troost. Lieve groet, Minjon van Zoest.

afbeelding van ulika30
Bewolkt
#3

ik ben sinds 1.5jaar weduwe..[mijn man was toen 66].ook na 45 samen. blijft onwerkelijk en ging 1e jaar redelijk en doe alles wat ik voorheen ook deed..2e jaar vind ik zwaarder en vooral laatste weken .ik probeer zoveel mogelijk afleiding te zoeken dan gaat het beter ..voor jou is nog kort geleden ..andere weten precies wat je wel en niet moet doen en goed voor je is ...ik luister er niet naar en doe wat ik zelf wil..daar is geen boekje voor en moet je zelf doen..kan je alleen veel sterkte wensen.en praten en delen doet me ook goed ..gr van mij. 

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#4

Dag Ulika, mooi te lezen hoe je doet wat jezelf wil. Inderdaad, er is geen boekje voor, alleen je eigen innerlijke kompas. Veel sterkte. Lieve groet, Minjon van Zoest.

afbeelding van griezelina
Bewolkt
#5

4 maanden geleden verloor ik mijn maatje  en nogsteeds is het vanbinnen   hartpijn en veel huilen. Vroeg naar bed, s.nachts wakker worden, liggen woelen en weer wat weg dommelen. Veel hebben de eerste maanden zeker verteld en uitgelegd wat ik moest doen, en wat niet.Uiteindelijk doe je gewoon wat je zelf wil, omdat het niet belangrijk is voor je wat een ander vind  , je hebt verdriet omdat je een geliefde mist. WIe het niet heeft meegemaakt , weet niet wat je voelt van binnen en hoe rot je dagen zijn, opstaan met huilen, en je dag doorbrengen, soms je eigen afvragen, wat ben ik aan het doen?....In maart was mijn echtgenoot jarig, heb die dag de auto gepakt en alle plekjes van vroeger waar we gewoond hebben, gelachen en gehuild hebben, waar we gefietst hebben bezocht en daar stil gezeten.Koffie meegenomen en daar de herinneringen opgehaald. Ik vond het fijn om te doen, heb gehuild , en ik liet het komen. Het moet eruit dat verdriet. Je moet zelf je weg nemen om te rouwen , wat jij fijn vindt om te doen vindt een ander weer raar.  Ik stoor me daar niet aan, als iemand aan me vraagt "gaat het een beetje", dan zeg  ik nee tis klote , ik mis mijn maatje elke dag en het word als maar erger.De dagen  zijn gewoon anders geworden, heel je leven is anders zonder je maatje, alles moet je alleen doen , achterheen en ook soms zelf oplossingen zoeken. 46 jaar samen zijn lief en leed,  dat vlak je niet uit , dat zit gekleeft vanbinnen om daar mee om te gaan met dat gemis..........dat is een lange en slopende tijd.En ieder moet daar zelf een weg in vinden om daar mee om te gaan.

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#6

Bedankt voor het delen van je ervaring. Inderdaad 46 jaar samen vlak je niet uit, en gelukkig hoeft dat ook niet. Heel mooi hoe je beschrijft de herinneringen op te halen en het verdriet te laten komen. Ik wens je rust en vertrouwen en dat andere verbindingen mogen groeien en ontstaan als troost. Lieve groet, Minjon van Zoest.

afbeelding van Ransuil65
Zonnig
#7

Eenzaam... zijn soms en voelen. Ik had en heb heel veel lieve mensen om me heen, maar uiteindelijk moet je er zelf doorheen. Niet verkeerd op te vatten, de lieve woorden, knuffels en luisterende oren helpen enorm. Maar dat wat je voelt, die wereld op z'n kop, dat meer dan diepe gat, de meren vol tranen, daarin moet he je weg weer vonden. Wij waren een stel, een ying en yang samen en dan alleen, dat voelt heel eenzaam. En het besef iedere keer weer...alleen thuiskomen, alleen in de zon zitten, alleen naar die verjaardag of receptie, dan ben je zo eenzaam eerst. Toen, ruim 2,5 jaar geleden, zei ik het wordt nooit meer zo fijn, maar misschien anders fijn... af en toe mag ik dat zo voelen en is alleen niet meer zo eenzaam

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#8

Prachtig verwoord, bedankt. "Anders fijn" inderdaad. Fijn dat je dat ook af en toe mag voelen, dat er lichtpuntjes zijn. Ik wens nog talloze nieuwe lichtpuntjes op je pad. Lieve groet, Minjon van Zoest.

afbeelding van Ransuil65
Zonnig
#9

Dank je lieve Minjon❤

afbeelding van Eveline
Storm
#10

Na een hoop mislukte relaties, vond ik eindelijk mijn zielsverwant. Vanaf de eerste dag,waren wij onafscheidelijk. Of we al een heel leven bij elkaar waren. We waren echt zielsverwanten. Onvoorwaardelijk gingen wij voor elkaar. Door zijn diabetes in hele zware vorm,wat gepaard ging met nierfalen is mijn grote ,uiteindelijk op 61 jarige leeftijd overleden. Ik heb daar door maar 6 jaar geluk mogen ervaren. Sindsdien, voel ik mij zo eenzaam. De opmerkingen van andere zijn nog het ergst. O,je bent weer niet vrolijk,of zet je er nu is over heen. Vooral van mensen,die dat soort dingen zeggen,die ons nooit hebben mee gemaakt. Dan trek ik mij maar weer terug. Want dat soort opmerkingen doen zoveel pijn.Het is nog maar een maand geleden. Ik vond hem dood in ons bed midden in de nacht. Ik slaap nauwelijks meer. Vooral de dat rotte gevoel,had ik hem nog kunnen redden. En als dingen niet lopen,zoals je gewild/gehoopt had. Dan mis ik mijn grote liefde helemaal. Morgen 2e paasdag, ga ik een dag naar de Veluwe. Hij kwam daar zo graag.

afbeelding van Anne K.
Bewolkt
#11

Ik herken je verdriet.

Ook ik heb pas op latere leeftijd mijn maatje ontmoet. Vanaf dag 1 waren we een eenheid, samen, niets kwam hiertussen. allebei teleurgesteld in eerdere relatie vonden we eindelijk het geluk. het mocht maar kort zo zijn. bijna 8 jaar samen, bijna 5 jaar getrouwd. Het voelt zo oneerlijk. Juist mijn maatje had dit geluk zo verdiend!

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#12

Voor jou ook veel sterkte Anne.

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#13

Misschien helpt het je om voorlopig vooral met de mensen om te gaan die jou wel op de juiste manier kunnen steunen. Sommige mensen kunnen het gewoon niet, hoe graag we ook willen en hoe pijnlijk het ook voelt. Kijk om je heen bij wie je je veilig voelt. Ik wens je veel sterkte Eveline.

afbeelding van Truusvankempen
Licht bewolkt
#14

Mooi geschreven, dank je wel.

mijn eerste lege maanden, zonder Martien, waren ineens stil, en zonder zorg.

overbodig was ik, nutteloos, ik maakte gelukkig een groot boek, met mijn belevenissen, van de laatste maanden, compleet met foto,s. En dat gaf me , het gevoel met hem bezig te zijn.

ook al ervaarde ik, dat hij er toch echt niet meer is !

het deed mij goed.

en nu  al 9 maanden verder, heb ik steun aan mijn mooie boek.

als ik me erg alleen voel, dan ga ik herinneringen ophalen, laat ik mijn tranen zijn,

en voel me getroost, door alle intense en mooie herinneringen.

en weet ik weer, dat het zo goed is, M was zo ontzettend ziek. Nu is het goed.

steeds is het goed, voor hem !  En daarnaast, kan ik me zo verloren voelen, ik hoor nergens bij,

ik wil me voegen, deel uitmaken,  ik heb geen gezin, kinderen, etc, ... 

dan mag ik me voegen, bij anderen, daar vraag ik dan ook om, om in een gezinssituatie, te mogen mee doen, af en toe.  Ik deel me zelf wel, maar niks gaat meer vanzelf.

mijn besef, van mijn leven weer opnieuw invullen, is er, ik doe m,n best, en ben niet ontevreden.

dank je wel. Met liefs, voor iedereen die het gebruiken kan Truus 

afbeelding van Minjon van Zoest
Zonnig
#15

Wat een mooie reactie Truus, heel mooi dat je het boek hebt gemaakt. En beide kanten mogen er zijn, ook het zoeken naar nieuwe manieren om je leven te vullen. Met vallen en opstaan. Veel sterkte.