Waarom rouwconcurrentie jou niet verder helpt (gastblog)

Minjon van Zoest dinsdag 7 juli 2020 13:06 2 reacties

Rouwconcurrentie: het bestaat. Wat is het en waarom helpt het je niet verder? Gastblogger Minjon legt het uit in dit artikel.

Als nuchter persoon houd ik op veel gebieden van simpel. Als het maar werkt en doet wat het moet doen, dan vind ik het al snel goed. Dat uitgangspunt pas ik ook toe op auto’s. Als ze me van A naar B brengen, ben ik gelukkig. Zodoende ben ik zeer content met mijn Toyota Aygo. Voor wie nog minder bekend is met auto’s dan ik: hij is 'niet zo groot'.

Wedstrijd
Het grappige is dat de afmeting van mijn auto bij mijn medeweggebruikers soms een reactie oproept. Omdat ik van doorrijden houd, haal ik wel eens een auto in op de snelweg. Het gebeurt regelmatig dat de betreffende auto het niet tof vindt om door een Toyota Aygo te worden ingehaald. Dat merk ik doordat ze dan snel gas geven en mij vervolgens weer inhalen. Ik tuf dan gewoon door op mijn eigen tempo, met een glimlach op mijn gezicht.

Het gebeurt regelmatig: een wedstrijdje houden zonder dat er een wedstrijd is.

Je vraagt je vast af waar dit verhaal naartoe gaat. Maar ik beloof je dat ik een punt ga maken. Dat wedstrijdje houden zonder dat er een wedstijd is, is namelijk iets wat regelmatig gebeurt als het over rouw gaat. Mensen kunnen op verschillende manieren hun eigen proces gaan afmeten tegen die van een ander. Zelfs zonder dat de ander dat weet. Ik zie twee verschillende manieren waarop iemand de eigen rouw vergelijkt met die van een ander.

Wegcijferen
De eerste manier is om het eigen verlies kleiner te maken dan die van een ander: “voor haar is het veel erger want...”. En dan worden er redenen aangehaald waarom iemand anders méér pijn zou ervaren. Waarom de ander gerechtvaardigd is om te rouwen of emoties te uiten. Degene die dit doet, cijfert zichzelf dan eigenlijk weg.

Ik zie dat deze manier van vergelijken vooral wordt gebruikt om emoties weg te beredeneren. Door met de aandacht naar een ander te gaan, worden de eigen emoties vakkundig omzeild.

Kleiner maken
De tweede manier is precies andersom: het verlies van een ander wordt kleiner gemaakt dan het eigen verlies. Het komt vaak voort vanuit het niet-gehoord voelen, het gevoel dat je extra moeite moet doen om jezelf verstaanbaar te maken. De pijn van de rouw lijkt ondraaglijk en je wil het wel van de daken schreeuwen, maar het kan lastig zijn om een luisterend oor te vinden. Dan kan het gerechtvaardigd voelen om te benadrukken hoe erg de eigen situatie is.

Door met de aandacht naar een ander te gaan, worden eigen emoties vakkundig omzeild.

Onzeker gevoel
Er is nog een reden om het eigen verlies te vergelijken met die van een ander, onafhankelijk van de manier waarop dat gebeurt. Dat is om beter te begrijpen waarom je voelt wat je voelt. Veel mensen voelen zich onzeker bij rouw en willen weten of ze het wel goed doen. De meest voor de hand liggende manier is dan om het met iemand anders te vergelijken.

Dat lijkt een logische gedachte, maar het is om verschillende redenen niet zo handig. Want de band die jij met jouw dierbare had, die is uniek. Dat maakt ieder rouwproces uniek en dat maaky iedere vergelijking zinloos.

Rouwconcurrentie
Er is zelfs een term bedacht voor dit gegeven: rouwconcurrentie. Het komt dus helaas best veel voor en het is de reden dat ik voorafgaand aan al mijn workshops en bijeenkomsten de afspraak maak dat we niet gaan vergelijken. Iedereen komt voor zichzelf. Als we allemaal met onze eigen rouw aan de slag gaan en stoppen met vergelijken, kun je niet alleen beter voelen wat je zelf nodig hebt, maar kun je er ook beter voor de ander zijn.

Hoe jij je voelt, is zoals het is.  En hoe de ander zich voelt is ook zoals het is. Die twee dingen vergelijken is net als samen ergens een ijsje gaan eten en zeggen: “Ik vind het ijsje lekkerder dan dat jij het vindt.”

Als we allemaal met onze eigen rouw aan de slag gaan, kun je er beter voor jezelf én voor de ander zijn.

Wegpraten
Een klant van mij vroeg zich af waarom ze maar niet verder kwam, nadat haar broer een jaar eerder was overleden. Ze vond dat het maar klaar met dat rouwen moest zijn. Ze was immers volwassen. Bovendien was de band met haar broer niet heel hecht. Voor zijn kinderen en zijn vrouw, daar was het pas erg voor! En ook voor haar ouders die hun kind waren verloren...

Je hebt al door dat ze zichzelf helemaal wegcijferde en haar eigen gevoelens aan het wegpraten was. Alsof ze geen recht had op rouw, in tegenstelling tot andere mensen. In plaats van dat het haar hielp, werkte ze zichzelf hiermee flink tegen.

Eigen ritme
Op de snelweg reed die andere auto daar prima totdat ik voorbijkwam. Maar in plaats van gewoon zijn eigen tempo aan te houden, ging hij zich aanpassen. Dat kostte extra energie en veroorzaakte ook nog eens onnodig risico door zo plotseling in te halen.

Wat leren we hier uit? Dat we bij rouw onze ogen gericht mogen houden op onze eigen rijbaan. Wat anderen voor, naast of achter ons doen, is niet relevant. Behalve dat je dan rekening met ze houdt. Maar hou gewoon je eigen ritme, je eigen tempo en je eigen richting aan, dan kom je precies waar jij moet zijn.

Herken jij ook dat je soms jouw rouwproces vergelijkt met die van een ander? Laat het weten in de reacties of praat mee op ons forum.

afbeelding van Minjon van Zoest

Gerelateerde blogberichten

Er zijn 2 reacties op dit blog

Storm
#1
Ik ben blij dat ik mijn emotie en rouwverwerkiin kwijt ka bij Susan Manon en dat 28 juli wel weer een sessie heb op de leyweg deze vrouw Susan Manon is echt een kanjer en rots in mijn branding
afbeelding van Ernst
Bewolkt
#2
Het lastige is wat rouwconcurrentie precies is. Want rouwen kan ook door bijvoorbeeld een scheiding. Zelf heb ik rouwconcurrentie met lotgenoten (verlies partner) niet meegemaakt. Ik ken wel een aantal mensen dat hun partner (op jongere leeftijd) is verloren, maar met of tegen hen hoef ik nooit te concurreren. Het lijkt dan of er een soort gezamenlijke band is, een wereld die alleen wij kennen. Vreemd genoeg is die communicatie nonverbaal, wij begrijpen elkaar. Verbaal is het wel als anderen vertellen dat zij het ook zwaar hebben, zonder een echte scheiding meegemaakt te hebben. Hoogst irritant en zinloos om met zo iemand verder te praten. Maar misschien is dat geen concurrentie.